Morgunblaðið - 30.01.2010, Page 36

36 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 30. JANÚAR 2010
✝ Þórbjörg J. Guð-mundsdóttir
(Þóra), fæddist að
Vestur-Hópshólum 4.
júlí 1918. Hún lést á
Landspítalanum 20.
janúar sl.
Foreldar hennar
voru Guðmundur
Jónsson, bóndi þar og
k.h. Ingibjörg Lára
Guðmannsdóttir frá
Krossanesi. Systkinin
frá V-Hópshólum
voru sjö: Þóra var
elst, f 1918, Unnur f.
1919, Agnar Guðmann f. 1921, d.
2006, Hjalti Sigurjón f. 1924, d.
1992, Jón Eyjólfur f. 1928, d. 1997,
Gunnlaugur f. 1931
og Ásta f. 1933. Þóra
giftist 28.9. 1940 Axel
Benediktssyni, f. 1914
á Breiðabóli á Sval-
barðsströnd. Axel lést
árið 1966. Börn
þeirra eru: Guð-
mundur Agnar f.
1942, maki Sigrún
Reynisdóttir; Bene-
dikt Jóhannes f. 1944,
maki Jóhanna Val-
geirsdóttir; Lára f.
1952, maki Valdimar
Ingimarsson.
Þórbjörg var jarðsungin frá Bú-
staðakirkju 25. janúar sl.
Meira: mbl.is/minningar
Þóra frænka var elst móðursystk-
ina minna, systkinanna frá Vestur-
hópshólum. Hún var árinu eldri en
Unnur móðir mín.
Ég var orðin stálpuð þegar fjöl-
skylda Þóru flutti í bæinn frá Húsa-
vík og ég fékk loksins að kynnast
þeim. Þótt fjölmargar æskuminn-
ingar mínar tengist samskiptum við
móðurfólkið mitt, sem gjarnan átti
sín fyrstu spor í höfuðborginni, á
heimili foreldra minna, vantaði Þóru
og hennar fólk inn í þá mynd.
Þóra bætti mér það sannarlega
upp þegar hún loksins varð hluti af
samfélaginu hér syðra. Heimili
þeirra Þóru og Ástu, systra
mömmu, sem báðar bjuggu í sama
húsi við Ásbrautina í Kópavogi,
urðu mér afar kær. Ekki skipti síð-
ur máli að Lára amma mín bjó hjá
þeim.
Það var alltaf tilhlökkunarefni að
mega koma í heimsókn til þeirra.
Þóra var afskaplega myndarleg
húsmóðir og að setjast við kaffi-
borðið var alveg dásamlegt. Þvílíkt
góðar kökur og meðlæti sem hún
gerði allt heima. Seinna þegar ég
sjálf fór að búa varð hún mér um
margt fyrirmynd. Ég settist líka að
í Kópavogi og var nálægðin við þær
mér mjög kær. Þá fannst mér þetta
vera eins og í gamla daga.
Það eru bara nokkrir dagar síðan
við mamma komum í heimsókn til
Þóru í Lönguhlíðina. Við erum af-
skaplega þakklátar fyrir þá ánægju-
legu stund sem við áttum með
henni. Þótt hún hafi verið þrotin að
líkamskröftum virtist hún stálslegin
á sálinni. Hún lék á als oddi og sagði
okkur frá ánægjulegum félagsskap
sem hún nyti þarna. Hún hefði t.d.
verið að spila brids fyrir nokkrum
dögum. Ég er þakklát fyrir minn-
ingarnar um góða frænku sem alltaf
var mér svo góð. Börnum hennar og
barnabörnum votta ég mínar
dýpstu hluttekningu.
Stefanía Halla Hjálmtýsdóttir.
Þórbjörg J.
Guðmundsdóttir
✝ Þórður JóhannEggertsson var
fæddur í Borgarnesi
12. ágúst 1915. Hann
lést í Borgarnesi 19.
janúar 2010.
Foreldrar hans
voru Margrét Jóns-
dóttir, f. 4. júlí 1889,
látin 4. nóvember
1963, og Eggert Ei-
ríksson, f. 11. júní
1868, látinn 17. júní
1923. Systir Þórðar
er Ragney Eggerts-
dóttir, f. 13. júní
1911.
