SunnudagsMogginn - 28.02.2010, Blaðsíða 44

44 28. febrúar 2010
Thom Yorke og spilafélagar hans í hljóm-
sveitinni Atoms For Peace.
Það eru fleiri en Jónsi sem gerst hafa ein-
herjar í tónlistinni, tímabundið að minnsta
kosti, því Thom Yorke, söngspíra Radio-
head, hefur sett saman hljómseit sem fylgja
á eftir sólóverkefnum hans. Sveitin sú hefur
fengið nafnið Atoms For Peace og mun með-
al annars leika á Coachella-tónlistarhátíð-
inni og átta tónleikum vestanhafs til við-
bótar. Félagar Yorkes í sveitinni eru ekki af
verri endanum: Nigel Godrich, Joey War-
onker, Mauro Refosco og Flea.
Einherjaferðalag
Thoms Yorkes
Jón Þór Birgisson hyggst leggjast í ferðalög
á árinu að kynna breiðskífuna Go.
Jón Þór Birgisson, eða bara Jónsi, er nú að
gyrða sig í brók og gá að vopnum sínum fyrir
væntanlega útgáfu á breiðskífunni Go, en
platan kemur út 5. apríl næstkomandi. Tón-
leikaferð til að kynna skífuna hefst þó fyrr og
skammt er í að Jónsi haldi til Bretlands að
æfa sveit sína fyrir tónleikaferð sem standa
á fram eftir ári. Fyrstu tónleikarnir verða víst
leynitónleikar í Lundúnum, en svo hefst op-
inber tónleikaferð 6. apríl í Vancouver í Kan-
ada. Þeir sem ekki eiga heimangengt vestur
um hafa geta beðið til 26. maí og séð hann í
Lundúnum, nú eða brugðið sér til Barcelona,
en nýjustu fréttir herma að Jónsi muni troða
þar upp á Sonar-hátíðinni 19. júní.
Jónsi leggst í ferða-
lög um heim allan
Í Hænuungunum hans Braga
Ólafssonar, sem frumsýndir
voru í Þjóðleihúsinu á laug-
ardagskvöld, bregður fyrir blás-
aranum Eli „Lucky“ Thompson,
eða nánar tiltekið tónlist af skífu
hans Tricotism, sem kom út
1956 hjá Impulse!-útgáfunni.
Thompson var samtíðarmaður Johns
Coltranes og blés í tenórsaxófón líkt og
hann. ’Trane sló í gegn, varð svo vinsæll
að segja má að hann hafi komið Impulse! á
kortið, en þótt menn dái enn Coltrane er
Thompson gleymdur að mestu leyti og
það að ósekju.
Músíkin á Tricotism var tekin upp í
tveimur tveggja daga lotum, annarri í jan-
úar og hinni í desember og sama skipan á í
bæði skiptin; fyrri daginn tríó-
upptaka og þann seinni kvin-
tett. Tríóið skipuðu Thompson á
saxófón, Skeeter Best á gítar og
Oscar Pettiford á bassa, en í
kvintettinum voru auk Thomp-
sons og Pettifords þeir Jimmy
Cleveland á básúnu í öllum lög-
unum nema einu og Osie Johnson á
trommur, líka í öllum lögunum nema
einu, og svo skiptu Hank Jones og Don
Abney píanóspilinu á milli sín.
Allt er þetta sjörnumannskapur og ekk-
ert út á spilamennskuna að setja, en held-
ur eru þó kvintettópusarnir venjulegri, ef
svo má segja, og mun skemmtilegra að
hlusta á tríóupptökurnar. Í þeim blómstr-
ar Thompson, gengur lengra í spunanum.
Best er fyrirtaks gítarleikari, smekklegur
og nákvæmur og Pettiford fer líka á kost-
um á bassann og sérlega gaman að heyra
spilamennskuna hjá þeim félögum öllum í
laginu Tricotism.
Af Lucky Thompson er annars það að
segja að viðurnefnið átti alls ekki við hans
ævi; hann missti móður sína ungur og ólst
upp við mikla fátækt og erfiðleika. Hann
féll snemma fyrir saxófóninum en komst
ekki í alvöru hljóðfæri svo hann æfði sig á
kústskafti sem hann hafði tálgað hnappa
á. Hann komst svo yfir saxófón fyrir al-
gjöra hundaheppni og spilaði síðar með
mörgum af helstu djasssveitum Banda-
ríkjanna. Á áttunda áratugnum dró hann
sig út úr tónlistinni og bjó á götunni árum
saman. arnim@mbl.is
Poppklassík: Tricotism – Lucky Thompson
Tríó, kvintett og Lucky Thompson
E
nginn listamaður í dægurtónlist-
arsögunni hefur snúið aftur með
viðlíka reisn og Johnny Cash. Eins
og svo margir sveitatónlistarmenn á
svipuðu reki upplifði hann þurrkatíð mikla
um miðjan níunda áratuginn og á endanum
var honum sparkað af útgáfunni sinni sem
hann hafði malað gull fyrir í áratugi.
