Morgunblaðið - 08.09.2011, Blaðsíða 29

MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 8. SEPTEMBER 2011
✝ KristjanaGísladóttir
fæddist í Hafn-
arfirði 1. október
1945. Hún lést á
Landspítalanum
við Hringbraut 29.
ágúst 2011.
Móðir Kristjönu
var Katrín Krist-
jana Gísladóttir, f.
25. maí 1921 í
Hafnarfirði. Krist-
jana ólst upp hjá móðurfor-
eldrum og var skrifuð Gísla-
dóttir. Systkini Kristjönu eru
Gísli f. 1943, maki Matthildur S.
Guðmundsdóttir, Stefán f. 1944,
maki Edda Magnúsdóttir, Mar-
teinn f.1948, látinn 1982, maki
Guðbjörg Sigþórsdóttir, Sig-
urgeir f. 1949, maki Sigrún H.
Guðmundsdóttir, Kristín f.
1957, látin 2008, maki Svan-
björn Tryggvason,
Sigrún f. 1960,
maki Guðjón Gunn-
ar Ögmundsson.
Hinn 14. sept-
ember 1968 giftist
Kristjana eftirlif-
andi eiginmanni
sínum Magnúsi
Haraldssyni, f. 7.
maí 1948 í Reykja-
vík. Þau eignuðust
tvö börn: 1) Gísli
Þór Magnússon, f. 24.4. 1968,
kona hans Kristín Sæmunds-
dóttir, f. 4.11. 1967, börn þeirra
eru Pétur Már, f. 18.3. 1994 og
Hildur Una, f. 25.9. 1998. 2)
Borghildur Kristín Magn-
úsdóttir, f. 1.2. 1974.
Kristjana verður jarðsungin
frá Hafnarfjarðarkirkju í dag,
8. september 2011, og hefst at-
höfnin kl. 13.
Elsku mamma mín, það er
skrítin tilfinning að setjast niður
og skrifa kveðjuorð til þín. Senni-
lega er ekki sanngjarnt að segja
að þetta hafi komið á óvart eftir öll
þín veikindi en ég hélt þetta yrði
öðruvísi. Við vorum svo oft búin
að ganga þennan planka, alveg út
á brún, halla okkur fram yfir og
svo til baka aftur. Ég held ég hafi
verið hættur að reikna með að
þetta gæti orðið niðurstaðan, við
vorum jú á bakaleið. Það má segja
að þú hafir átt níu líf, ég gleymdi
bara að telja. Viðhorf þín til veik-
indanna virkuðu á marga eins og
útúrsnúningur, þegar þú sagðir
að ef ekki væri fyrir þessi veikindi
þá værir þú eldhress og fílhraust.
Ég held samt að þú hafir raun-
verulega upplifað þetta svona.
Veikindin fengu aldrei að vera í
forgrunni heldur gladdist þú yfir
því hvað þú fékkst sjaldan flensu.
Þú varst mamma með risastóru
M-i og móðurkærleikurinn náði
langt út fyrir litlu fjölskylduna
okkar, enda af nógu að taka. Þér
fannst svo gaman að lifa, uppfull
af jákvæðni og glaðværð. Ég man
ekki til þess að þú hafir nokkurn
tíma reiðst mér, þrátt fyrir næg
tilefni, en það kom fyrir að þér
sárnaði og það var miklu verra.
Þú sýndir okkur systkinunum
mikið traust og hafðir þitt gjarnan
fram, einfaldlega með því að
vænta alls hins besta. Ég minnist
þess hversu gott það var að koma
heim með vini og hvernig þeim
var tekið. Þeir eru ófáir sem hafa
fengið mjólkurglas og súkku-
laðiköku við eldhúsborðið þitt,
hvort sem það var eftir leik þegar
við vorum börn eða seinna á ung-
lingsárunum og þá gjarnan um
miðjar nætur eftir böll.