Þórður kvæntist 16. júní 1949
Sólveigu Árnadóttur, f. 20. desem-
ber 1916. Foreldrar hennar voru
Theodóra Kristín Sveinsdóttir, f. 2.
júlí 1876, látin 30. júlí 1949, og
Árni Sighvatsson, f. 7. nóvember
1885, látinn 28. febrúar 1951. Börn
þeirra eru: 1) Eggert Margeir, f. 8.
maí 1949, maki Júlíana Júl-
íusdóttir, f. 11. júlí 1950. Synir
þeirra eru: a) Þórður Jóhann, f. 29.
apríl 1977, unnusta Guðný Tóm-
asdóttir, b) Margeir Þór, f. 15. nóv-
október 1978, maki Sigtryggur
Örn Sigurðsson, b) Sólveig Íris, f.
17. janúar 1981, unnusti Luca
Rampone, c) Björn Friðrik, f. 15.
nóvember 1991, d) Andrea Dögg, f.
25. apríl 1994.
Þórður, sem alltaf gekk undir
nafninu Doddi í Dal, vann sem
unglingur hjá Verslunarfélagi
Borgfirðinga en var síðan bílstjóri
nánast allt sitt líf, fyrst með leigu-
bílarekstur, svo hjá kaupfélaginu,
síðar var hann olíubílstjóri hjá
Skeljungi og loks aftur leigubíl-
stjóri á eigin vegum. Hann var
einnig til sjós um tíma á Eldborg-
inni ásamt fleiri Borgnesingum.
Eftir að hann lauk sínum atvinnu-
bílstjóraferli vann hann um tíma
hjá Þórði Pálssyni fisksala í Borg-
arnesi og var þeim nöfnum vel til
vina. Einnig vann hann um tíma
hjá Borgarplasti í Borgarnesi hjá
öðrum stórvini sínum, Halldóri
Brynjúlfssyni, sem reyndist honum
afar vel.
Þórður tók virkan þátt í fé-
lagsstarfi í Borgarnesi á sínum
yngri árum, var formaður vörubíl-
stjórafélagsins og einn af stofn-
félögum Lionsklúbbsins í Borg-
arnesi, og var hann gerður að
heiðursfélaga í Verkalýðsfélagi
Borgarness.
Útför Þórðar verður gerð frá
Borgarneskirkju í dag, laugardag-
inn 30. janúar, kl. 14.
ember 1980, unnusta
Alma Ýr Þorbergs-
dóttir, sonur hans er
Jakob Darri, f. 3. júlí
2003, barnsmóðir
Þóra Dröfn Guð-
mundsdóttir, c) Daní-
el Ingi, f. 25. sept-
ember 1983, unnusta
Sólveig Árnadóttir,
2) Theodór Kristinn,
f. 1. mars 1952, maki
María Erla Geirs-
dóttir, f. 20. nóv-
ember 1953. Synir
þeirra eru: a) Björn,
f. 1. janúar 1970, unnusta Marie
Huby, synir hans eru Eiríkur Rafn,
f. 31. júlí 1990, barnsmóðir Laufey
Sigrún Hauksdóttir, Ármann
Kristinn, f. 23. september 2002, og
Theodór Snær, f. 22. ágúst 2004,
barnsmóðir Auður Hafstað Ár-
mannsdóttir. b) Árni Ívar, f. 2. júní
1975, c) Geir Konráð, f. 15. janúar
1986, d) Eiríkur Þór, f. 11. febrúar
1990, unnusta Þorkatla Inga Karls-
dóttir. 3) Guðrún, f. 11. júlí 1954,
maki Gylfi Björnsson, f. 17. apríl
1946. Börn: a) Sara Margrét, f. 6.
Hann faðir minn, Þórður Jóhann
Eggertsson, eða Doddi í Dal, eins og
hann var alltaf kallaður, er nú fallinn
frá í hárri elli, en hann var sannarlega
alltaf ungur í anda. Ég bauð honum í
bíltúr þegar hann var níræður og til
stóð að fara í dagsferð. Þegar við vor-
um lagðir af stað spurði hann hvort
við ættum ekki bara að skella okkur í
hringferð um landið og úr varð fjög-
urra daga túr með góðum stoppum á
völdum stöðum. Meðal annars var al-
veg sjálfgefið að skoða Kárahnjúka-
virkjunina enda vildi minn maður
fylgjast vel með öllum nýjungum og
meiriháttar framkvæmdum.
