19. júní - 19.06.1963, Síða 29

KOSNINGARÉTTUR
KVENNA í ÍRAN
eftir Safiyeh Firous, formann kvennasam-
takanna í Iran.
Mánudaginn sjöunda janúar, sem er kvennadag-
ur í Iran, hátíðlegur haldinn til minningar um
að þann dag árið 1936 var konum í Iran með keis-
aralegri tilskipan sagt að hætta að hylja ásjónu
sína, leggja frá sér „slörið“, —fórum við á fund
forsætisráðherrans til þess að heimta okkar rétt.
Okkur fannst, að nú þegar átti að framkvæma
svo margar og róttækar endurbætur í Iran, ættu
konur líka að hafa leyfi til að koma skoðunum
sínum á framfæri.
Við komum til' skrifstofu ráðherrans kl. 11,30,
og þegar hann neitaði að tala við sendinefnd
kvennasamtakanna, símuðum við eftir liðsauka,
og brátt söfnuðust meira en fjögur hundruð kon-
ur saman í fordyri stjórnarráðsins.
Loks urðu þær svo þreyttar á biðinni, að þær
settust á gólfið, en sumar fóru upp í stiga og héldu
æsingaræður, þar sem þær heimtuðu kosningarétt
og kjörgengi. Forsætisráðherrann komst ekki
burtu úr skrifstofunni, og neyddist til þess á end-
anum að veita leiðtogunum áheyrn. Við spurð-
um hann, hvort okkur mundi verða leyft að greiða
atkvæði.
Því neitaði hann ákveðið, en ráðlagði okkur
að heimsækja trúarleiðtogana og fá að vita þeirra
skoðun á málinu. Þessu neituðum við, og skipu-
lögðum verkfall þ. 23. janúar, í öllum kvennaskól-
um í Teheran. Reyndar mættu bæði kennarar og
nemendur í skólunum en neituðu að gera nokk-
uð. Stúlkurnar héldu ræður og heimtuðu sinn
rétt, en kennararnir lásu upp úr Mannréttinda-
skrá Sameinuðu þjóðanna.
í sumum stjórnarskrifstofum gerðu stúlkurn-
ar líka verkfall. Ein stúlka í brezka bankanum
neitaði að vinna vegna verkfallsins. Hún var rek-
in, en við erum að reyna að koma henni að aftur.
Á fimmtudagskvöld fréttum við að stjórnin hefði
ákveðið að setja upp kosningakassa á þremur
stöðum fyrir konur. Allan föstudaginn reyndum
við að fá staðfest, hvort þetta væri satt, og lánaðist
að lokum að afkróa landbúnaðarráðherrann, þeg-
ar hann var að byrja á sjónvarpsviðtali. Hann
leyfði okkur að taka þátt í viðtalinu, svaraði spurn-
ingum okkar og sagði, að okkur yrði leyft að
kjósa næsta dag.
Heillaóskum yfir þessu fyrsta skrefi rigndi yfir
okkur. Næsta morgun kl. sjö var tilkynnt í rík-
isútvarpinu að þrjár kosningastöðvar fyrir kon-
ur yrðu settar upp, og ættu konurnar sjálfar að
stjórna þeim. Seinna var þremur stöðvum bætt
við vegna þess, að aðsóknin var svo gífurleg. Það
var dásamleg sjón að sjá konurnar þyrpast í kring
um kosningakassana. Þær kysstust, hlóu og grétu
af gleði, óskuðu hver annarri til hamingju, sumar
deildu út sælgæti og blómum.
Kvennaleiðtogarnir höfðu snemma morguns
leigt þrjá vörubíla með gjall'arhornum til að aka
um borgina og hvetja konur til að kjósa. Kl. 11
f.h. sagði innanríkisráðherrann blaðamönnum að
kvennaatkvæðin yrðu alls ekki talin með, og
einnig yrði þeim neitað um að kjósa við almennar
þingkosningar, en þessar kosningar voru um sér-
stök mál. Þessar fréttir vörpuðu skugga á gleði
okkar, og voru þess valdandi að margar konur
hættu við að kjósa. Þrátt fyrir þetta kom land-
búnaðarráðherrann á einn kvennakjörstaðinn og
lýsti því yfir að „hvort sem atkvæði kvennanna
verða taldn með eða ekki í þetta sinn, verður þess
jafnan minnst, að þið hafið látið skoðun ykkar í
ljós, stigið fyrsta skrefið. Þjóðin stendur með
ykkur og keisarinn er með ykkur eins og öllum
öðrum framfaramálum ríkisins".
19. JÚNÍ
27