Morgunblaðið - 30.01.2010, Page 38

38 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 30. JANÚAR 2010
✝ Ingigerður Ei-ríksdóttir var
fædd á Löngumýri í
Skeiðahreppi í Árnes-
sýslu 14. febrúar
1928. Hún lést á
hjúkrunardeild
Kumbaravogs 22. jan-
úar síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
Eiríkur Þorsteinsson
bóndi og Ragnheiður
Ágústsdóttir, hús-
freyja á Löngumýri í
Skeiðahreppi. Eirík-
ur fæddist 6. október
1886 á Reykjum Skeiðahreppi, d.
25. júlí 1979. Ragnheiður fæddist 9.
mars 1889 í Gelti í Grímsneshreppi
í Árnessýslu, d. 26. febrúar 1967.
Ingigerður var yngst sex systkina,
en þau eru Ágúst, f. 7. október
1916, d. 25. september 1999, Elín, f.
29. október 1917, d. 6. september
1995, Þorsteinn, f. 13. apríl 1920, d.
1. október 1978, Páll, f. 16. júlí
1921, Sigurður, f. 16. júní 1926, d.
24. nóvember 1981, auk þess eiga
systkinin einn fósturbróður, Bald-
vin Árnason, f. 17. júní 1939.
Ingigerður gekk í barnaskólann
í Brautarholti í Skeiðahreppi og
síðar í Húsmæðraskólann á Laug-
14.5. 1976, maki Kolbrún Hrund
Ólafsdóttir, f. 17.5. 1975. Börn:
Ólafur Rúnar, f. 25.8. 2004, og Mó-
eiður María, f. 30.7. 2009. c) Kristín
Ósk, f. 17.1. 1981, maki Alseny
Sylla, f. 15.2. 1979, börn Bangaly
Þorsteinn, f. 22.8. 2001, og Bene-
dikta Fatoumata, f. 4.6. 2009. d) Óli
Ben, f. 3.7. 1991, unnusta Karen Jó-
hannsdóttir f. 22.1. 1993. 3) Ragn-
heiður, f. 30.10. 1962, maki Vil-
hjálmur Vilmundarson, f. 7.4. 1963,
börn a) Stella Sigríður, f. 10.1.
1995. b) Eiríkur Björn, f. 10.8.
1996. c) Inga Jóna, f. 26.7. 1999.
Ingigerður og Jón hófu búskap á
Skipum 2 árið 1949 þegar þau
eignuðust þrjá fjórðu af jörðinni,
reistu nýbýli og ráku stórt kúabú.
Einnig voru þau með talsverða
garðrækt og nokkurn fjárbúskap.
Á Skipum var mannmargt á sumr-
um og var oft langur vinnudagur
hjá húsmóðurinni við að elda mat,
þvo þvotta og sinna annarri þjón-
ustu fyrir fjölda vinnumanna ásamt
því að sinna mjöltum bæði kvölds
og morgna. Ingigerður vandist því
í foreldrahúsum að taka vel á móti
gestum og varð ekki breyting á því
þegar hún varð sjálf húsmóðir og
var ávallt hlaðið kaffiborð þegar
gesti bar að garði.
Útför Ingigerðar verður gerð
frá Stokkseyrarkirkju í dag, laug-
ardaginn 30. janúar 2010, og hefst
athöfnin kl. 11.
arvatni. Hún starfaði
við almenn sveita-
störf meðan hún
dvaldi í föðurhúsum á
Löngumýri, auk þess
sem hún gegndi ráðs-
konustörfum í barna-
skólanum í Braut-
arholti. Ingigerður
lærði ung á hljóðfæri
og var góðum gáfum
gædd í þá veru og
var hún mjög ung
þegar hún spilaði á
dansleikjum ásamt
Sigurði, bróður sín-
um.
Ingigerður giftist 6. janúar 1950
Jóni Ingvarssyni frá Skipum,
Stokkseyri, f. 28. ágúst 1912, d. 8.
maí 2008. Börn þeirra eru: 1) Gísli
Vilhjálmur, f. 2.2. 1950, maki Her-
dís Jóna Hermannsdóttir, f. 24.6.
