Morgunblaðið - 22.01.2011, Side 40

40 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 22. JANÚAR 2011
Sagt er að hláturinn
lengi lífið, amma var
lifandi sönnun þess, og
ekki er ólíklegt að hún
hafi farið síðasta áratuginn á flissinu
einu saman.
Við munum minnast ömmu fyrir
hlýju hennar, kærleik og ekki síst
kímnigáfu, meira að segja þegar hún
setti upp helgisvipinn sinn gat hún
ekki falið glettnina sem ávallt skein úr
augum hennar.
Þótt ferðalag Ömmu Páldísar hafi
oft verið erfitt, í gegnum dýpstu dali og
yfir hæstu hæðir, þá brosti hún gegn
um tárin, eins og við gerum núna, þeg-
ar við minnumst elsku ömmu okkar.
Sindri Páll, Halldór Smári
og Davíð Steinn.
Í rúm 30 ár var ég samferða Páldísi
tengdamóður minni. Aldrei heyrði ég
hana hallmæla nokkrum manni, alltaf
hafði hún lag á að sjá það góða og fal-
lega í fari fólks.
Engan öfundaði hún, nema kannski
sjálfa sig, „allt þetta yndislega fólk
sem ég þekki, stelpurnar, barnabörnin
og tengdasynirnir, svo hló hun dillandi
hlátri“, skál fyrir mér.
Samt hafði hún kynnst sorginni ung,
axlaði snemma mikla ábyrgð og glímdi
við erfið veikindi. Ekki rættust allir
draumarnir og hjartasárin nístu
Páldís Eyjólfs
✝ Páldís fæddist áSjávarhólum á
Kjalarnesi 22. sept-
ember 1921. Hún lést
á hjúkrunarheimilinu
Droplaugarstöðum 5.
janúar 2011.
Útför Páldísar fór
fram frá Fossvogs-
kirkju 18. janúar
2011.
stundum. Hún bugaðist
ekki, stóð upp hnarreist
og brosmild, dagarnir
urðu aftur bjartir.
Hún umvafði fjöl-
skylduna og vini, hún
var lífsglöð og gjafmild.
Hún var stolt í sinni
hógværð en ákveðin í
sinni blíðu. Eitt bros og
sólin skein, uppörvandi
orð og allir vegir voru
færir.
Af henni getum við
lært hvað er það mikil-
væga í lífinu; að rækta
garðinn okkar, gefa af sjálfum okkur
og elska.
Elsku fjölskylda og vinir, Dóra, Beta
og Ella, grátum ekki heldur gleðjumst.
Gleðjumst yfir góðu minningunum um
Dísina sem við elskuðum og dáðum.
Ferðastu hljóðlega um heiminn
og hugleið hvert einasta skref.
Mannfólkið magnar upp drauma
og mótar sinn framtíðarvef.
Þú aleinn í draumunum dvelur
uns draumarnir varna þér máls.
Meðbræður nefndu með nafni
og nálgastu upphaf þín sjálfs.
Órótt er mannanna eðli
angrað af sorgum og leit.
Gakk út meðan stjörnurnar stara
og strengdu þín dýrustu heit.
Ferðastu hljótt eins og húmið
sem hjúfrar hvert lífsmark að sér.
Draumarnir rætast í dögun
lát draumana rætast í þér.
(Halfdan Rasmussen/
Kristján E. Hjartarson)
Elsku Páldís, hafðu þökk fyrir allt.
Sigurður Halldórsson.
✝ Jóhann EinarBjarnason fæddist
í Reykjavík 9. sept-
ember 1925. Hann lést
á Landakoti 3. janúar
2011.
Foreldrar hans
voru hjónin Bjarni
Ragnar Árnason,
verkstjóri í Reykjavík,
f. 26. nóv. 1894 og
Magnea Guðrún Ein-
arsdóttir, f. 22. júní
1900. Bræður Jóhanns
voru: Árni Kristinn,
Gunnar Magnús og
Sverrir. Þeir eru látnir.