Hann Doddi í Dal hafði ekki hátt
um hlutina en hann var einarður og
réttsýnn og rétti fólki oft hjálparhönd
á erfiðum tímum. Hann hélt sinni
reisn fram eftir aldri, teinréttur og
flottur í tauinu, oftast með hatt sem
var valinn eftir veðrinu hverju sinni.
Hann var einn af þessum mönnum
sem kvörtuðu ekki yfir smámunum.
Hafði alla tíð unnið hörðum höndum,
svo hörðum reyndar að ítrekað þurfti
að skera úr lófunum inngróið sigg eft-
ir meðhöndlun á óblíðum stýrishjól-
um á demparalitlum bílum sem voru í
fyrstu með tréstýri. Hann var í mín-
um huga einn af þessum öldnu al-
þýðuhetjum sem stóðu sína plikt,
hvað sem það kostaði. Hann var bíl-
stjóri nánast allt sitt líf, fyrst með
leigubílarekstur svo hjá kaupfélaginu
og síðar olíubílstjóri hjá Skeljungi, og
loks aftur leigubílstjóri á eigin veg-
um. Hann var einnig til sjós um tíma
á Eldborginni ásamt fleiri Borgnes-
ingum. Eftir að hann lauk sínum at-
vinnubílstjóraferli vann hann um
tíma hjá Þórði heitnum Pálssyni fisk-
sala og var þeim nöfnum vel til vina.
Einnig vann hann um tíma hjá Borg-
arplasti í Borgarnesi hjá öðrum stór-
vini sínum, Halldóri heitnum Brynj-
úlfssyni, sem reyndist honum afar
vel. Hann Doddi var sjálfstæðismað-
ur nær allt sitt líf og formaður bíl-
stjórafélagsins um tíma og það gat nú
kostað sitt þar sem Framsóknin réð
sveitarfélagi. Hann byggði sér og
Veigu sinni myndarlegt hús skammt
frá æskuheimilinu sínu í Dal á erf-
iðum tímum upp úr síðari heimsstyrj-
öldinni þegar flest var skammtað og
lítið var um lánafyrirgreiðslu.
Hann tók virkan þátt í félagsstarfi í
Borgarnesi á sínum yngri árum, var
einn af stofnfélögum Lionsklúbbsins í
Borgarnesi og var gerður að heiðurs-
félaga í Verkalýðsfélagi Borgarness.
Hann var hestamaður og átti áratug-
um saman góða hesta. Þá hafði hann
gaman af lax- og silungsveiðum og
þetta sameinaði hann í veiðiferðum
inn í Langavatn en þá fór hann þang-
að ríðandi með Ásmundi Jónssyni
móðurbróður sínum og fleiri veiði-
félögum. Það var mjög kært með
þeim Ásmundi og Dodda sem og öllu
hans fólki sem bjó lengi undir sama
þaki í litla húsinu í Dal. Þrátt fyrir
mikla vinnu og langan vinnudag gaf
hann sér tíma fyrir fjölskylduna og
farið var í margar fjölskylduferðir
vítt og breitt um landið á sumrin á
drekkhlaðinni drossíu. Það er í miklu
þakklæti sem ég kveð föður minn,
þakklæti fyrir að eiga hann að fyrir
mig og mína fjölskyldu, börn og
barnabörn sem nú syrgja góðan
mann.
Theodór Þórðarson.
Meira: mbl.is/minningar
Elskulegur tengdafaðir minn,
hann Doddi í Dal, er horfinn á braut
eftir langt og farsælt líf sem við feng-
um að njóta í samfylgd hans. Ég
minnist elsku Dodda sem einstaks
ljúfmennis. Hann var fallegur og góð-
ur maður sem fylgdist vel með, hafði
ákveðnar skoðanir á mönnum og mál-
efnum, þótt það færi ekki alltaf hátt.
