Iðunn - 01.01.1885, Qupperneq 64

58
Edgar Poe:
orði, að hann hlaut að hafa verið til neyddur á end-
anurn að hafa sem al\m-einfaldasta aðferð til að
leyna brjefinu, þó svo væri að honum hefði ekki
hugkvæmzt það þegar í stað og kosið þá aðferð þá
undir eins framar öllu öðru. jpú manst, hvað hann
hló dátt, lögreglustjórinn, í fyrra skiptið sem hann
kom, þegar jeg kom upp með það, að vel gæti verið
að þessi ráðgáta vefðist svona fyrir honum einmitt af
því, að hún væri svo auðráðin«.
»Jú, jeg man vel, hvað honum var skemmt. Jeg
hjelt hann ætlaði að rifna í hlátrin.
Dupin hjelt áfram og mælti: «Höfirðu nokkurn
tíma tekið eptir, hvaða auglýsingum utan á húsum t.
a. m. er helzt veitt eptirtekt ?»
«Jeg hefi aldrei hugleitt það».
«það er til leikur, dægradvöl, sem er hafður til
landsuppdráttur, holzt sem þjettast letraður og rugl-
ingslegast, og er í því fólginn, að sá sem verður
fyrstur til að finna eitthvert tiltekið orð á upp-
drættinum, hann hefir unnið-. Yiðvaningar gera sjer
far um að velja úr allra-smærstu nöfnin til að láta
hina finna; en þeir sem leiknari eru, hafa annað ráð:
þeir taka allra-stærstu nöfnin, þau sem ná upp-
dráttinn af enda og á, með gríðarstórum stöfum.
f>að fer eins hjer og þegar hafðir eru mannhæðar-
stafir eða meir í auglýsingum og ávísunarmerkjum
á húsum; þeim er ekki veitt eptirtekt einmitt af því
að stafirnir eru svo stórir og verða því eins og of
nánir nófi manns. Eins og manni getur þannig
sjezt yfir líkamlega einmitt það helzt, er liggur í
augumuppi, í orðsins fyllstu mérkingu, á sama hátt
getur manni skotizt yfir í huganum eimnitt það, sem
i