Iðunn - 01.01.1885, Qupperneq 36

30
Gull.
er skolaður þangað til, að úr honum er allt hið stór-
gerða, en hið smúgerða, sem eptir verður, er látið
samlagast kvikasilfri. Sá grautur er svo kreistur
gegnum skinnposa, til þess að ná úr honum öllu
annarlegu efni, og kvikasilfrið síðan eimt frá gullinu,
sem verður eptir á botninum í eimsuðuflöskunni og
síðan má taka og gera hin sömu skil aptur. —Efna-
fræðingar hafa líka fundið upp enn þá næmari aðferð.
þeir hleypa klór saman við gullsandinn, hvort sem
hann er vinsaður eða óvinsaður, og verður þá gullið,
sem í honum er, að klórgulli, en klórgullið er síðan
látið renna sundur í vatni. Svo þarf ekki annað en
láta í þennan lög járnvitríól eða hreint járn eða eir,
og sezt þá gullið á botninn. Líka má breyta klórgull-
inu brennisteinsgull með því að hleypa saman við lög-
inn í brennisteins-vatnsefni, er má ná aptur úr með
blýi, svo að ekki verði annað eptir en sldrt gull.
Með þessari aðferð, sem er miklu næmari, hafa 4
verkamenn náð á ári síðan 1859 hjer um bil 40 mörk-
um gulls úr námunum hjá Eeichenstein í Slesíu.
Svipuð aðferð er höfð til að ná gulli úr silfri, sem ör
gulli blandið. Menn hafa orðið þess varir, að allt
gamalt smíðasilfur er meira eða minna gulli blandið,
og segir sagan, að 1847 hafl stjórnin í Míinchen
fengið hátt upp í 1 milj. kr. af guili úr 1,172,000 pund-
um af gömlum silfurpeningum, er höfðu verið gerðir
ógjaldgengir. Svo er sagt, að í París, Amsterdam, og
Hamburg hafi gullsmiðir gert sjer þetta að atvinnu.
jpað er skiljanlegt, að á svo ágætum málmi sem
gullið er muni hver fágæt einkunn þykjamerkilégog
mikils verð, enda hefir enginn málmur verið rannsak-