Morgunblaðið - 08.09.2011, Blaðsíða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 8. SEPTEMBER 2011
✝ ÞorbergurFriðriksson
fæddist á Látrum í
Aðalvík 18. októ-
ber 1923. Hann lést
á Heilbrigð-
isstofnun Suð-
urnesja 28. ágúst
2011. Foreldrar
Þorbergs voru
Friðrik Finn-
bogason, f. 1879, d.
1969, og Þórunn
María Þorbergsdóttir, f. 1884,
d. 1975. Þorbergur var einn af
17 systkinum og eftirlifandi er
systir hans Guðmunda Magnea
Friðriksdóttir.
Eiginkona Þorbergs var Sig-
eru 18 og barnabarnabörn 4.
Einnig ólu þau upp dótturson
Sigurbjargar, Magnús Pál. 2)
Friðrik, f. 22.11. 1949, hans
börn eru a) Þorbergur, b)
Benjamín Valgeir sambýliskona
hans er Laufey Sigurðardóttir
og eiga þau eina dóttur, c) Ingi-
leif , d) Daði Agnarsson (fóst-
ursonur) kona hans er Þóra
Steinarsdóttir og eiga þau 3
börn. 3) Þórunn María, f. 2.7.
1959, hennar börn eru, a) Sig-
urbjörg, gift Jóni Halldóri Eð-
valdssyni. og eiga þau 2 börn, b)
Helga, c) Þóra og d) Þorbergur.
4) Þorbergur Friðriksson, (fóst-
ursonur) f. 6.10. 1971, sambýlis-
kona hans er Hildur Pálsdóttir,
börn hans eru a) Friðrik, b)
Kristinn Viðar, c) Andrea Líf og
d) Elva Björg. 5) Andvana dótt-
ir, f. 1959.
Útför Þorbergs fer fram frá
Keflavíkurkirkju í dag, 8. sept-
ember 2011, kl. 11.
urbjörg Pálsdóttir,
f. 9.2. 1928, d. 28.1.
1991, í Keflavík.
Foreldrar hennar
voru Jón Páll Frið-
mundsson og Ingi-
leif Ingimund-
ardóttir.
Þorbergur og Sig-
urbjörg giftust árið
1948 og bjuggu
lengst af á Sunnu-
braut 18.
Börn þeirra eru 1) Jón Páll, f.
22.9. 1948, eiginkona hans er
Sigurbjörg Lárusdóttir þau
eiga a) Lárus, b) Vilhjálm, c)
Kristján, d) Emelíu, e) Jósep, f)
Guðmund Liljar, barnabörnin
Pabbi fæddist á Látrum í Að-
alvík á fyrrihluta síðustu aldar
næstyngstur 17 barna Friðriks
Finnbogasonar og Þórunnar
Maríu Þorbergsdóttur. Hann
var Íslendingur, frjálsíþrótta-
maður, listunnandi, umhverfis-
sinni og hófsamur jafnaðarmað-
ur. Það, „að skipta í fjöru“, er
hugtak, sem við heyrðum frá
honum í æsku og var eitt af að-
alsmerkjum hans. Hann fór á
samning í málaraiðn hjá Jóni
Páli Friðmundssyni málara-
meistara Suðurgötu 5 eftir ver-
tíð á línubátnum Trausta styrj-
aldarárið 1942 og þau ágætu
hjón Ingileif Ingimundardóttir
og Jón Páll tóku honum opnum
örmum. Þar kynntist hann ást-
inni sinni Sigurbjörgu Pálsdótt-
ur, eldri dóttur hjónanna, og þau
giftu sig árið 1948. Eitt var, að
þó að pabbi hefði stundað sjó-
róðra með afa Friðriki á skekt-
unni Svört frá 9 ára aldri „á
Nasann“ í Aðalvík kunni hann
hvorki að synda né að hjóla á
reiðhjóli. Hann dreif í að læra að
synda og æfa sig að hjóla og eft-
ir kollveltu á hjólaæfingu heyrði
hann dillandi hlátur, dökkhærðr-
ar fegurðardísar, sem reyndist
vera Dilla (mamma) dóttir
meistarans og hún kenndi hon-
um á hjólið.
