SunnudagsMogginn - 30.05.2010, Blaðsíða 18

18 30. maí 2010
H
ún tekur á móti mér rjóð í
kinnum, með epli í annarri
hendinni. „Það er ekki nóg
að röddin sé í góðu formi
svo maður skellir sér í ræktina,“ segir
hún um leið og hún býður mér inn.
Erna Hrönn Ólafsdóttir býr í stórri og
bjartri íbúð í Vatnsendahverfinu ásamt
börnunum sínum tveimur, þeim Mána
Steini, átta ára og Silju Sól, sex ára.
Börnunum finnst mamman helst til
hógvær og taka upp hanskann fyrir
hana þegar hún segist ekki vera fræg.
Erna Hrönn byrjaði að læra söng þeg-
ar hún var níu ára gömul. Námið hóf
hún í sveitinni heima og á þar við Tón-
listarskóla Eyjafjarðar. Hún var búin að
prófa blokkflautu og hljómborð en fann
sig ekki þar og ákvað því að sækja um í
söngdeildinni. Þar var henni veitt und-
anþága vegna ungs aldurs og þar með
var ferillinn hafinn.
„Það var hrikalega erfitt að koma
fyrst fram. Ég var svo ung og ég man að
þegar ég steig á sviðið þá skulfu hnén á
mér. En þetta stress hefur nú minnkað
þó það fari alltaf fiðringur um mann
þegar maður kemur fram. Söngur hefur
svo alltaf verið mikill hluti af mér. Ég
man eftir því að Pétur Kristjáns kom
með svona tónlistarmarkaði norður og
þar keypti ég þrjár karókí-kassettur.
Það var sko alvöru stöff,“ segir hún og
skellihlær.
„Ég fékk hljómflutningsgræjur í ferm-
ingargjöf, eins og tíðkaðist gjarnan á
þeim tíma og á þeim var takki sem
slökkti á söngnum en spilaði lagið. Ég
fékk líka hljóðnema og þá varð ekki aft-
ur snúið. Ég söng daginn út og inn með
alls konar lögum og gerði fjölskylduna
vafalaust klikkaða á tímabili. Slagarar
eins og „Eina ósk“ og „Twinkle, twinkle
little star“ ómuðu um alla sveit.
Sumarið 1995 ferðuðust Hemmi Gunn,
Pétur Kristjáns og Ómar Ragnarsson í
kringum landið og leituðu að hæfi-
leikaríkum, ungum söngvurum. Ég tók
þátt á Akureyri ásamt Friðriki Ómari en
hvorugt okkar komst áfram. Það vildi
svo þannig til að ég var stödd á Horna-
firði þegar þeir félagar héldu keppnina
þar svo ég tók aftur þátt og þá vann ég.
Sigurvegurunum af öllu landinu var svo
boðið til Reykjavíkur og ég söng lagið
mitt á Hótel Íslandi og fékk að vinna í
stúdíói. Það var frábær reynsla og gam-
an að fá að vinna með alvöru fólki úr
bransanum. Lögin voru gefin út á
geisladiski og þann disk á ég ennþá. Ég
hlusta nú ekki oft á hann, enda afar
sérstök útgáfa af lagi Shady Owens, „Án
þín“ með teknó-ívafi,“ segir hún og
glottir.
Ekki bara glamúr
Frægðarsól Ernu Hrannar hefur stigið
hægt, en örugglega upp á við. Hún hef-
ur komið víða við, sungið í hljómsveit-
inni Bermuda, verið í hljómsveit hússins
í sjónvarpsþættinum Singing Bee, komið
fram á fjölda árshátíða og sungið í
ófáum brúðkaupum. Síðustu ár hefur
hún mest verið í bakröddum við hin
ýmsu tækifæri. Þar má til dæmis nefna
Michael Jackson-sýningu á Broadway,
jólatónleika Björgvins Halldórssonar,
Frostrósatónleika og Eurovision.
„Það er ofsalega gaman að syngja
bakraddir, en það er líka ákveðin kúnst.
Maður þarf að vera góður söngvari, en
þó geta ekki allir góðir söngvarar verið
bakraddasöngvarar. Það er ýmislegt sem
þarf að huga að, til dæmis má ekki
draga aðalsöngvarann niður, eða gnæfa
yfir hann. Röddin þarf líka að vera fjöl-
breytt. Í stúdíóvinnu er maður kannski
að syngja heilan kór í einu lagi og þá
þarf röddin að geta skipt um karakter
mörgum sinnum í sama laginu. Góðar
bakraddir geta gert heilmikið fyrir lag,
þó svo að mörg lög geti algjörlega staðið
ein og sér bara með einni rödd og hljóð-
færum. En með röddum verður lagið oft
safaríkara og stærra. Bakraddasöngvarar
þurfa líka að vera sérstaklega góðir í að
ú-a og a-a,“ segir hún hlæjandi og tek-
ur tóndæmi fyrir blaðamann.