Hann var dálítið út af fyrir sig,
fannst gott að vera bara heima og
hugsa um hana Veigu sína og halda
öllu í horfinu, þannig að þau gætu átt
saman gott og hamingjuríkt ævi-
kvöld. Það fórst honum svo sannar-
lega vel úr hendi. Þegar sjón og
heilsa tengdamömmu fór að bila tók
Doddi til við að elda matinn og passa
upp á að allaf væri nóg til af öllu og að
allt gengi sinn vanagang. Þau hjónin
voru einstök heim að sækja. Hlýja og
kærleikur umvafði mann, kossar á
kinn og ljúft faðmlag í hvert einasta
sinn. Síðan var allt það besta lagt á
borð og passað vel upp á að eiga það
til sem hentaði hverjum og einum,
smáum sem stórum, þannig að öllum
væri gert vel til góða. Hann Doddi
fylgdist vel með fjölskyldu sinni og
bar hag hennar fyrir brjósti, hann
hafði einlægan áhuga á afa- og lang-
afabörnum sínum og gladdist þegar
vel gekk hjá þeim og hvatti þau til
dáða.
Það er margs að minnast og minn-
ingarnar ljúfar og gott að eiga þær
inn í framtíðina. Að endingu vil ég
þakka Dodda mínum fyrir kærleiks-
ríka og gefandi samfylgd. Síðasta
kveðjan hans var táknræn er hann
myndaði stóran hring með veikri
hendi og bað þannig að heilsa öllum
sínum.
Ég vil votta elsku Veigu og Eyju
mína dýpstu samúð. Einnig viljum
við fjölskyldan þakka notalega og
fagmannlega umönnun starfsfólks
Dvalarheimilisins í Borgarnesi.
Far í friði elskulegur.
Þín tengdadóttir,
María Erla Geirsdóttir.
Það var alltaf jafngaman að koma í
heimsókn til afa og ömmu í Borgar-
nesi. Þar mætti manni ekkert nema
ást og hlýja. Við systurnar keppt-
umst við að hlaupa upp tröppurnar á
Þórólfsgötunni, dyrabjöllunni var
hringt um leið og við flýttum okkur
inn og beint í fangið á bæði ömmu og
afa. Svo var öllum smalað inn í eldhús
í hressingu eftir bílferðina, það var
hefðin.
Þegar tími var kominn til að halda
heim á ný var alltaf erfitt að kveðja.
Sem barn faldi ég mig ávallt í fata-
henginu frammi á gangi, þar gat ég
staðið óralengi á meðan allir þóttust
leita að mér. Ég hefði vel getað hugs-
að mér að setjast að þarna í skotinu,
hún var svo notaleg lyktin af frakk-
anum hans afa og kápunni hennar
ömmu. Að lokum þóttust þau nú finna
mig en ég var voða ánægð með af
hafa lengt dvölina aðeins.
Mér fannst hann afi minn alltaf svo
glæsilegur. Hann var alltaf svo vel til
fara og fór ekki út nema með hatt á
höfði. Ég man eftir að hafa dáðst að
fallegu höttunum hans og þegar ég sé
elegant karlmannshatt mun ég alltaf
hugsa um hann afa minn.
Ég verð að eilífu þakklát fyrir að
hafa haft hann afa Dodda í lífi mínu í
heil 29 ár og ég mun geyma vel allar
yndislegu minningarnar um hann.
Sólveig Íris.
Elsku afi. Ég mun aldrei gleyma
þriðjudeginum 19. janúar þegar
pabbi kom heim og sagði að þú værir
farinn. Mér leið eins og hluti af mér
væri horfinn, þótt hluti af mér vissi að
þú myndir bráðum kveðja. Þér þótti
örugglega gott að geta farið, þú varst
búinn að vera svo mikið veikur.
Amma sá þig fyrir sér sitjandi á rúm-
inu, brosandi, að segja öllum að þú
værir glaður. Þú ert ábyggilega núna
í Dal með langömmu og langafa. Þú
situr kannski úti í góða veðrinu með
hattinn á höfðinu og með sólgleraug-
un á nefinu. Þú ert með stafinn við
hliðina á þér, þótt þú notir hann nátt-
úrlega ekkert. Þú varst alltaf svo
hress. Jafnvel þótt öðrum fyndist þú
vera orðinn þreyttur fannst mér þú
alltaf vera svo hraustur. Þú vildir
nánast aldrei setjast niður þegar ein-
hver kom í heimsókn. Þú vildir gera
allt sjálfur; ná í diska og glös, fara út í
búð og vildir alltaf hjálpa öllum. Þú
varst algjör hetja! Þegar amma varð
slappari gerðir þú alltaf allt, aleinn.