Jóhann Einar kvæntist 24. apríl
1954 Unu G. Aradóttur, f. 14. maí
1927 á Patreksfirði. Börn Jóhanns og
Unu eru: 1) Helgi Örn læknir, f. 1954,
giftur Jónínu Hörgdal og eiga þau
þrjú börn. Þau eru: Bjarki, f. 1988,
Reynir Þorsteinn, f.
1990 og Katrín Guðrún,
f. 1994. 2) Magnea,
náms- og starfsráðgjafi,
f. 1958, gift Jóni Ólafs-
syni, þau eiga tvö börn.
Þau eru: Jóhann Einar,
f. 1982, í sambúð með
Sóleyju Brynjarsdóttur
og eiga þau einn son,
Óskar, og Una Helga, f.
1987, í sambúð með
Agnari Darra Lár-
ussyni. 3) Einar verk-
fræðingur, f. 1961.
Jóhann Einar ólst
upp við Nýlendugötuna í vesturbæ
Reykjavíkur. Hann lauk námi í hús-
gagnabólstrun frá Iðnskólanum í
Reykjavík og starfaði alla tíð við iðn
sína á eigin bólsturverkstæði.
Útför Jóhanns Einars fór fram í
kyrrþey.
Hann grípur kaffibrúsann og röltir
af stað. Áfangastaðurinn er vinnustað-
urinn, verkstæðið. Þar er hann í ríki
sínu, fagmaður á sínu sviði. Þar lofuðu
verkin meistara sinn. Húsgagna-
bólstrun var hans ævistarf og þar
stóðu honum fáir á sporði. Vinnudag-
urinn var langur og vinnuvikan nýtt til
hins ýtrasta. Auglýsing var óþörf,
handbragðið þekkt og viðurkennt af
þeim sem þjónustu nutu. En hann var
meira, miklu meira en fagmaður á
þessu sviði. Hann var fræðimaður,
ferðamaður, félagi. Þótt kynslóð og
kynslóðir skildu stundum að þá var
hann sívakandi yfir nýjungum á öllum
sviðum því áhugasviðin lágu víða.
Hann var ósínkur á að miðla þeirri
vitneskju sem hann bjó yfir og áhuga-
samur um það sem aðrir tóku sér fyr-
ir hendur í leik og starfi. Samferða-
fólkið naut, börn, tengdabörn og
barnabörn. Allir áttu greiða leið að
honum og því sem hann bjó yfir og
fundu fyrir einlægum áhuga hans á
því sem þeir gerðu og þáðu góðar ráð-
leggingar. Þannig var tengdafaðir
minn vakinn og sofinn yfir velferð
sinna nánustu og samferðamanna yf-
irleitt. Hann kallaði ekki á torgum en
athygli átti hann óskipta þegar hann
ræddi málin.
Þekking og áhugi á menningu og
listum heima og heiman einkenndi
hann alla tíð. Hann las mikið menn-
ingartengt efni og listáhuga hans var
viðbrugðið, sérstaklega á málaralist.
Hann var esperantisti og þannig náði
hann góðri tengingu við grunn evr-
ópskra mála og nýtti á ferðalögum er-
lendis. Sem ferðamaður fór hann víða.
Á yngri árum voru skipulagðar og
farnar ferðir um heilu landshlutana
hérlendis þar sem gönguskórnir og
göngustafurinn voru þeir hlutir sem
hann og ferðafélagarnir reiddu sig á
og slattinn í bakpokanum það sem
varð að bjargast við milli staða en
förueðlið og fróðleiksþorstinn dró þá
félaga áfram. Hann setti spor sín á
ystu nes sem hæstu fjöll og miðlaði af
reynslu sinni af sömu hógværð og ein-
kenndi allt hans fas. Eðlilega dró úr
slíkum ferðum þegar hann festi ráð
sitt, kvæntist förunauti sínum og hóf
búskap. En þegar fjölskyldan stækk-
aði, börnin uxu úr grasi og fram á síð-
ustu æviár var hann drjúgur við
skipulagningu alls konar ferða, lengri
og skemmri og gjarnan með tengingu
við kirkjustað og þá um leið kirkju-
garðinn því slíkur staður segir svo
margt um fortíðina og þá það sem við
byggjum á í dag.
