Heimilisblaðið - 01.05.1969, Side 25

Ninian lagði hönd sína á stýrissveifina aft-
ur. Þan voru komin til Lorne, og þegar þau
námu staðar fyrir rauðu ljósi, sagði Ninian:
,,Þú ert ekki búin að gleyma þessu varðandi
kvöldið, er það 1 Við getum ekki sent afboð
á dansleikinn svona seint; við getum ekki
hætt við ballið. En ef þér finnst þetta vera
af mikil áreynsla fyrir þig, þá getum við
sjálf komizt hjá því að vera á dansleiknum."
„Vilt þú fara — ég á við: viltu að við
förumf'
Hann kinkaði kolli. „I sannleika sagt — já.
Við skulum láta það verða okkar svanasöng,
skilnaðarhóf okkar — og skiljast eins og
vinir. A morgun getum við sent tilkynningu
i héraðsblaðið þess efnis, að ekkert verði af
krúðkaupi okkar — við þurfum ekki að nefna
ueina ástæðu, og við getum sagt fjölskyld-
Unni, að þetta hafi verið sameiginleg ákvörð-
Un. En ef við gerum þetta í kvöld og för-
um ekki á dansleikinn, þá verður kjaftað
°g kjaftað."
jHeklurðu það ?“
„Já, og það veiztu. Allir húast við því, að
eg komi; og ef ég kem án þín, þá vita allir,
að eit.thvað er ekki eins og það á að vera.“
„Er allt líf þitt undir því komið, að aðrir
búist við einhverju af þér, Ninian ?‘1 spurði
Jill.
„Líf flestra manna er undir því komið,
Jill.“
Það kom grænt ljós, og bíllinn seig áfram.
Regnið buldi á rúðunni og hljómaði sem dap-
nrlegur undirleikur við hugsanir Jill. Og
Japurlega svaraði hún: „Gott og vel þá. Ég
skal gera eins og þú vilt.“
;,Þakka þér, Jill,“ sagði hann alvarlegur.
»Ég met þetta við þig.“
Þeim fór ekki fleira á milli fyrr en þau
komu að húsi Farquhar-fjölskvldunnar. Þá
sPurði Ninian: „Þetta hefur þó ekki sært þig,
Jillf1
Þessi óvænta spurning kmo Jill til að grípa
audann á lofti. Hvernig gat hann spurt slíkr-
ar spurningar? Það sýndi aðeins, að hann
hafði enga hugmynd um tilfinningar henn-
ar og hversu hann misskildi þær. Að lokum
syaraði him: „Úr því þú heldur að ég vilji
SJftast þér vegna titils þíns og vegna þess
að mig langi til að eignast Guise-óðal, þá
Seturðu víst svarað þessari spurningu sjálf-
llr, eða hvað finnst þér?“
^EIMILISBLAÐIÐ
Enda þótt hún reyndi að segja þetta kæru-
leysislega, komst hún ekki hjá því að hiksta;
og án þess að bíða eftir svari, hljóp hún
út úr bílnum og inn í húsið, en tárin
streymdu um vanga hennar — því að henni
var sama hver sá það, aðeins ef Nin sæi það
ekki.
„Jill! Bíddu, Jill!“ Hann þaut út úr bíln-
um, en hún stanzaði ekki, og hún leit held-
ur ekki um öxl. Ilann kamst að dyrunum rétt
í því sem þær skullu í lás, og hann stóð lengi
úti í rigningunni með fingurinn hjá dyra-
bjöllunni og beið þess að hiin kæmi út í gætt-
ina, án þess að liann neyddist til að hringja.
En þegar hann loksins hafði hringt, var það
John sem til dyra kom. Hann var enn ekki
búinn að hafa fataskipti til fulls og varð auð-
auðsjáanlega mjög undrandi. „Sæll, Nin, ert
það þú? Ætlaðu að tala við Jill? Ég held
hún sé nú í baði, en ég skal reyna að ná í
hana ef þú vilt.“
Ninian hristi höfuðið. „Nei, það er ekki
vert. Þetta er ekki svo áríðandi, og ég hitti
liana allvega síðar.“
En myndi hann gera það ? spurði hann
sjálfan sig. Þau myndu ekki eiga stund sam-
an einsömul hér eftir. Þau áttu að borða að
Guise — amman, Cathie, Farquhar-fólkið,
Jill, Andrew og hann sjálfur. Síðan áttu þau
að fara til ráðhússins, þar sem ætlazt var til
að hann yrði elskulegur og herralegur við
frú Provost og aðrar frúr embættismannanna,
færi fyrstur út gólfið þegar Guise-rællinn
væri stiginn, og . . . allt kvöldið liði án þess
hann gæti talað einslega við Jill. Ilann hafði
altaf gert það sem ætlazt var til af lionum,
og hann myndi líka gera það í þetta sinn;
auk þess neyddi hann Jill til að gera slíkt
hið sama.
Hann gekk aftur í átt að bílnum og hugs-
aði til þess, að Lorne-dansleikurinn myndi
verða kveðjustund sín og Jill. Á morgun yrði
trúlofuninni slitið, og Jill myndi ganga burt
úr lífi hans. Þá ætti hann aðeins endurminn-
ingarnar eftir, draum um það sem hefði
getað orðið dásamlegt. Lítil og formleg til-
kynning myndi koma í héraðsblaðinu, síðan
útskýring til handa fjölskyldunni og Jocelyn
— til þess að leyna sjálfum sannleikanum.
Þannig myndi þetta enda. „Brúðkaupið, sevi
verða átti, það verður alls ekki haldið ...“
Drottinn minn dýri, hvað hafði hann gert?
113