Eftir að mamma og pabbi
giftu sig árið 1948 bjuggum við á
Túngötu 17. Þetta voru upp-
gangstímar og eftir starfa á mál-
araverstæði verkafyrirtækisins
„Hamilton“, á Keflavíkurflug-
velli í nokkur ár sem verkstjóri
tóku íslensk stjórnvöld ákvörðun
um að Íslendingar tækju við
starfsemi Hamilton á flugvellin-
um og var hann þá einn af for-
göngumönnum um stofnun
Keflavíkurverktaka og fram-
kvæmdastjóri Málaraverktaka
Keflavíkur. Í því starfi starfi var
hann upp undir fjörutíu ár og lét
af störfum rúmlega sjötugur að
aldri.
Hestamennsku og ferðalög
stundaði hann til fjölda ára og
margar eru minningar úr hesta-
mennskunni, þar sem Þytur,
Stjarni, Ljúfur og Rauður voru í
aðalhlutverki. Bernsku- og
æskuárin á Sunnubraut átján,
eru ljúf minning hjá okkur öll-
um, því að mamma var heima-
vinnandi húsmóðir og engum í
kot vísað í eldhúsinu hennar,
glaðværð og góður matur í fyr-
irrúmi. Pabbi var mikill áhuga-
maður um skíðaiðkun, sem hann
stundaði frá barnæsku, og fyrstu
minningar um skíðaferð eru þeg-
ar farið var í Svartsengi á
stórum Garant-vörubíl, sem var
vinnubíll hjá MVK, dísilbíll
framleiddur í Austur-Þýska-
landi, yfirbyggður með bekkjum
aftur í og allir sem vildu í hverf-
inu fengu að koma með.
Afi Friðrik og amma Þórunn
fluttu með okkur af Túngötunni
á Sunnubrautina, og bjuggu á
neðri hæðinni, svo að tengslin
við stórfjölskylduna að vestan,
sem mynduðust á Túngötunni
héldust áfram. Við deilum þess-
um minningabrotum með ykkur
og þökkum af öllu hjarta þau
forréttindi að fá að eyða bernsk-
unni og æskunni í návist og sam-
veru við þetta hófsama og iðju-
sama fólk, sem foreldrar okkar
voru.
Svo er um ævi
öldungmanna
sem um sumar-
sól fram runna;
hníga þeir á haustkvöldi
hérvistardags
hóglega og blíðlega
fyrir hafsbrún dauða.
(Jónas Hallgrímsson.)
Jón Páll, Friðrik, Þórunn
María og Þorbergur.
Við kveðjum afa í hinsta sinn í
dag. Minningar um góðan afa
munu lifa í hjörtum okkar alla
tíð. Sögurnar og hláturinn munu
lifa áfram með okkur.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Þó þú sért horfinn úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sig.)
Sigurbjörg, Helga, Þóra
og Þorbergur.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum.)
Þín langafabörn,
Arnór Daði og Ásdís Elva.
Í dag kveðjum við okkar ást-
kæra frænda.
Þobbi frændi og Dilla konan
hans bjuggu stutt frá okkar
heimili og var alltaf einhver sam-
gangur á milli heimilanna.
Mamma okkar er yngri systir
hans og var samband þeirra
ávallt náið og kært. Þobbi fædd-
ist á Látrum í Aðalvík og tengsl
hans við æskustöðvarnar voru
mjög sterk.
Þobbi frændi var mikill sögu-
maður og sátum við oft og hlust-
uðum hugfangnar á sögur úr Að-
alvíkinni frá því þau systkinin
voru lítil eða sögur frá heims-
ferðum þeirra hjóna. Þau ferð-
uðust um heimsálfurnar og hafði
hann mikinn áhuga á sögu og
menningu þeirra landa sem þau
komu til.
Þobbi var mjög víðlesinn og
hafði sérstaklega mikinn áhuga
á sagnfræði og Íslendingasögun-
um.
Hann var alltaf einstaklega
léttur í lund og hlæjandi og var
með mjög minnisstæðan hlátur.