Hvernig kom það til að þú tókst þátt í
Eurovision-undankeppninni hér heima
og fórst svo til Moskvu?
Erna dregur fæturna upp í sófann og
lætur fara vel um sig. „Ég tók í fyrsta
skipti þátt árið 2006 og söng þá ba-
krödd hjá Matta Matt sem var í Pöp-
unum. Ég veit svo sem ekki alveg hvers
vegna ég tók þátt, þetta var bara tæki-
færi sem bauðst, frábær reynsla sem
maður slær ekki hendinni á móti. Ári
síðar söng ég bakraddir í nokkrum lög-
um, ásamt því að syngja sóló eftir Rol-
and Hartwell. Þá var ég með hljóm-
sveitina Buff í bakröddum hjá mér og
það var upphafið að mjög skemmtilegu
samstarfi. Árið 2008 vorum við Pétur
(Jesú) úr Buffinu ráðin sem ríkisraddir
fyrir Eurovision hér heima. Lagahöf-
undum stóð sem sagt til boða að hafa
okkur í bakröddum og það endaði með
því að ég tók þátt í tíu lögum það árið.
Ári síðar söng ég aftur sóló en komst
ekki áfram með það lag. Ég söng hins
vegar í nokkrum öðrum lögum, en ekki
í Is it true? sem sigraði svo eft-
irminnilega í keppninni það árið. Það
kom mér því gríðarlega á óvart þegar
haft var samband við mig og mér boðið
í hópinn sem var á leiðinni til Moskvu.
Á meðan ég rifja þetta upp finnst mér
pínu fyndið að ég skuli hafa sungið í
hátt í fjörutíu lögum í keppninni, en
farið út með lag sem ég tók engan þátt í
upprunalega. “
Hún brosir og horfir dreymin út í
loftið þegar hún minnist á keppnina í
Moskvu. Á svipnum sést greinilega að
hugurinn er aftur kominn á stóra sviðið
í Rússlandi í ógleymanlegri keppni þar
sem Ísland náði sínum besta árangri í
Eurovision. „Þessi Euro-veröld er ótrú-
leg. Það var búið að vara mig við því að
það væri allt svo risastórt þarna úti, en
ég trúði því ekki alveg. En þegar maður
upplifir það sjálfur, þá er það alveg satt.
Þarf að vera
sérstaklega
góður í að
„ú-a og a-a“
„Það var hrikalega erfitt að koma fyrst fram. Ég
var svo ung og ég man að þegar ég steig á sviðið
þá skulfu hnén á mér,“ segir Erna Hrönn Ólafs-
dóttir. Hún hefur náð úr sér skjálftanum og mun
standa á Eurovision-sviðinu með Heru Björk um
helgina.
Lovísa Þóra Gunnarsdóttir
Erna Hrönn Ólafsdóttir stendur á sviðinu í kvöld í úrslitum Eurovision.
Morgunblaðið/Ernir
„Það er frábært að vera hérna,“ sagði
Erna eftir að Ísland komst áfram á þriðju-
dagskvöld. „Stemningin er eiginlega bara
ólýsanleg. Það er rosalega gaman hjá
okkur, hópurinn er svo hress og skemmti-
legur og við pössum öll upp á hvert ann-
að.“
Hún er ánægð með viðtökurnar í Ósló.
„Stemningin var mögnuð. Viðbrögðin í
salnum voru svo mikil þegar við komum
inn á sviðið. Salurinn bókstaflega gargaði
„Hera, Hera, Ísland, Ísland“ svo maður
var bara með gæsahúð allan tímann og
þegar flutningnum lauk þá jókst gæsa-
húðin enn meira því viðtökurnar voru engu
líkar.“
Og þannig hefur viðhorfið verið í garð ís-
lensku keppendanna allan tímann. „Það
er rosalega mikil jákvæðni í okkar garð
hér úti. Við t.d. sungum á Euroklúbbnum
á miðvikudagskvöldið og þar var alveg
stappað og stemningin bara geggjuð.“
Það hefur bara jákvæð áhrif að Ísland
hafi verið í fréttunum upp á síðkastið.
„Við höfum fengið talsverða athygli út á
Eyjafjallajökul, en alls engan biturleika
eða pirring, fólk hefur meira áhuga á því
hvort við höfum komist á réttum tíma út
og hvort við höfum orðið fyrir einhverjum
áhrifum af gosinu.“
Spáin fyrir laugardagskvöld? „Ég spái
Íslandi í topp þremur, ekki spurning. Ég
myndi líka skjóta á að Grikkland yrði of-
arlega og sennilega Ísrael líka.“
Salurinn bókstaflega gargaði