Rick Rubin, þekktur í rapp- og rokk-
kreðsum sem upptökustjóri með sannkallaða
Mídasargáfu, lóðsaði Cash svo inn á útgáfu
sína, American Recordings, árið 1994 og tók
upp fyrstu plötuna í hinni svonefndu „Am-
erican“-röð. Platan sló í gegn, kynnti Cash
fyrir nýjum hlustendahópi, en á matseðlinum
var blanda af lögum Cash, annarra sveita-
tónlistarmanna og svo yngri höfunda, eins og
Glenns Danzigs og Toms Waits. Þessi útgáfu-
röð varð einkar farsæl en síðasta platan fyrir
andlát Cash árið 2003 var American IV: The
Man Comes Around (2002).
Platan nýja er önnur platan sem kemur út
eftir andlátið, árið 2006 kom platan American
V: A Hundred Highways út og byggjast báðar
plöturnar á upptökulotu sem fór fram árið
2003, um sumarið og fram á haust.
Þessi síðasta plata er líklega sú lágstemmd-
asta af þeim öllum, yfir henni er styrkjandi og
rólyndislegur andi þess sem veit að endirinn
er að nálgast. Maður finnur fyrir sátt og æðru-
leysi, á köflum heyrir maður hvernig röddin
er farin að lækka en aldrei brestur hún. Cash
rúllar í gegnum lög eftir Sheryl Crow og Kris
Kristofferson m.a., hér er að finna síðasta lag-
ið sem hann samdi, „I Corinthians 15:55“, og
hér er dásamleg útgáfa af staðlinum „Satisfied
Mind“. Cash kveður svo með „Aloha Oe“, lagi
eftir fyrrverandi drottningu Hawaii, Lili’uo-
kalani. Þar segir m.a.: „One fond embrace/
before I now depart/Until we meet again, un-
til we meet again …“
En er þetta svo virkilega síðasta platan í
þessari röð? Dæmin hafa sannað, undanfarin
ár, að sífellt eru að „finnast“ ný lög og áður
óheyrð hjá gildandi listamönnum. 2Pac Shak-
ur var aldrei jafnvirkur og eftir að hann hafði
snúið tám upp í loft, og gaf út tvöfalda geisla-
diska á hverju ári að manni fannst. Myndi
maður þá stökkva á American VII: A Message
from Heaven? Hmm … ég er eiginlega ansi
hræddur um að maður myndi uppveðrast yfir
slíkum fréttum og gleyma á stundinni öllum
yfirlýsingum um að platan á undan hafi verið
lokalokaplatan. Ég meina, það er ekki eins og
við séum að tala um Police Academy hérna.
Þetta er Cash!
Kveðja að handan
Sjötta og síðasta platan í American-röð Johnnys
Cash er komin út. Ber hún hinn viðeigandi titil
Ain’t No Grave, og inniheldur allra síðustu
upptökur goðsagnarinnar.
Arnar Eggert Thoroddsen arnart@mbl.is
Johnny Cash var eitursvalur alla tíð, og fyrir tilstuðlan töfralæknisins Ricks Rubins smaug hann inn í hjarta X-kynslóðarinnar.
Var það ekki Sherlock Hol-
mes sem sagði eitthvað á
þá leið að þegar svarið væri
augljóst kæmi maður ekki
auga á það? Þegar Rick
Rubin var fengið það hlut-
verk að vinna með Johnny
Cash datt hann niður á
hugmynd sem var svo ein-
föld, að hún reyndist
hreinasta snilld. Hann
stillti einum hljóðnema
fyrir framan Cash, færði
honum gítar í hönd og fór
svo út á verönd og leyfði
hinum aldna höfðingja að
vera í friði. Afraksturinn
var sex plötur; sem ein-
kennast af berstrípaðri,
sumpart drungalegri feg-
urð þar sem djúpur bari-
tónn Cash smýgur inn í
merg og bein.
Umslag nýju plötunnar.
Cash end-
urreistur
Tónlist
Besta plata Rolling Stones er að flestra mati
Exile on Main Street, sem þó var gagnrýnd
fyrir það á sínum tíma hvað hún væri löng
enda tvöföld. Á hátíðarútgáfu hennar sem
kemur út í maí lengist hún enn, því tíu lögum
verður skeytt við sem aldrei hafa heyrst og
tveimur lögum til í öðrum búningi. Að auki
fylgir heimildarmynd um gerð plötunnar.
Hluti af magnaðri myndskreytingu bestu
skífu Rollinganna: Exile on Main Street.
Aukin útgáfa Exile
on Main Street