Þobbi og Dilla voru miklir list-
unnendur og heimili þeirra bar
þess merki. Hann byrjaði ungur
að kaupa málverk og að koma til
þeirra var eins og að koma inn á
málverkasýningu.
Við viljum þakka fyrir allar
góðu stundirnar sem við áttum
með Þobba og minningar um
yndislegan frænda munu ávallt
fylgja okkur.
Við vottum Palla, Frikka, Þór-
unni og fjölskyldum þeirra okk-
ar innilegustu samúð.
Þitt starf var farsælt, hönd þín hlý
og hógvær göfgi svipnum í.
Þitt orð var heilt, þitt hjarta milt
og hugardjúpið bjart og stillt.
(Jóhannes úr Kötlum)
Þínar frænkur,
Herborg og Guðrún.
Þorbergur Friðriksson, einn
17 systkina frá Ystabæ á Látr-
um í Aðalvík, er látinn. Í fáum
orðum vil ég minnast þessa
skemmtilega frænda, sem ávallt
fylgdi mikil gleði þegar fjöl-
skyldurnar hittust. Það var
ánægjulegt að koma á heimili
þeirra hjóna, Þobba og Dillu, á
Sunnubraut 18, þar sem gömlu
hjónin, foreldrar Þobba áttu sitt
skjól í ellinni. Eins hlökkuðum
við alltaf til þegar fjölskyldan
kom vestur að sumri eða vetri.
Mest var um vert þegar farið
var norður í Aðalvík á æskuslóð-
irnar, þar sem Þobbi var ætíð
hrókur alls fagnaðar og rifjaði
upp skemmtilegar minningar frá
fyrri tíð með systkinum sínum. Í
einni slíkri ferð fyrir fjórum ára-
tugum, þar sem saman var kom-
inn stór hópur afkomenda Þór-
unnar og Friðriks á
ættingjamóti var rætt um með
hvaða hætti minningu þeirra
yrði best haldið á lofti. Kom þá
fram hugmynd um að byggja
sumarhús á Ystabæ, þar sem
bær þeirra hafði staðið. Fékk
hugmyndin góðan hljómgrunn
og átti Þobbi hvað stærstan hlut
að því máli að strax árið eftir var
húsið reist. Hefur fjölskyldan
síðan átt aðgang að sínu húsi á
Látrum þannig að afkomendur
hafa fengið tækifæri til að kynn-
ast slóðum og sögu forfeðranna.
Þobba var ætíð umhugað um að
húsið fengi gott viðhald og að
ættingjarnir væru duglegir að
nota það. Gladdi það hann mjög
þegar tekið var til við stórvið-
gerð á húsinu fyrir fáeinum ár-
um. Í sumar hugðist Þobbi fara
enn eina ferðina að Látrum, en
því miður komu veikindin í veg
fyrir að sú ferð yrði farin og ljóst
að önnur og lengri væri í vænd-
um. Mér varð hugsað til frænda
míns þegar ég stóð á pallinum
við Ystabæ nú í vikunni og
horfði yfir fallegu víkina okkar.
Um leið og ég þakka Þorbergi
fyrir samfylgdina, kveð ég hann
og óska honum Guðs blessunar
og færi aðstandendum innilegar
samúðarkveðjur.
Guðmundur Kr. Eydal.
Í stundarkyrrð morgunsins
þegar bylgjur tímans anda í ei-
lífð sinni horfi ég í spegil samtíð-
arinnar og virði fyrir mér mynd
af sögufróðum samferðamanni,
sem ég hef þekkt lengi, manni
sem hafði þann dýrmæta eigin-
leika að geta sagt söguna á svo
sannfærandi hátt að áheyrend-
um fannst þeir vera í miðri at-
burðarásinni og það var sama
hvar var borið niður hvort sem
var á söguslóðum Njálu eða ann-
arra Íslendingasagna, umgjörð
þeirra gerði hann svo ljóslifandi
að maður sjálfur var orðin þátt-
takandi. Jafnvel heimssagan öll
fannst mér liggja fyrir honum
eins og opin bók. Hann var víð-
förull og hafði ferðast um allar
heimsins álfur, naut þar lysti-
semda lífsins og lyfti huganum
hátt yfir hversdagsleikann. En
hvert sem hann fór var Ísland
landið hans dýrmæta sem lifði
lengst í draumum hans.