1949. Börn a) Ingigerður, f. 5.7.
1976. Maki Njáll Jónsson, f. 3.7.
1975. Börn: Jón Víðir, f. 23.4. 1998,
Kolbrún Eva, f. 16.10. 2007. Herdís
Salóme, f. 24.9. 2009. b) Hermann
Þór, f. 31.1. 1978. c) Axel Már, f.
3.9. 1983. 2) Móeiður, f. 28.7. 1953.
Maki Ólafur Benediktsson, f. 19.3.
1950. Börn a) Benedikta, f. 13.11.
1973, d. 19.6. 1999. b) Jón Ingi, f.
Ég minnist stundum orða móður
minnar þegar hún sagði „mikið var
það dýrmætt“ þegar einhver lést
eftir langa sjúkdómslegu. Ég skildi
ekki þá að það væri eitthvað gott
við að deyja, en það skil ég betur
nú eftir að hafa horft upp á hennar
löngu þrautagöngu sem stóð yfir
nokkur síðustu æviár hennar. Sagt
er að fátt sýni betur innri mann en
framkoma við aðra og engan þekki
ég sem ekki tæki undir að það ætti
við hana sem sýndi öllum góðvild
og vinsemd.
Mamma kemur frá menningar-
heimili þar sem söngur og hljóð-
færasláttur var daglegt brauð.
Hún lærði snemma á hljóðfæri og
var jafnvíg á öll þau helstu sem
notuð voru í þá daga. Hún og Sig-
urður bróðir hennar léku fyrir
dansi á samkomum víða um Árnes-
sýslu og spilaði hún þar á bæði gít-
ar og harmonikku. Haustið 1947
fór hún til náms í Húsmæðraskól-
anum á Laugarvatni. Þegar hún
kom á staðinn að kvöldi til beið eft-
ir henni hópur af ungmennum sem
höfðu frétt af komu hennar og var
búið að ákveða ball um kvöldið og
átti hún að spila, ekki var eftir
neinu að bíða og varð að bíða betri
tíma að taka upp úr töskunum.
Eftir að þau hjón, Jón faðir minn
og hún, hófu búskap á Skipum
gafst lítill tími til að sinna tónlist-
inni vegna þess að fátt var um frí-
stundir, vinnan gekk fyrir öllu.
Æskuminningar mínar eru allar
meira og minna tengdar henni,
hvort sem var í leik eða starfi. Hún
skildi vel þörf unglinganna á heim-
ilinu til að fara á skemmtanir sem
voru í nágrenninu og lagði oft á sig
mikla vinnu í að útvega miða á
þorrablót eða aðrar viðburði. Gest-
risni var henni í blóð borið og að
bjóða í kaffi og hlaðið borð var
daglegir viðburðir. Ekki var gerð-
ur greinarmunur á alþingismönn-
um sem bar að garði og mjólk-
urbílstjóranum sem kom að ná í
mjólk. Eitt haust fyrir löngu lágu
gæsaskyttur fyrir morgunflugi.
Veður var kalt og þegar útséð var
um frekari veiði komu þeir heim að
bænum en þar beið þeirra hlaðið
kaffiborð og heitt kakó til að koma
hita í kalda kroppa veiðimannanna.
Þegar flest var í heimili á sumrum
var í nógu að snúast, vinnumenn-
irnir margir og á misjöfnum aldri,
frá 8 ára og upp undir tvítugt.
Þessir strákar þurftu allir þjónustu
og ekki síður umhyggju því margir
höfðu heimþrá. Það var gott að
deila mömmu sinni með þeim því
hún sýndi þeim umhyggju eins og
sínum eigin börnum. Margir af
þessum fyrrverandi vinnumönnum
hafa haldið tryggð við þau hjónin á
Skipum, sumir upp undir 50 ár.
