Árdís - 01.01.1955, Qupperneq 9

Ársrit Bandalags lúterskra kvenna
7
svipaður brúðarlíninu, en líklega ekki eins glæsilegur. Höfuð-
dúkurinn hefur samt oft verið mjög skrautlegur og enn í dag er
hann ein höfuðprýði faldbúningsins. í Gísla sögu Súrssonar er
getið um höfuðdúk, er var 20 álna langur og ofinn gulli á þrem
stöðum. Ekki er þó líklegt að slíkir höfuðdúkar hafi verið almennir
í þá daga, enda væri dúksins þá varla sérstaklega getið í sögunni.
Það er hins vegar athyglisvert að nú á dögum eru brúðarlín oft
jafnlöng og lengri þessum dúk. Höfuðdúkurinn var stundum
nefndur loðdúkur eða skúfur. Má af þessu ráða og auk þess fornum
myndum að höfuðdúkurinn hafi verið kögraður eða með trefjum
á röndum.
Þegar faldað var með höfuðdúki var það oft kallað að skupla,
enda er höfuðdúkurinn kallaður skyppill í Snorra Eddu.
í mörgum sögum er þess getið að höfuðdúkurinn og brúðar-
línið hylji andlitið gjörsamlega. Á þennan hátt mun Helgi Njálsson
hafa sloppið úr brennunni, því að hann var klæddur í kvenbúning
og með höfuðdúk sem huldi andlitið.
Þess er hvergi getið að ógiftar konur hafi borið höfuðdúk fyrir
andlitinu og bendir margt til þess að það hafi fyrst verið gert á
brúðkaupsdaginn sjálfan.
Ekkjur munu hafa klæðzt svörtum höfuðdúki er þær misstu
menn sína, eins og talað er um í Heiðarvíga sögu.
f sögunum er oft talað um motur, og er að sjá sem hann
muni hafa verið hvítur höfuðdúkur eða brúðarlín. í Laufás Eddu
segir: motrur heita þær konur er hvítum léreftum falda. í Laxdælu
er einnig talað um motur, hvítan og gullofinn, þann er Kjartani
Ólafssyni var gefinn.
Brúðarlínið hékk niður af faldinum að aftan og ofan á herðar,
en þegar konur vildu hylja andlitið, sveipuðu þær því fram fyrir
það, enda mun þar af komið, nafnið sveipur, sem oft var notað
um höfuðdúka.
Brúðarlín, eins og það tíðkast nú á dögum er eftirleifar af
brúðarlíninu gamla, en hylur þó ekki alltaf andlitið og er líklega úr
þynnra efni.
Konur í Austurlöndum bera enn í dag, eins og kunnugt er, lín