Hans vestfirska arfleifð er
óhögguð verðmæti sem lifa
munu ofar sviptivindum nú-
tímans og í honum lifði sú verð-
mæta gjöf að hafa gaman af til-
verunni þrátt fyrir amstur daga.
Skemmtilegur á alla lund og
smitaði út frá sér svo maður
hlaut að dást að þeim eiginleika.
Hann minntist oft á æskuslóðir
sínar og unglingsár í Aðalvík og
þegar hann var spurðu nánar um
þau tímaskeið ævinnar leiftraði
frásagnargleðin og hann var aft-
ur kominn heim í Ystabæ á
Látrum. Á sólbjörtum og feg-
urstu sumardögum í júnímánuði
fyrir nokkrum árum bauðst okk-
ur Hrefnu að dveljast þar með
ástvinum okkar í nokkra daga,
dögum hinna gullnu stunda. Þar
var Þorbergur á heimavelli, og
naut sín vel þar þekkti hann
hverja hæð, hvern hól, víkur og
voga með örnefni öll.
Á lognværum kvöldum þegar
kyrrðin settist að á stundum
hinna nóttlausu daga og værðin
sveif yfir sænum var sest inn í
baðstofuna í Ystabæ og þá opn-
aði hann huga sinn og minning-
arnar streymdu fram eins og
fljót, sem liðaðist áfram eftir
bugðóttum árfarvegi.
Hann sagði okkur frá
töfrablæ vestfirskra náttúru-
fjalla og fyrða og hvernig fjöllin
urðu til, sem faðma hinna fögru
Aðalvík. Hann sagði frá svipt-
ingum í sögu hennar og hvernig
byggð þar lagðist af og saga
Sléttuhreppsins alls varð að
minningum daganna. Hann sagði
okkur af öfgunum milli spegil-
slétts sjávar í sindrandi sólar-
geislum, innrammaðs í fagur-
grænum fjallshlíðum, og æðandi
brotsjóa í hamförum vetrar-
veðra, og þeim stórhríðum hafði
hann kynnst af eigin raun. Og
þeir sem alast upp við slík skil-
yrði hljóta að mótast af um-
hverfinu.
Að leiðarlokum viljum við
þakka vini okkar fyrir öll sam-
skipti á liðnum árum og óska
honum velfarnaðar á nýjum
lendum. Þótt brotni steinn úr
bergi stendur sárið það af sér,
eins er með minningarnar, þær
lifa þótt maðurinn hnígi til fold-
ar.
Kristinn Viðar Pálsson og
Hrefna G. Tómasdóttir,
Vestmannaeyjum.
Mikill vinskapur var með for-
eldrum okkar og Þorbergi og
Dillu. Allar eigum við systurnar
góðar minningar um samveru-
stundir fjölskyldna okkar við hin
ýmsu tækifæri. Eftirminnilegt
er hve þau hjón gáfu sig að
börnum og nú þegar Þorbergur
kveður er okkur þakklæti efst í
huga fyrir alúð hans við okkur
alla tíð.
Sunnubraut 18 var eins og
okkar annað heimili og gott að
koma í hlýjan eldhúskrókinn,
sem alltaf var eins og nýmál-
aður. Á þessum tíma á sjöunda-
og áttunda áratug síðustu aldar
var ekki algengt að farið væri
með börn á listsýningar en Þor-
bergur var mikill listunnandi og
húsið allt skreytt dýrmætum
listaverkum sem hrifu okkur til
sín. Við fengum líka að fylgjast
með ferðasögum til framandi
landa en Þorbergur og Dilla
ferðuðust víða. Það var heldur
ekki tiltökumál að taka okkur
með á skíði eða í ferðalög og
dásamlegar voru útilegurnar á
Laugarvatni forðum daga. Þor-
bergur er í minningu okkar ljúf-
ur maður og það er eins og við
heyrum í honum hláturinn.
