Iðunn - 01.01.1885, Qupperneq 69

Brjefstuldurinn. 63
þetta af því, að jeg er þar á sama bandi sem hin mjög
tigna lcona, er hjer á hlut að máli. I átján mán-
uði hefir nú sendiherrann haft hana á sínu valdi.
Nú hefir hún hann á sínu valdi aptur; því að, af
því hann veit ekki annað en að brjefið sje enn í sín-
uin vörzlum, þá heldur hann auðvitað áfram að níð-
ast á henni. Og það verður honum til falls þegar
minnst vonum varir. ball hans verður eigi síður
slysalegt en sviplegt. Getur vel verið, að það sje
satt, að
Hœg cr leið til Helvítis,
Hallar undan fœti.
Nn þess ber að gæta, að það er líkt háttað um að
klifrast og að syngja.eptir þvísern Catalani söngmær
8egir: að það er hægra að komast upp en niður.
Nins og hjer stendur á, er mjer ekki sárt um þann
8om niður stígur; jeg kenni að minnsta kosti ekki í
brjósti um hann. Hann er ein andstyggileg mein-
vœtt: gáfaður maður en illur þegn ; það eru allir
slikir menn í míuum augum. Eu gaman þætti mjer
að vita, hvernig honum verður innanbrjósts, þegar
þessi, sem lögreglustjórinn kallar ónéfnda persónu,
býður honum byrginu, oghann fer þá og opnar brjéf-
*ð> sem jeg skildi eptir í hólfinu*.
“Af hverju? Settirðu nokkuð sjerstakt í það?«
»Já; jeg vildi ekki láta það vera alveg autt; það
hefði verið ókurteisi af mjer. D. gerði mjer einu
8lun dálítinn ónota-grikk, í Vín, og sagði jeg við
hann, f góðu, að jeg ætlaði að reyna að muna honum
það. N ú mcð því jeg þóttist vita, að liann mundi
löaiga til að hafa einhverja vitneskju um, hver það
v®ri, sem hefði leikið svona á haun, þá gat jég ekki