Ég minnist þess líka að þegar
þú tókst að þér verkefni, var alltaf
allt lagt undir og gjarnan vakað
fram á nætur. Pabbi drifinn í að
snúast, bera og strauja. Þegar
horft er til baka er sérstakt að
rifja upp samvinnu ykkar. Vilji
hans og þolinmæði fyrir öllu um-
stanginu, bætti fyrir þær líkam-
legu takmarkanir sem veikindin
settu þér.
Viðhorf þitt til lífsins birtist í
hlutverki þínu sem amma. Þú
varðveittir barnið í þér betur en
nokkur sem ég þekki og það var
alltaf von á einhverju skemmti-
legu þegar átti að hitta ömmu.
Börnin lágu á maganum fyrir
framan stólinn þinn og hlustuðu á
hundana (inniskóna þína) segja
langar sögur. Borðstofan var lögð
undir ævintýraheima sem smíðað-
ir voru úr Legó-kubbum og víd-
eóspólum. Þú léðir öllum fígúrum
mismunandi rödd og lékst ótal
hlutverk í einu. Seinna voru næt-
urheimsóknir gerðar að dekur-
dögum þar sem afi var sendur í
útilegu inn í gestaherbergi og
kúrt uppi í hjá ömmu, vakað yfir
bíómyndum og gætt sér á ein-
hverju sem alla jafnan er ekki í
boði heima. Það þurfti iðulega ein-
hvern annan fullorðinn til þess að
segja til um hvenær nóg væri
komið af leikjum og tími til að
sinna öðru.
Þú hafðir gaman af því að eign-
ast fallega hluti og varst sérstak-
lega ginnkeypt fyrir öllu sem var
„sniðugt“. Við stríddum þér á
þessu og máttir þú oft þola að ég
minntist á þegar þú fannst kaffi-
poka úr gerviefni sem átti að end-
ast að eilífu og af því að þeir voru á
svo góðu verði keyptir þú tvo. Ég
er hættur að hlæja að þessu en
geri ráð fyrir að ef einhver sem les
þetta er á leiðinni yfir um geti
hann átt von á að lenda í kaffisopa
hjá Kristjönu, og kannski súkku-
laðiköku.
Elsku mamma, söknuðurinn er
mikill núna, en það sem situr eftir
er að þú kenndir mér að lifa,
hlæja, njóta og huga að börnun-
um. Það ætla ég að gera.
Gísli Þór Magnússon.
Elsku mamma, ef fengi ég að-
eins tvö orð til að lýsa þér væri
það :
Hjartahlý Pollýanna.
Takk fyrir að vera lang, lang
besta mamman.
Takk fyrir að taka fjölskylduna
fram yfir allt.
Takk fyrir að vera vinur vina
minna.
Takk fyrir að vera vinkona mín.
Takk fyrir að sjá alltaf ljósið í
myrkrinu og benda mér á.
Takk fyrir að skamma ekki,
heldur kenna mér á lífið með þol-
inmæði og þrautseigju.
Takk fyrir að hafa alltaf tíma til
að hlusta.
Takk fyrir að hjálpa mér að
laga mistökin.
Takk fyrir að finnast ég frábær
og elska mig nákvæmlega eins og
ég er þrátt fyrir allt og allt. Því ég
elska þig líka nákvæmlega eins og
þú varst þrátt fyrir allt og allt.
Takk fyrir að vera alltaf svo
stolt af mér og fjölskyldunni.
Takk fyrir allar skemmtilegu
samverustundirnar.
Takk fyrir allt dekrið og leyni-
makkið á bak við pabba.
Takk fyrir öll bréfin og pakk-
ana þegar ég var að heiman.
Takk fyrir öll löööngu símtölin.
Takk fyrir að vera bara svo ljúf,
glöð og yndisleg í alla staði.
Hvernig hefði lífið verið án þín,
hvernig á lífið eftir breytast þegar
þín nýtur ekki lengur við.
Mikið ofboðslega er ég fegin að
þú finnur ekki lengur til.
Mikið ofboðslega á ég eftir að
sakna þín.
Þín dóttir,
Borghildur
Það er sárt að kveðja Krist-
jönu, mína kæru tengdamóður.
