Tímarit lögfræðinga og hagfræðinga - 01.12.1923, Síða 38

212 Timarit lögfræðinga og hagfræðinga.
tæk og staðgóð; elja hans og iðni sjaldgæf, og vandvirkn
in óvenjuleg; hann lét ekkert það ógjört, sem hann taldi
skyldu sína að gjöra, og aldrei frestaði liann til morguns
að gjöra það, sem hann gat gjört i dag. Þetta getur sá
vottað af eigin reynslu og þekkingu, sem skrifar þessar
línur.
H. D. var dómari alla sína embættistíð, enda lét hon-
•
um dómarastarfið mjög vel; líklega hefur hann dæmt um
æfina fleiri dóiha, en nokkur annar hérlendur embættis-
maður, því að í iteykjavík liafa málaferli verið mjög tíð
öll síðustu 40 árin, þótt þeim liafi farið fjölgandi ár frá
ári. Dómar hans voru skýrir og glöggir, yfirleitt mjög
tæmandi, hugsunin rétt (logisk) og orðfærið ijóst. Hann
var mjög vel að sér í lögum, og hélt lagaþekkingunni við
með kostgæfni, las stöðugt erlend (dönsk) fræðirit í lög-
um og dómasöfn. Hann var vissulega svo út búinn bæði
frá náttúrunnar hendi og fyrir eigin ástundan og elju, að
hann gat með hinni mestu sæmd setið í hinum æðsta
dómarasessi.
Arin, sem H. D. var bæjarfógeti í Reykjavík, voru
uppgangsár og vaxtarár þessa bæjar, en jafnframt óx og
embætti hans jafnt og þétt, og það má segja að það hafi
vaxið honum yfir höfuð; hann var kröfuharður við sjálfan
sig. og vann svo að kalla nótt og dag hin siðustu árin,
enda kom það þá í ljós að hann hafði boðið sér of mikið;
því að heilsan bilaði algjörlega 2 síðustu árin sem liann
var bæjarfógeti, og var engu um að kenna öðru en of
mikilli vinnu. Honum var þá innanhandar að taka lausn
frá embætti með hæstu eftirlaunum, sein þá þektust (6000
kr.), þvi að eg veit að honum var boðið læknisvottorð,
ef hann vildi snúast að því að taka lausn frá embætti.
En hann var þá að eins 53 ára, vonaði að heilsan kynni
að batna, ef hann kæmist í hægra embætti, þótti ómann-
legt (— svo sagði hann við mig —) að fara á eftirlaun
eigi eldri en hann var, og fyrir því réði hann það af, að
taka yfirdómaraembættið, þótt, launin við það væru árlega
2500 kr. lægri, en eftirlaun þau, sem honum þá var í lófa