Minnisstæðastur er hann okkur
sem félagi og jafningi. Það var gott að
leita til hans með hin margvíslegustu
mál og hann var ávallt reiðbúinn til
aðstoðar. Hann gaukaði punktum og
hugmyndum að börnum og barna-
börnum að nýta í ritgerðir og við nám.
Fékk hann í staðinn að lesa yfir verkin
þegar þau voru fullmótuð og álit hans
var mikils metið.
En nú er kallið komið. Hann hefur
lagt upp í sína hinstu ferð og þá ferð
fer hann einn. Hugur okkar fylgir
honum. Í hjörtum okkar er þakklæti
fyrir að hafa fengið að ganga með hon-
um hluta lífsgötunnar og notið þess
sem hann gat þar miðlað til okkar.
Það er veganesti sem við varðveitum
okkar veg á enda.
Jón Ólafsson.
Ég kom í heiminn á afmælisdegi
afa. Milli okkar var ætíð góð vinátta.
Alla tíð var afi að kynna mér söguna
og listina og ýta undir áhuga minn á
því sviði. Alltaf var tími fyrir spjall.
Oft fórum við í heimsóknir á lista-
söfn. Á söfnunum var nýjum straum-
um og stefnum tekið opnum huga.
Áhugi og jákvæðni var sterkur
þáttur í persónugerð afa, af því lærði
ég mest. Það verður undarlegt að
segja ekki „sömuleiðis“ eins og alltaf
þegar afi óskaði mér til hamingju á af-
mælisdaginn minn. En minningarnar
lifa og fyrir þær er ég þakklátur.
Hvíl í friði.
Jóhann Einar Jónsson.
Afi var alltaf góður félagi og hans
verður sárt saknað og tómlegt að vita
til þess að hann muni ekki grínast með
manni aftur, hringja og spyrja um ein-
kunnir, kíkja á listasafn eða skoða
kirkjur.
Afi sýndi öllu því sem ég tók mér
fyrir hendur mikinn áhuga og var
hvetjandi á jákvæðan hátt. Samveran
með afa kenndi mér margt og mun
verða mér gott veganesti í lífinu.
Minningarnar eru margar, góðar
og hugljúfar og þær munu lifa áfram í
huga og hjarta.
Una Helga Jónsdóttir.
Kær mágur og vinur, Jóhann Einar
Bjarnason, lést á Landakotsspítala 3.
þ.m. eftir langvarandi veikindabar-
áttu við erfiðan sjúkdóm á 86. aldurs-
ári. Segja má að hvíldin hafi verið hon-
um líkn.
Ungur að árum lærði Jóhann hús-
gagnabólstrun, sem varð hans ævi-
starf. Naut hann virðingar og trausts
meðal starfsfélaga sinna og viðskipta-
vina, sem kunnu að meta hæfni hans
og vandvirkni. Það var hamingjuríkt
ár í lífi þeirra beggja, Jóhanns og syst-
ur okkar Unu, þegar þau ung að árum
gengu í hjónaband. Við systkinin
kunnum strax að meta þennan hæg-
láta og trausta mann að verðleikum.
Jóhann var mikill bókaunnandi og átti
gott bókasafn. Ef til vill hefði hann átt
að hasla sér völl í upphafi á bók-
menntasviðinu því hann naut þess að
liggja yfir fræðibókum og kom stund-
um með athyglisverðar ábendingar úr
þeirri smiðju. Hann fylgdist af áhuga
með þjóðmálaumræðunni og hafði
mikinn áhuga á myndlist, sem hið fal-
lega heimili þeirra Unu ber vott um.
Jóhann var afskaplega dagfarsprúð-
ur maður og hann bar hag fjölskyld-
unnar fyrir brjósti og vildi veg hennar
sem mestan. Hann var í raun valmenni
í samskiptum við annað fólk, raunsær
og góðum gáfum gæddur.
Jóhann naut þess að ferðast og ferð-
uðust þau hjónin mikið bæði innan-
lands og utan. Var hann manna fróð-
astur um landið okkar og gæði þess. Á
sínum tíma gerðist hann mikill aðdá-
andi alheimsmálsins esperantó og sótti
þing þess í öðrum löndum. Hann átti
sæti í stjórn íslenskra esperantista um
árabil.
