Eimreiðin


Eimreiðin - 01.01.1959, Page 102

Eimreiðin - 01.01.1959, Page 102
86 EIMREIÐIN hrings lampahlífarinnar á hálffullt vatnsglas. En líkami Lúð- víks lá enn í myrkri, líkami hans, sem fann til þjáninga, er hún þekkti ekkert til. Hún beygði sig yfir hann og brá hendi sinni óttaslegin á andlit honum, sem sneri til veggjar. Er hún dró höndina aftur að sér, var hún.........vot. .„Græturðu, Lúðvík?“ Hún reis upp á hnén og starði orðlaus á brjóst hans, sem hófst og seig stynjandi ótt og títt. Hafði hún nokkru sinni heyrt hann gráta öll þau fimmtán ár, sem hún hafði verið eiginkona hans? Nei, jafnvel ekki meðan á stríðinu stóð og leyfi hans var útrunnið og hann hafði orðið að slíta sig frá henni á nýjan leik. Og Lúðvík, sem var svo hlédrægur og' fáorður, hvað sjálfan sig snerti, að fólki fannst hann vera næstum tilfinningalaus! Með sjálfri sér barmaði hún sér stund- um yfir því. . . Elísabet smeygði armlegg sírium undir þungt höfuð hans. Þáð féll niður á mjúka öxl hennar, og hún tók á nróti því, líkt og hún hefði gert, hefði þetta verið eitt af börnunum, sem var í leiðu skapi. Og Lúðvík, 48 ára gamall karlmaður, gaf nú gráti sínum lausan tauminn. Elísabet endui'- tók í sífellu: „En hvað er að, vinurinn minn?“ Og hún ró- aðist urn leið örlítið við hugsunina um, að ekki var urn sjúkdóm að ræða . . . heldur sorg. Maður stendur aflvana gegn sjúkdómi, sem kann að hafa dauðann í för nreð sér, en sorg var ekki til svo djúp, að Elísabetu fyndist hún ekki brynjuð gegn henni. Með áhyggjuþrunginni íhygli virti lnin Lúðvík fyrir sér. Það var líkt og tárin ummynduðu andlit lians, breyttu því í barnsandlit, andlit, er líktist andlitum barnanna. Alveg ósjálfrátt streymdu þau orð af vörunr henn- ar, sem hún hefði notað, ef Jean eða Raymond hefðu átt i hlut: „Gráttu bara, gráttu bara! Á eftir geturðu svo sagt mér, hvað gengur að þér.“ Að lokum jafnaði hann sig svo, að hann gat stunið upp: „Ég er bjáni, indæla vinan mín. Það er ekkert að. Þú veizt ekki, hversu nrjög ég skammast mín. Eg var ekki á verði. Það var allt vegna þess, að þú tókst run Irönd mína í myrkrinu . . .“ Hann varpaði öndinni léttar, líkt og kafari, senr kemrU' unr síðir upp úr sjónunr. „Nú líður mér betur. Og nú skulum við sofna, Beta. Þu
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Page 105
Page 106
Page 107
Page 108
Page 109
Page 110
Page 111
Page 112
Page 113
Page 114
Page 115
Page 116
Page 117
Page 118
Page 119
Page 120
Page 121
Page 122
Page 123
Page 124
Page 125
Page 126
Page 127
Page 128
Page 129
Page 130
Page 131
Page 132
Page 133
Page 134
Page 135
Page 136
Page 137
Page 138
Page 139
Page 140
Page 141
Page 142
Page 143
Page 144
Page 145
Page 146
Page 147
Page 148
Page 149
Page 150
Page 151
Page 152
Page 153
Page 154
Page 155
Page 156
Page 157
Page 158
Page 159
Page 160
Page 161
Page 162
Page 163
Page 164
Page 165
Page 166
Page 167
Page 168
Page 169
Page 170

x

Eimreiðin

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.