Iðunn - 01.01.1885, Qupperneq 52

46
Edgar Poe:
mikið fyrir að hafa til þess að gera. Við skoðuðum
mosann milli steinanna, og fundum, að þar var öllu
óhaggað«.
»þjer hafið auðvitað skoðað skjöl D., og kannað
allar bækurnar í safni hans ?«
»þ>að gerðum við reyndar; við opnuðum hvern
böggul; við lukum ekki einungis upp hverri bók,
heldur flettum við hverju blaði í hverjum bæklingi;
við ljetum okkur ekki nægja að hrista bækurnar,
eins og sumir lögreglumenn gera. Við mældum líka
þykktina á spjöldunum á hverri bók, með hinni
mestu nákvæmni, og skoðuðum þau þar á ofan
vandlega í sjónauka. Er því öldungis óliugsandi,
að við hefðum ekki orðið þess varir, ef eitthvað
hefði verið rjálað við spjöldin nýlega. Eitthvað
firnrn eða sex bindi, sem voru nýlega komin frá bók-
bindaranum, voru vandlega könnuð með nálunum
langsetis«.
»þjer munuð hafa rannsakað gólfið undir ábreið-
unum?«.
»Já, það. gerðum við reyndar. Við flettum af
hverri ábreiðu og skoðuðum gólf-fjalirnar með sjón-
aukanum«.
»Og pappírinn á veggjunum ?« — »Já«. — »Og lituð
niður í kjallarana?«—»það gerðum við«.
»Yður hlýtur þá«, mælti jeg, »að hafa skjátlazt, að
ímynda yður að brjefið væri fólgið á heimili sendi-
herrans; það getur ekki þar verið«.
»Jeg er hræddur um að þjer hafið satt að mæla«,
mælti lögreglustjóri. »Segið þjer mjer nú, Dupin,
hvað ráðleggið þjer mjer að gera ?«
»Að loita aptur rækilega heima hjá sendiherranum«.