Minnisstæðar eru haustferðir okkar
systkina ásamt mökum og mágkonum.
Haldið var vestur á Mýrar og gist á
þekktu höfuðbóli frá fyrri tíð. Venjan
var að nota heilan dag til að fara um
héraðið þar sem brekkur, lækir, ár,
fjöll og dalir var skoðað ásamt fornum
söguslóðum. Kom þá í hlut Jóhanns að
leiðbeina á þessum ferðum svo að allir
hefðu gagn af. Að áliðnum degi, þegar
komið var til baka í áfangastað, var
slegið upp grillveislu og tók þá Jóhann
að sér að grilla. Lagði hann steikina í
fallega gerða holu og bjó um eins og
meistarakokkur. Brást það aldrei, að
úr varð úrvalsveislumatur. Leið svo
kvöldið með stórveislu söng og gleð-
skap.
Mætur maður er genginn. Hann bjó
yfir hógværð og átti flesta þá lífsþætti,
sem prýða góðan mann. Við þökkum
samfylgdina og sendum Unu, börnun-
um og öðrum ástvinum innilegar sam-
úðarkveðjur.
F.h. systkina Unu og fjölskyldna
þeirra,
Þórhallur Arason.
Jóhann Einar Bjarnason
✝ Einar HaraldurÞórarinsson fædd-
ist á Fljótsbakka í
Eiðaþinghá 22. mars
1929. Hann lést á
sjúkrahúsinu á Egils-
stöðum 18. desember
2010.
Foreldrar Einars
voru hjónin Guðjón
Þórarinn Guðmunds-
son, bóndi á Fljóts-
bakka, og kona hans,
Jóhanna Matthea Ein-
arsdóttir Long. Þór-
arinn og Matthea bjuggu allan sinn
búskap á Fljótsbakka og bjó Einar
með þeim þar til þau létust og hann
tók við búinu ásamt systur sinni, Sól-
veigu. Eignuðust þau Þórarinn og
Matthea sex börn og komu þeim vel
til manns. Systkini Ein-
ars: Guðmundur Þor-
kell, f. 30. des 1922, d.
7. nóv. 1995, Anna Jón-
ína, f. 3. feb. 1925, býr í
Reykjavík, Guðný, f.
25. okt. 1927, d. 2. mars
1998, Jóhanna, f. 24.
feb. 1931, býr á Ak-
ureyri, Sólveig, f. 15.
nóv. 1936, nú búsett á
Egilsstöðum.
Einar var bóndi alla
sína starfsævi og fór
það vel úr hendi en
þegar hann varð sjötugur ákvað
hann að hætta búskap og flutti til Eg-
ilsstaða og bjó þar síðustu ellefu árin.
Einar var ókvæntur og barnlaus.
Einar var jarðsettur í kyrrþey frá
Eiðakirkju 4. janúar 2011.
Látinn er kær bróðir og komið að
kveðjustund. Ég hugsa um lífið og til-
veruna sem við áttum saman. Við
vorum alin upp í sex systkina hópi og
áttum ánægjuleg uppvaxtarár í leik
og starfi. Lífið var ekki alltaf auðvelt
en það var skemmtilegt og þrosk-
andi. Foreldrar okkar létu okkur
ganga í flest störf sem vinna þurfti
hverju sinni og við lærðum af því
hvernig maður bjargar sér við ýmsar
aðstæður, lærdómur sem komið hef-
ur sér vel í gegnum lífið. Við Einar
vorum samrýnd systkini og þegar ég
eignaðist fjölskylduna mína fylgdi
Einar okkur áfram og naut fjölskylda
mín góðs af vináttu okkar alla tíð. Við
Einar vorum í miklu símasambandi
síðustu árin og fylgdumst vel hvort
með öðru.
Einar hafði gaman af því að ferðast
og fór víða um landið. Hann átti víða
vini sem hann þurfti að vitja um og
koma við hjá. Þegar við komum á
Austurland fórum við saman í margar
lengri og styttri ferðir og eins var
þegar hann kom norður til okkar á
Akureyri. Alls staðar var tekið vel á
móti okkur og það var gaman að
ferðast með Einari. Hann þekkti
landið vel og tók vel eftir staðháttum.
