Eimreiðin


Eimreiðin - 01.01.1923, Side 111

Eimreiðin - 01.01.1923, Side 111
E'MREIÐIN TÍMAVÉLIN 107 að sjá hana gefast upp, örmagna af þreytu, og verða loks að Sanga frá henni þar sem hún æpti á eftir mér aumkunarlega. En það var ekki um annað að gera, en glíma við ráðgátur bessarar nýju veraldar. Eg sagði við mig sjálfan, að eg væri e^ki inn í þennan framtíðarheim kominn til þess að dufla við dverga. En það var yfirtak, hve hún tók sér nærri að skilja mig, og hve sárlega hún bar sig yfir því að sjá af mér, og e9 veit varla hvort eg hafði meira af ánægju eða vandræðum af henni og kærleik hennar. En það var ómögulegt að neita tví, að hún veitti mér mikla ánægju. Eg hélt í upphafi, að það væru barnalæti ein, hve góð hún var við mig. Eg sá það ekki fyr en um seinan, hvílíka sálarkvöl eg hafði bakað henni með því að skilja við hana. Og eg sá það ekki heldur fyr en um seinan, hve mikils virði hún var orðin mér. Því að þó ab það væri ekki annað en þetta, að hún lét alt af vel að mér, og reyndi af veikum mætti að láta í ljós umönnun fyrir mér, þá var svo komið, að í hvert skifti, sem eg sá hvíta sfinxinn í fjarska, fanst mér eg sjá heim. Og það fyrsta, sem e9 leit eftir, er eg kom á hæðarbrúnina, var það, hvort ekki brygði einhversstaðar fyrir litlu brúðunni minni í hvíta kyrtlin- með gullbryddingunum. Eg komst líka fyrst að því hjá henni,. að óttinn var ekki horfinn úr mannlífinu. Um bjartan daginn vantaði hana ekki hugrekkið, og mér treysti hún alveg óskiljanlega mikið. Einu s,nni t. d. gerði eg það af gáska, að eg ygldi mig framan í hana og gerði mig byrstan, en hún gerði ekki annað en hlæja að mér. En hún var hrædd við myrkrið, hrædd við hvern skugga, hrædd við hvern svartan hlut. Dimma og sorti var Það eina, sem hún hræddist. Þessi óttatilfinning hennar var svo hamslaus, að eg féll í stafi yfir því, og eg fór að hug- leiða þetta betur. Eg komst að því, meðal annars, að þetta smáfólk þyrptist inn í hallirnar þegar skyggja tók og svaf þar 1 kösum. Ef komið var að þeim í myrkrinu, brá þeim svo, að Ekast var sem æði gripi þá. Eg varð aldrei var við nokkurn Þeirra utan dyra eftir að dimt var orðið. Eg var svo þver °9 þrár, að eg vildi ekki láta segjast af þessum ótta, en hélt
Side 1
Side 2
Side 3
Side 4
Side 5
Side 6
Side 7
Side 8
Side 9
Side 10
Side 11
Side 12
Side 13
Side 14
Side 15
Side 16
Side 17
Side 18
Side 19
Side 20
Side 21
Side 22
Side 23
Side 24
Side 25
Side 26
Side 27
Side 28
Side 29
Side 30
Side 31
Side 32
Side 33
Side 34
Side 35
Side 36
Side 37
Side 38
Side 39
Side 40
Side 41
Side 42
Side 43
Side 44
Side 45
Side 46
Side 47
Side 48
Side 49
Side 50
Side 51
Side 52
Side 53
Side 54
Side 55
Side 56
Side 57
Side 58
Side 59
Side 60
Side 61
Side 62
Side 63
Side 64
Side 65
Side 66
Side 67
Side 68
Side 69
Side 70
Side 71
Side 72
Side 73
Side 74
Side 75
Side 76
Side 77
Side 78
Side 79
Side 80
Side 81
Side 82
Side 83
Side 84
Side 85
Side 86
Side 87
Side 88
Side 89
Side 90
Side 91
Side 92
Side 93
Side 94
Side 95
Side 96
Side 97
Side 98
Side 99
Side 100
Side 101
Side 102
Side 103
Side 104
Side 105
Side 106
Side 107
Side 108
Side 109
Side 110
Side 111
Side 112
Side 113
Side 114
Side 115
Side 116
Side 117
Side 118
Side 119
Side 120
Side 121
Side 122
Side 123
Side 124
Side 125
Side 126
Side 127
Side 128
Side 129
Side 130
Side 131
Side 132
Side 133
Side 134
Side 135
Side 136

x

Eimreiðin

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.