Iðunn - 01.01.1885, Qupperneq 8

2
Grull.
álfheima,—margur var sá í þeim sístreymandi sæg,
er tók sára’iðrun fyrir bráðræði sitt. Bn samt sem
áður yerður því ekki neitað, að það eru einhver
hin mestu tíðindi á vorri öld, er gullið fannst í Kalí-
forníu og Astralíu ; það er mjög svo mikilsverður og
afdrifamikill atburður í mannkynssögunni, einn af
þeim atburðum, er þarmun jafnan verða hafður að
leiðarmerkjum. það hefir ekki við borið áður alla
heims tíð, að fundizt hafi í einu tvær jafnstórkost-
legar auðsuppsprettur, og aldrei hefir annar eins
sægur manna úr öllum álfum heims látið leiðast til
að yfirgefa heimkynni sln og takast ferð á hendur
til endimarka veraldar til þess að afia sjer þessa
hins dýrasta málms, er jörðin hefir fram að færa.
Básin stefndi að hinum nýju heimsálfum, eins og
þjóðfiutningaflóð, svo hundruðum þúsunda skipti, —
ekki til þess að leita uppi frjófgara land en þeir
byggðu áður, heldur til þess að nema land þar, sem
hvorki þurfti að plægja nje sá og þó máttiupp skera
gull húsum fullum. Gulluppskera var það, en vökv-
uð mörgu tári, og vafasarnt, hvort hún hefir borið
mannkyninu mikla sanna farsæld í skaut.
Guilið hefir annars alla tíma verið sá skínandi
vígahnöttur, er allir hafa blínt augum á, og eru allar
líkur til, að ljómi sá, er af því stendur, muni um
ókomnar aldir verða sem að undanförnu eitt hið
helzta hcimsins Iciðarljós. Gullið hefir oflaust vor-
ið hinn fyrsti málmur, er hínir fyrstu fbúar heimsins
hafa haft kynni af, og svo langt sem til verður rak-
ið, eigi einungis um söguöld laeimsins, heldur og á
eldri tímum, hefir þessi ágæti málmur jafnan verið í
mikluui metum. þess er jafnvel getið í hinum