Einar var vel lesinn og fróður um
menn og málefni. Hann var stálminn-
ugur, átti gott bókasafn og hafði mikið
yndi af því að lesa og fræðast um alla
hluti.
Skólaganga hans var stutt enda
tækifæri til menntunar á þessum tíma
ekki mikil. Greinilegt var að Einar var
mikill námsmaður en á þessum tíma
sem við vorum að alast upp á var ekki
í boði að stunda nám, nema að við
systurnar fengum að fara í hús-
mæðraskóla en bræðurnir höfðu tæki-
færi til að fara einn vetur í Eiðaskóla
eins og Einar gerði. Síðan tók vinnan
við og hún var það sem allt snerist um.
Það sem einkenndi Einar helst var
að hann var fljótur að hugsa og fljótur
að framkvæma. Fékk hugmynd og
framkvæmdi hana strax. Það átti ekki
við hann að bíða lengi. Síðasta ár var
honum erfitt heilsufarslega en hann
lét það ekki trufla sitt daglega líf þar
til á lokastundinni. Þá fékk hann hug-
mynd um að nú væri komið nóg, fór
upp á sjúkrahús og kvaddi svo fljótt
að varla gafst tími til að komast aust-
ur til kveðja hann hinstu kveðjunni.
En það hafðist.
Sérstakar þakkir eru til Sólveigar
systur minnar og Guðmundar manns
hennar fyrir að fylgjast vel með Ein-
ari og hlúa að honum þegar hann
þurfti þess með. Einar vissi að hann
gat alltaf leitað til þeirra. Eins vil ég
þakka heimahjúkruninni og starfs-
fólki á sjúkrahúsinu á Egilsstöðum
fyrir góða umönnun.
Hafðu hjartans þakkir fyrir vinátt-
una og samfylgdina í gegnum lífið,
kæri bróðir. Minningin um þig lifir og
ég veit að við hittumst síðar.
Jóhanna Þórarinsdóttir.
Einar Haraldur
Þórarinsson
„Þú gerðir mig að
ömmu“ sagði amma Karin iðulega við
mig þegar við hittumst og vísaði þar til
Karin Waag Hjálmarsdóttir
✝ Karin WaagHjálmarsdóttir
fæddist í Vest-
mannahavn í Fær-
eyjum 16. ágúst 1926.
Hún lést á Hjúkr-
unarheimilinu Mörk-
inni í Reykjavík 29.
desember 2010.
Útför Karinar Wa-
ag Hjálmarsdóttur
var gerð frá Dóm-
kirkjunni í Reykjavík
5. janúar 2011.
þess að ég var hennar
elsta barnabarn.
Fannst mér þetta
stundum óþægilegt
þegar ég var yngri og
taldi jafnvel að ég hefði
gert eitthvað af mér, en
staðhæfingunni fylgdi
þó alltaf glettnisblik í
auga og því lærði ég
fljótt að þetta var nú
ekki svo slæmt eftir
allt saman!
Alltaf var gaman að
hitta ömmu Karin og
hún og afi fylgdust vel
með hvað gerðist í lífi þessa elsta
barnabarns, eiginkonu hans og elstu
barnabarnabarnanna þriggja sem síð-
ar bættust við á heimilið og gerðu þau
að langömmu og langafa! Amma Karin
var mikil heimskona og var gaman að
heyra hana og afa lýsa staðháttum og
mannlífi í þeim löndum sem þau
bjuggu í. Amma gleymdi samt aldrei
uppruna sínum og talaði með stolti um
ættina, bæði þá sem á undan fóru og á
eftir komu.
Nú þegar komið er að því að kveðja í
hinsta sinn er mikil huggun fólgin í því
að vita að amma Karin náði að kveðja
fjölskylduna um jólin og að afi Hannes
tekur fagnandi á móti henni og þau
verða saman á ný.
Guð blessi minningu ömmu Karinar.
Hannes Birgir Hjálmarsson.