Þú eldaðir, fórst út í búð og á hverju
ári á lögreglustöðina að endurnýja
ökuskírteinið þitt. Það var alltaf gam-
an hjá þér og ömmu. Við töluðum
ekki mikið saman, en við þurftum
þess ekkert. Það var alltaf þægilegt
að sitja bara með afa við sjónvarpið,
án þess að segja nokkuð. Þú lumaðir
líka alltaf á einhverju góðgæti. Ís
handa Bjössa, sem varð alltaf jafn-
glaður, og svo auðvitað fræga afak-
artöflumúsin, kartöflumúsin var allt-
af best hjá afa. Mér finnst ég heppin
að hafa fengið að kynnast þér og vera
með þér í heil 15 ár. Þú náðir að sjá öll
barnabörnin fermast, sjá þau öll
komast í fullorðinna manna tölu. Þú
varst heppnasti afi sem ég þekki.
Þótt þú sért farinn frá okkur verð-
urðu samt alltaf með okkur, í hjart-
anu.
Andrea Dögg.
Elsku afi Doddi. Það er erfitt að sjá
á eftir jafnyndislegum manni og þér
afi minn. Það eru fáir menn til í dag
sem eru góðir menn en þú varst einn
af þeim.
Ég minnist ferða minna í Borgar-
nes þegar ég var smástelpa. Að fá að
fara ein í rútu að heimsækja ömmu og
afa var á við heimsreisu. Alltaf leitaði
maður að bílnum og afa við hótelið
þegar maður var að keyra í gegnum
Borgarnes eftir að hafa farið hinn óg-
urlega langa Hvalfjörð og þar stóð afi
ávallt og beið. Afi kyssti alltaf á báðar
kinnar og þéttingsfast og innilegt
knús sem sat eftir með manni í lang-
an tíma. Alla mína ævi var knúsið
langt og innilegt með kossi á hvora
kinn. Með árunum urðu kossarnir og
knúsin fleiri, lengri og innilegri enda
kom ég sjaldnar í heimsókn.
Mínar sterkustu minningar um afa
eru úr búðaferðunum. Þær voru
frægar verslunarferðirnar okkar í
fjölskyldunni, enda kunnum við afi að
versla. Þá benti ég á allt sem mér
fannst gott og afi lét margfalt magn
af vörunum í innkaupakörfuna. Afi
keypti ekki bara í matinn fyrir sig og
ömmu heldur fyrir alla fjölskylduna,
börnin, barnabörnin og barnabarna-
börnin voru með sérþarfir og afi
sinnti þeim öllum. Þegar einhver kom
í heimsókn var þeirra uppáhaldsmat-
ur, nammi og drykkur alltaf til. Það
fyrsta á föstudagskvöldi þegar ég
kom var að fara í Hyrnuna og velja í
matinn, fyrstu árin keyrði afi mig, svo
seinna keyrði ég afa.
Afi var mikill bílaáhugamaður
enda fyrrverandi atvinnubílstjóri og
afi var svo stoltur þegar ég tók að
með sumarstarf sem atvinnubílstjóri.
Það var alltaf gott að vera hjá ömmu
og afa og seinna, þegar ég fór í fram-
haldsskóla og háskóla, kom ég oft í
helgarheimsóknir til að slaka á hjá
þeim, þá endurnærðist maður. Helgi
með ömmu og afa var heilsubót og
alltaf átti ég yndislegar stundir með
þeim. Afi reiddist aldrei og leyfði
börnum að vera börn. Hann var mað-
ur með stíl, alltaf með hatt, og þegar
gestir komu var enginn skortur á
neinu. Það þótti öllum vænt um að
koma til afa og ömmu, hvort sem það
var þeirra fyrsta heimsókn eða þeir
sem oft komu. Ég er innilega þakklát
fyrir að hafa fengið að eiga þig afi
minn að í meira en þrjátíu ár því þú
hugsaðir vel um alla í kringum þig.
Takk fyrir að vera afi minn.
Sara Margrét.
Þórður Jóhann
Eggertsson
✝
Ástkær móðir mín, amma og systir,
ÞURÍÐUR HERMANNSDÓTTIR,
Hátúni 8,
Reykjavík,
lést á líknardeild Landspítalans í Kópavogi
þriðjudaginn 19. janúar.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hinnar
látnu.
Magnús Guðmundsson,
Emil Kári Magnússon,
Þorlákur Hermannsson,
Herdís Hermannsdóttir.