Iðunn - 01.01.1885, Qupperneq 63

Brjefstuldurinn. 57
framt hliðsjón af ýmsum öðrum kringumstæðum
honum viðvíkjandi. Jeg vissi þar að auki, að hann
var útfarinn hirðmaður, og hinu mesti bragðarefur.
|>að er auðvitað mál, hugsaði jeg með mjer, að slík-
ur maður muni fara harla nærri um það, hvernig
lögreglumenn eru vanir að fara að, þegar þéir leita
þjófaleit. Hann hlaut að sjá það fyrir t. a. m., að
sjer mundi gerð fyrirsát og leitað á sjer; og reynsl-
an sýndi, að hann fór ókki villur vegar. Ilann hlýt-
ur líka að hafa sjeð fyrir, hugsaði jeg með mjer, að
það mundi verða gerð þjófaleit á héimili sínu á laun.
Jeg sá það, að þetta, að hann var svona opt heim-
an að frá sjer um nætur, var ekki annað en gildra,
þó að lögreglustjóranum þætti það einstakt happ,—
refarnir til þess skornir, að lögreglumennirnir hefðu
bezta tækifæri og fullkomið næði til að leita af sjer
allan grun, til þess að G. kæmist þvl frernur á þá
trú, að brjefið væri ekki á hans heimili, enda komst
líka lögreglustjórinn á þá trú á endanum. Jeg fann
líka með sjálfum mjer, að allur sá hugsunarferill,
sem jeg var að bera mig að rekja fyrir þjer áðan,
um það, hvað lögreglumenn eru vanir að hafa að stöð-
ugri reglu í hverri þjófaleit—, jeg fann, að það mundi
honum allt saman koma í hug líka, sendiherranum.
Jeg sá, að þá mundi honum ekki detta í hug að láta
sjer lynda neina þess konar leynismugu eða holu,
sem algengt er að hafa til að fela í. Hann er ekki
svo einfaldur, hugsaði jeg, að hann hafi ekki sjeð
undir eins, að hið vandfundnasta fylgsni og afkymi í
höllinni mundi jafn-opinn og öndverður fyrir augum
lögreglustjórans, nálstikum hans, nöfrum og sjón-
uukum, eins og algengustu hirzlur. Jeg sá í einu