Iðunn - 01.01.1885, Qupperneq 44

38
Edgar Poe:
»0, nei, nei, ekkert í þá átt. Satt aö segja, at-
vikið er svo ógnar-einfalt i rauninni, og það er eng-
inn efi á því, að okkur verður eitthvað fyrir
að ráða fram úr því, lögreglumönnunum ; en svo
datt mjer í hug, að Dupin kynni að hafa gaman af
að heyra g,lla málavexti, af þvíþetta er svo fjarska-
lega »undarlegt«.
»Einfalt og undarlegt«, sagði Dupin.
»Nú, jœja; og ekki beiulínis það heldur. Satt að
segja höfum vjer allir verið i nokkurum vanda með
að ráða fram úr þessu, af því atvikið er svo einfalt,
að það eru sönn vandræði«.
»Yandræðin eru ef til vill í því fólgin, hve þetta er
einfalt«, sagði Dupin.
»En hvaða bull getur upp úr yður komið«, sagði
lögreglustjórinn og hló dátt.
»Báðgátan er ef til vill dálítið o/ ljós«, sagði Dupin.
»En, herra trúr, hefir nokkur heyrt slíkt«?
»Dálítið o/ auðráðimi.
Lögreglustjórinn veltist um af hlátri. »Nei, Du-
pin, þjer gerið út af við mig á endanum«.
»En hvaða mál er þetta þá, som hjer er um að
ræða?«, spurði jeg.
»Nú skal jeg segja ykkur það«, svaraði lögreglu-
stjórinn og bljes frá sjer löngum og spekingslegum
reykjarteig og hagræddi sjer til í stólnum. »Nú skal
jeg segja ykkur það f fám orðum; en áðuren jeg tek til
frásagna, verð jeg að vara ykkur við því, að þetta
er liið mesta launungarmál, ogjeg mundi að öllum
líkindum missa embættið, ef það kæmist upp, að jeg
hefði trúað nokkrum manni fyrir því«.
»Haldið þjer áfram«, sagði jeg.