Hann átti til að tala og hlæja á
sama tíma.
Þorbergur átti mörg systkini
og stóra fjölskyldu sem okkur
fannst við eiga hlutdeild í og oft-
ar en ekki voru Tobba mágkona
hans og Eyjólfur og þeirra fjöl-
skylda með. Fyrir okkur er
ómetanlegt að hafa notið þeirrar
sterku tilfinningar sem öllum
börnum er svo nauðsynleg, að fá
að tilheyra góðum hópi þar sem
börnum er veitt athygli og þau
tekin gild. Umhyggja hans lýsti
sér í velvild í okkar garð og ekki
taldi hann eftir sér að finna skíði
og útbúnað og hjálpa okkur með
það sem til þurfti. Bílskúrinn
hans var líkastur verkstæði jóla-
sveinanna, ef það vantaði sleða,
skíði eða reiðhjól var farið til
Þobba og hann reddaði málun-
um. Við minnumst líka nestisins
sem Dilla útbjó og allt viðmót
þeirra hjóna svo bjart og gott.
Ævarandi vinátta þeirra við for-
eldra okkar var ómetanlegt föru-
neyti okkar út í lífið.
Undanfarin ár höfum við syst-
ur hitt Þorberg á förnum vegi
eða í sundi og rifjað upp gömlu
góðu dagana. Undir það síðasta
var hann ekki alltaf viss við
hverja okkar hann var að tala en
það skipti ekki svo miklu máli.
Gaman var að heyra Þorberg
taka til máls á sagnakvöldi á
Nesvöllum á Ljósahátíðinni í
Reykjanesbæ fyrir ári síðan. Þar
glitti í gamla takta manns sem
sett hefur lit á samfélag sitt með
virkri þátttöku sinni í félagsmál-
um og lagt hönd á plóg við at-
vinnuuppbyggingu og grósku
Suðurnesjabyggða. Blessuð sé
minning Þorbergs Friðriksson-
ar.
Dætur Guðmundar og Dúnnu,
Helga Margrét, Inga Lóa,
Bryndís, Guðrún og
Guðbjörg Guðmundsdætur.
Þorbergur Friðriksson er nú
allur og er margs að minnast
þegar við rifjum upp samveru
með góðum samferðarmanni.
Þorbergur Friðriksson fyrr-
verandi framkvæmdastjóri Mál-
araverktaka Keflavíkur fæddist
18. október 1923 að Látrum í
Aðalvík. Hann ólst upp í fjöl-
mennum systkinahópi en for-
eldrar hans voru Þórunn María
Þorbergsdóttir, fædd 1884, og
Friðrik Finnbogason, fæddur
1879.
Þorbergur fluttist til Keflavík-
ur um það leyti sem byggð lagð-
ist af í Aðalvík og stundaði sjó-
mennsku og almenna vinnu en
hóf síðan málaranám hjá Jóni
Páli Friðmundssyni málara-
meistara, sem síðar varð tengda-
faðir hans, og lauk sveinsprófi
árið 1947. Þorbergur vann við
málarastörf hjá Jóni Páli en hóf
síðan sjálfstæðan rekstur þar til
hann varð framkvæmdastjóri
Málaraverktaka Keflavíkur við
stofnun fyrirtækisins árið 1957
og átti hann mestan þátt í stofn-
un félagsins.
Þorbergur var virkur í fé-
lagsmálum og gegndi ýmsum
trúnaðarstörfum fyrir félag sitt
og bæjarfélagið. Hann átti sæti í
stjórn Iðnnemafélags Keflavíkur
frá 1952, var formaður þess í ell-
efu ár og sat í stjórn Landsam-
bands iðnaðarmanna í níu ár.
Þorbergur tók sæti í Bæjar-
stjórn Keflavíkur sem varabæj-
arfulltrúi Alþýðuflokksins og átti
sæti í nefndum bæjarfélagsins.
Hann sat í skólanefnd Iðnskól-
ans í Keflavík og var formaður
hennar um skeið. Ekki er of-
mælt að segja að Þorbergur hafi
haft forgöngu um að sveitar-
félögin á Suðurnesjum hófu sam-
starf um byggingu Iðnskólans i
Keflavík sem nú er Fjölbrauta-
skóli Suðurnesja.
