19. júní - 19.06.1963, Síða 35

þessa tilraun hér, af því að svo margir hér á landi
komast til fullorðinsára, án þess að hafa fengið
mislinga. Slíkt þekkist ekki í þéttbýlli löndum.
Bóluefnið var framleitt erlendis og þáttur minn
var sá að aðstoða við bólusetninguna. Árangur
af bólusetningunni var yfirleitt góður. Er enn
verið að vinna úr niðurstöðum og eru ýtarlegar
skýrslur um þær sendar til aðalstöðva Heilbrigð-
isstofnunarinnar í Sviss“.
Vildir þú að lokum segja nokkur orð um við-
horf þitt til starfsins og framtíðarinnar?
„Veirurannsóknir eru skemmtilegt starf og fjöl-
breytt. Þúsundir manna með mismunandi undir-
búningsmenntun og margvísleg viðhorf hafa gert
þær að ævistarfi, enda hefur margt óvænt komið
á daginn. Þau verkefni, sem heilla veirufræðinga
hvað mest í dag, eru áhrif veira á æxlisvöxt bæði
illkynja og góðkynja og þáttur veira í gangi
hægfara taugasjúkdóma. Að þessum verkefnum
má engu síður vinna hérlendis en erlendis.
Hér á Keldum eru góð vinnuskilyrði, fyllilega
sambærileg við það sem gerist erlendis. ísland er
að dómi allra, sem til þekkja, einstaklega vel' fall-
ið til rannsókna á gangi farsótta og útbreiðslu
hæggengra sjúkdóma. Ef okkur Islendingum er
nokkurt kappsmál að teljast til menningarþjóða
nema í landkynningarpésum og lofræðum mætt-
um við gjarnan nota betur þau tækifæri sem hér
liggja ónotuð á sviði meinarannsókna.
G. Gí.
Ein af þeim þrem íslenzkum konum, sem hafa
fengið lyfsöluleyfi hér á landi er Fríða Proppé lyf-
sali á Akranesi, en leyfið fékk hún þann 10. sept-
ember 1934. Áður hafði ekki verið nein lyfjabúð
í kaupstaðnum en læknarnir báðir haft lyfsölu-
leyfi.
Ekki var neitt hús fáanlegt, sem heppilegt væri
fyrir lyfjabúð, og byrjaði hún því starfið með því
að láta byggja hús. Byrjað var á byggingunni í
nóvember 1934. Spáðu margir illa fyrir því að
hefja byggingu á þessum árstíma, en það kom
ekki að sök, því að tíðin var allan veturinn svo
góð að alltaf var hægt að steypa, og lyfjabúðin
var opnuð þann 15. júní 1935.
— Hvernig tók fólkið þessari nýju stofnun, og þá
einkum því að kona skyldi vera að ryðjast inn á
starfssvið, sem til þessa hafði með aðeins einni
undantekningu verið falið körlum?
— Það tók mér ágætlega og aldrei hefi ég orðið
var neinnar tortryggni í minn garð vegna þess
að ég er kona. Hins vegar mun ekki örgrannt um
að sumir hafi verið hræddir um, að lyfjabúðin
yrði til þess fyrst og fremst að ylja mönnum full-
mikið fyrir brjósti. Eftirleiðis þyrftu menn frá-
leitt að kvarta um spíraleysi. En ég hefi aldrei
lent í neinum vandræðum vegna þess.
— Varð undir eins aðsókn að lyfjabúðinni-
— Það var kvillasamt um þessar mundir, t.d.
gekk slæmur kíghósti og fyrsta daginn afgreiddi
ég 21 lyfseðil. Andvirði meðal'a út á hvern seðil
var frá 70 aurum upp í 6 krónur, samtals yfir
daginn 52 krónur og 20 aurar.
-—Hvers vegna völduð þér þetta að ævistarfi?
— Já, það er nú saga að segja frá því. Ég fór í
menntaskólann haustið 1920 með þeim fasta ásetn-
ingi að verða barnalæknir að loknu námi, en
þegar ég var komin í fimmta bekk var fjárhag
föður míns þannig komið, að hann gat ekki leng-
ur kostað mig til langs framhaldsnáms. En þá sagði
móðir mín: „Ekki munar okkur um að gefa þér
að borða einn vetur, alténd geturðu orðið stúdent“.
Um sumarið var ég óráðinn í, hvað gera skyldi, en
hafði þó hug á að notfæra mér á einhvern hátt
þessa fengnu menntun. Næsta haust leysti svo
vinur okkar, Kampmann lyfsali í Hafnarfirði,
vandræði mín með því að útvega mér lærlings-
stöðu í Reykjavíkur Apóteki. Þar var ég í þrjú
ár, fyrsta árið fékk ég 75 krónur á mánuði og
borgaði 50 kr. heim fyrir fæði og húsnæði, annað
árið fékk ég 100 kr. og þriðja árið 150 kr. AHtaf
borgaði ég 50 kr. á mánuði heim og hafði því meira
til að eyða seinni árin.
Kennsla og bækur voru ókeypis og ég var svo
33
19. JÚNÍ