Ekki er hægt að minnast
mömmu öðruvísi en geta sambands
hennar við barnabörnin sem var
einstakt og hafði hún gott lag á að
gera þau að vinum sínum og jafn-
ingjum. Þau fengu ekki öll að njóta
gæsku hennar, þau yngri misstu af
henni að miklu leyti vegna veik-
inda hennar. Það var henni sár
reynsla þegar Benedikta, dóttir
Móeiðar, féll frá í blóma lífsins að-
eins 25 ára en Benedikta var fyrsta
barnabarnið og átti sérstakan sess
í huga ömmu sinnar. Nú þegar
kemur að leiðarlokum vil ég þakka
henni fyrir samveruna, fyrir að
hafa varið mig fyrir áföllum heims-
ins, fyrir að hafa alið mig upp og
lagt grunn að því góða sem í mér
býr.
Gísli Vilhjálmur Jónsson.
Elsku amma. Það er margt sem
kemur upp í hugann nú þegar
komið er að kveðjustund. Minning-
arnar um allar góðu stundirnar
sem ég átti með þér í sveitinni á
Skipum. Það var alltaf mikið að
gera hjá þér í sveitinni en samt
gafstu þér tíma til að fara með
okkur barnabörnin í bíltúr um tún-
in á gamla Land Rover-jeppanum,
til öryggis varst þú alltaf tilbúin að
taka í handbremsuna því við vorum
ekki alveg komin á bílprófsaldur,
en það þótti sjálfsagt í sveitinni að
krakkar kynnu að keyra. Þegar þið
fenguð nýja jeppann fórum við oft
tvö í bíltúr og fékk ég þá að keyra.
Það voru góðir tímar og spjöll-
uðum við þá um búskapinn á bæj-
unum í kring og ýmislegt annað.
Ég man líka þegar við fórum í
hænsnakofann að gefa hænunum
og tína egg sem við fórum svo
saman með til kaupenda á Stokks-
eyri og fór ég þá yfirleitt með egg-
in á meðan þú beiðst úti í bíl. Það
var mikið líf í eldhúsinu hjá þér og
hrærivélin stöðugt í notkun og ilm-
andi bökunarlykt úr ofninum eða
þá flatkökubakstur á eldavélinni.
Vinnudagurinn var langur hjá
þér og man ég það vel þegar við
vorum að horfa á sjónvarpið á
kvöldin að þú varst ævinlega sofn-
uð sitjandi í sófanum. Þegar kom
að háttatíma mátti alltaf finna
hitapoka í rúminu og það yfirleitt
tvo, svo mikil var umhyggjan í
garð okkar barnanna. Blessuð sé
minning þín, elsku amma mín, og
takk fyrir allar þær góðu stundir
sem við höfum átt saman, þær
mun ég varðveita og deila með
börnum mínum.
Jón Ingi Ólafsson.
Ég er svo heppin að hafa fengið
tækifæri til þess að eyða mörgum
stundum í sveitinni, með henni
ömmu. Margar góðar stundir átt-
um við í bílnum á leiðinni út á
Stokkseyri. Í eitt skiptið horfðum
við svo mikið á skipin úti á sjó að
hún keyrði næstum því út af veg-
inum og vorum við vanar að rifja
það upp og hlógum þá þessi ósköp
af vitleysunni í okkur. Í þessum
bíltúrum lá leiðin á pósthúsið og
svo í kaupfélagið með nokkrum
stoppum hjá konum sem keyptu
egg af okkur. Fyrir þessar ferðir
fórum við alltaf í betri fötin okkar.
Á kvöldin þegar minna var að
gera hjá ömmu fórum við stundum
í bíltúr þar sem hún leyfði mér að
æfa mig að keyra. Kvöldgöngutúr-
arnir eru mér líka ógleymanlegir,
sérstaklega þegar fugla- og
hreiðraskoðun var innifalin.
Notalegast finnst mér samt að
rifja upp þegar við vorum háttaðar
á kvöldin. Amma var þá að sjálf-
sögðu búin að setja nákvæmlega
mátulega hitapoka í öll rúm. Svo
lágum við og lásum hvor fyrir
aðra, þegar hitapokinn var svo far-
inn að kólna fannst mér best að
skríða í hlýjuna til hennar. En
þess fékk ég ekki að njóta lengi
því fjósið kallaði á ömmu klukkan
fimm á hverjum morgni og þá var
langur dagur byrjaður hjá henni.