Þorbergur gekk að eiga Sig-
urbjörgu Pálsdóttur 16. maí
1948 og var það mikið gæfuspor.
Fjölskyldur okkar og Þorbergs
og Dillu voru mjög samrýmdar
og mikill samgangur á milli.
Mörg voru ferðalögin farin til
göngu- og skíðaferða og þá var
oftast stórfjölskyldan saman á
ferð. Þorbergur var ætíð vel á
sig kominn og minnumst við
göngu á Snækoll í Kerlingarfjöll-
um með skíðin á bakinu, meðan
systurnar Dilla og Tobba voru á
skíðanámskeiði, þar sem Þor-
bergur gaf ekkert eftir, kominn
á sjötugsaldurinn.
Heimili þeirra Dillu og Þobba
að Sunnubraut 18 Keflavík bar
þess fagurt merki að þar bjuggu
listunnendur og um tíma var tal-
ið að þar væri að finna eitt
merkasta málverka- og bókasafn
í einkaeign á Suðurnesjum.
Eins og sjá má á ofantöldu
naut Þorbergur mikils trausts
samborgara sinna og það að
verðleikum. Hann var samvisku-
samur dugnaðarmaður, hafði
gott lag á því að vera með fólki,
léttur í lundu og vel liðinn meðal
samborgara.
Við kveðjum Þorberg og
minnumst samverustunda með
söknuði.
Þorbjörg Pálsdóttir og
Eyjólfur Eysteinsson,
Ingi Valur, Eysteinn,
Jón Páll og fjölskyldur.
Fallið er frá eitt af yndisleg-
um systkinum sem upphaflega
voru 17 frá Látrum í Aðalvík,
kynslóð sem hafði heiðarleika,
hjálpsemi, dugnað, einstaklega
jákvætt skap og kærleik að leið-
arljósi. Nú er einungis eitt
systkin eftir af þessari stórkost-
legu flóru.
Marga dreymir um í daglegu
tali að vinna „þann stóra“ í lottó-
inu um næstu helgi. Ég þarf
ekki að láta mig dreyma slíkt,
þar sem ég vann stórkostlegan
lottóvinning 8 mánaða gamall,
þessi vinningur var að hafa feng-
ið það yndislega tækifæri að
vera tekinn í fóstur til ykkar og
veitt öll sú ást og hlýja sem varla
er hægt að óska sér einu sinni.
Ferðalög á framandi slóðir hvort
sem var erlendis eða hér á okkar
fögru eyju, áhugamál sem þið
hafið tvö kennt mér að njóta sem
ég og geri enn þann dag í dag.
Nú ertu kominn í faðm ömmu
sem þú hafðir syrgt í rúma tvo
áratugi, ég veit að það ríkir frið-
ur með ykkur tveim núna og þið
eruð endurnýjuð á stórkostleg-
um stað sem einungis stórkost-
legt fólk eins og þið eigið heima
á. Takk fyrir allt sem þú kenndir
mér og að hafa umborið mig sem
stundum erfitt barn en með gott
hjarta. Einungis orð geta ekki
lýst þökkum mínum til ykkar
beggja hjóna, um leið og sökn-
uður minn mun alltaf vera til
ykkar horfi ég bjartur fram á
góða kynslóð sem þið hafið skilið
eftir ykkur, þú fórst frá góðu búi
sáttur.
Góður guð geymi þig.
Hér hvílast þeir, sem þreyttir göngu
luku
í þagnar brag.
Ég minnist tveggja handa, er hár mitt
struku
einn horfinn dag.
Ó, guðir, þér, sem okkur örlög vefið
svo undarleg.
Það misstu allir allt, sem þeim var
gefið,
og einnig ég.
Og ég sem drykklangt drúpi höfði yfir
dauðans ró,
hvort er ég heldur hann, sem eftir lifir,
eða hinn, sem dó?
(Steinn Steinarr.)
Þorbergur Friðriksson
yngri.
Þorbergur
Friðriksson