Ég hugsa líka oft til hennar þegar
mikið er að gera hjá mér, sem
samt er ekki helmingur verkanna
hennar, og einhvern veginn getur
mér þá ekki fundist of mikið að
gera.
Þær eru svo ótrúlega margar og
góðar minningarnar sem ég á um
ömmu og mun ég varðveita þær
um ókomna tíð, enda eru þær
skemmtilegustu kvöldsögurnar á
mínu heimili.
Elsku amma mín, ég vil kveðja
þig með þessum fallega sálmi.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(Valdimar Briem.)
Ég veit að nú líður þér betur.
Samt streyma tárin niður vanga
mína, því ég sakna þín svo sárt
amma mín.
Kristín Ólafsdóttir.
Nú er komið að kveðjustund,
elsku amma mín. Við áttum marg-
ar ánægjulegar stundir saman og
standa margar þessara minninga
upp úr. Það var alltaf svo gott að
koma til þín og afa í heimsókn og
áttum við í gegnum tíðina mörg
góð samtöl nöfnurnar. Ég get talið
endalaust upp þær skemmtilegu
stundir sem ég á úr sveitinni en
þær minningar sem sitja efst í
huga mér eru allir föstudagarnir
sem við áttum saman þegar ég
kom við hjá þér í kaffisopa og
spjall. Það var svo notalegt að
koma við hjá þér eftir skóla og gát-
um við spjallað um allt milli himins
og jarðar.
Ég er þakklát fyrir þau ár sem
ég átti með þér en söknuðurinn
mun vara áfram í mínu hjarta. En
nú veit ég að þér líður vel og að
líkami þinn og sál hefur öðlast þá
hvíld sem var í raun og veru löngu
orðinn tímabær. Ég kveð þig hér,
amma mín, með þökk fyrir þær
samverustundir sem við áttum
saman í gegnum árin.
Amma kær, ert horfin okkur hér,
en hlýjar bjartar minningar streyma
um hjörtu þau er heitast unnu þér,
og hafa mest að þakka, muna og
geyma.
Þú varst amma yndisleg og góð,
og allt hið besta gafst þú hverju
sinni,
þinn trausti faðmur okkur opinn
stóð,
og ungar sálir vafðir elsku þinni
Þú gættir okkar, glöð við undum
hjá,
þær góðu stundir blessun, amma
kæra.
Nú hinstu kveðju hjörtu okkar tjá
í hljóðri sorg og ástarþakkir færa.
(Ingibjörg Sigurðardóttir.)
Saknaðarkveðja.
Þín,
Ingigerður.
Ingigerður Eiríksdóttir
✝ Hafþór Heið-arsson fæddist á
Akureyri 8. apríl
1968. Hann lést á Dal-
vík 16. janúar síðast-
liðinn. Móðir hans er
Sigrún Arngríms-
dóttir, f. 1943. Faðir
hans var Heiðar Rafn
Baldvinsson, f. 1944,
d. 2005. Systkini Haf-
þórs eru: 1) Jóhann
Rafn, f. 3. júlí 1963.
Eiginkona hans er
Hólmfríður Inga
Helgadóttir, f. 1970.
2) Arna Kristjana, f. 22. september
1964. Sambýlismaður hennar er
Rúrik Kjartan Scheving, f. 1954. 3)
Baldvin Þór, f. 14. nóvember 1966,
sambýliskona hans er Sigríður
Hannesdóttir, f. 1960.
Hálfsystkini Hafþórs,
samfeðra, eru 4)
Dagný, f. 18. nóv-
ember 1975, og 5)
Einir, f. 24. ágúst
1978. Uppeldissystir
Hafþórs er Linda
Hrönn Helgadóttir, f.
28. ágúst 1970.
Börn Hafþórs með
fyrrverandi sambýlis-
konu, Hjördísi Þór-
isdóttur, f. 1971, eru
Aron Þórir, f. 26. júlí
1994, og Anthony
Már, f. 8. júlí 2003. Sonur hans með
Elísabetu Friðriksdóttur, f. 1969, er
Mikael Hugi, f. 18. júní 2001.
Útför Hafþórs var gerð frá Dal-
víkurkirkju 23. janúar.
Kveðja frá móður
Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífs þíns nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði nú sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir.)
Mamma.
Það var í janúar 1996 sem ég fór
á kaffihús með félaga mínum hon-
um Brynjari. Það var hefð hjá okk-
ur að fara á kaffihús og þá aðallega
á Kaffi París. Þar hittum við glæsi-
legan mann sem var fríður sýnum
og snyrtilega klæddur, hann kom
vel fyrir, léttur í lund og einstak-
lega vingjarnlegur, en það var eng-
inn annar en Haffi. Á þeim tíma var
ég frekar óöruggur og mikið til
baka en ég fann að þrátt fyrir mína
veikleika virtist það ekki hrjá hann
neitt, hann átti afskaplega auðvelt
með að umbera mína galla og það
sem mér fannst mest um vert var
að hann tók mér eins og ég var.
Reyndar vorum við nú ekkert byrj-
aðir að spjalla mikið saman en það
var ekki fyrr en eftir 2-3 skipti sem
ég raunverulega kynntist honum,
þá sá maður hversu einlægur hann
var og lét sér mjög annt um náung-
ann. Þrátt fyrir hans baráttu átti
hann auðvelt með að koma orðum
að hlutunum, þar fannst mér eins
og ég hefði kynnst mínum sálu-
félaga.
Það var gott að ræða við Haffa
og mér fannst ég geta sagt honum
allt, hann virtist alltaf eiga gott með
að ráðleggja fólki og segja sína
skoðun á einlægan hátt.
Mér er það minnisstæðast þar
sem ég var í Kringlunni að kaupa
mér jakkaföt og hitti Haffa á Hard-
rock Café. Þar fékk maður aldeilis
góðar móttökur og áttum við ansi
gott spjall saman, því mun ég aldrei
gleyma. Því sem hann ráðlagði mér
þá mun ég aldrei gleyma og það
mun fylgja mér alla tíð.
Kæri Haffi, þegar ég frétti að þú
værir látinn vildi ég ekki trúa því,
hélt að þetta væri draumur og að
einhver myndi segja mér að þetta
væri ósatt. Það var alltaf gaman að
hitta þig og spjalla við þig og maður
reyndi alltaf að fá fréttir af þér,
vonaðist alltaf til þess að þú myndir
ná þér á strik og að þú gætir átt
gott líf. Ég get þó huggað mig við
það að þó að minningarnar um þig
séu ekki margar þá eru þær góðar.
Ég mun aldrei gleyma þér, þú varst
góður drengur og með gott hjarta-
lag. Megir þú hvíla í friði og ég
sendi fjölskyldunni þinni og öllum
þínum nánustu samúðarkveðjur.
Guðmundur.
Hafþór Heiðarsson
Morgunblaðið birtir minning-
argreinar alla útgáfudagana.
Skil | Greinarnar skal senda í
gegnum vefsíðu Morgunblaðsins:
mbl.is – smella á reitinn Senda efni
til Morgunblaðsins – þá birtist val-
kosturinn Minningargreinar ásamt
frekari upplýsingum.
Skilafrestur | Ef birta á minning-
argrein á útfarardegi verður hún að
berast fyrir hádegi tveimur virkum
dögum fyrr (á föstudegi ef útför er á
mánudegi eða þriðjudegi).
Þar sem pláss er takmarkað getur
birting dregist, enda þótt grein ber-
ist áður en skilafrestur rennur út.
Greinar, sem berast eftir að útför
hefur farið fram, eftir tiltekinn skila-
frests eða ef útförin hefur verið gerð
í kyrrþey, eru birtar á vefnum,
www.mbl.is/minningar. Æviágrip
með þeim greinum verður birt í
blaðinu og vísað í greinar á vefnum.
Lengd | Minningargreinar sem
birtast í Morgunblaðinu séu ekki
lengri en 3.000 slög. Ekki er unnt að
senda lengri grein. Engin lengd-
armörk eru á greinum sem birtast á
vefnum. Hægt er að senda örstutta
kveðju, HINSTU KVEÐJU, 5-15
línur.
Minningargreinar