Henni kynntist ég fyrir 24 árum
þegar við Gísli byrjuðum að vera
saman og tók hún mér strax opn-
um örmum.
Kristjana var fyrst og fremst
yndisleg manneskja, með hjarta
úr gulli, elskuleg og góð við alla.
Hún tók lífinu létt, var jákvæð,
skemmtileg og varðveitti barnið í
sjálfri sér, enda dáð og elskuð af
börnunum í kringum sig. Hún var
yndisleg amma, með stóran og
hlýjan faðm, sem börnin mín
Hildur og Pétur voru svo heppin
að fá að njóta. Þegar þau voru hjá
ömmu var stundin eingöngu helg-
uð þeim. Kristjana var ræktarsöm
við fólk, unga sem aldna, svo var
hún líka vinur vina barna sinna.
Hún breiddi einnig elsku sína yfir
mína fjölskyldu. Hún var einstak-
lega hjálpsöm, gjafmild og rausn-
arleg, það var einfaldlega ekkert
of gott fyrir mann.
Hún tók veikindum sínum af
hetjuskap og óbilandi bjartsýni.
Þegar hún var spurð að því hvern-
ig heilsan væri svaraði hún gjarn-
an: „Ég er fjallhress, sérstaklega
fyrir ofan mitti.“ Hún var trúuð
og næm og trú á æðri máttarvöld
áttum við sameiginlega. Hún átti
erfitt til þess að hugsa að börnin
hennar þyrftu að hafa fyrir hlut-
unum. Þrátt fyrir eigin raunir, í
öllum sínum veikindum, vildi hún
sjálf vaða eld og brennistein fyrir
þau. Þegar hún kom í heimsókn til
okkar Gísla til Kaupmannahafn-
ar, þar sem hann var upptekinn
bæði við nám og störf, var hún
friðlaus yfir að geta ekki tekið fyr-
ir hann næturvaktirnar á Kast-
rup. Þetta einkenndi hana alveg
fram á síðasta dag, alltaf tilbúin
að sækja sitt fólk í vinnu eða ann-
að, hvort sem var á nóttu eða degi.
Hún var þakklát fyrir manninn
sinn, börn og barnabörn enda rík
ástæða til. Maggi stóð alla tíð eins
og klettur á bak við Kristjönu sína
í veikindum hennar. Hann keyrði
líka út um allan bæ til vina og
vandamanna með tertur sem hún
hafði bakað og skreytt af sinni al-
kunnu snilld. Ég man einnig eftir
Magga óþreytandi að bera tusku-
kassa og Rainbow-ryksugur sem
hún var að selja, upp og niður
stigaganga.
Kristjana var húsmæðraskóla-
gengin og hafði unun af því að
skreyta heimili sitt og vildi hafa
fallegt í kringum sig, silfur og
kristal. Snyrtimennskan var slík
að hún notaði eyrnapinna og tann-
bursta þar sem aðrir létu sér
nægja tuskur.
Hún átti auðvelt með að hleypa
upp fjöri í kringum sig og skapa
stemningu við einföldustu að-
stæður. Þannig hafa systur henn-
ar stundum minnst þess þegar
hún í annars viðburðalítilli flug-
ferð vestur um haf, tók til við að
spá í bolla fyrir áhöfninni og end-
aði með að vera færð fram í svo
allir fengju að njóta og betur væri
hægt að sinna spádómunum.
Kristjana gat verið með öllum á
hvaða aldri sem var. Það var gott
að tala við hana um alla hluti og
auðvelt að láta sér þykja vænt um
hana.
Nú er komið að kveðjustund,
elsku Kristjana. Ég sakna þín,
takk fyrir að vera sú sem þú varst
mér og fyrir allt það góða sem þú
gafst mér. Guð geymi þig.
Þín tengdadóttir
Kristín.
Elsku besta amma. Það er svo
sárt að þurfa að kveðja þig. Það er
erfitt að hugsa til þess að þú sért
nú horfin á braut. Þú sem áttir
alltaf svo auðvelt með að tala líf í
hvað sem var, hvort sem það voru
gamlir inniskór eða litlir legókall-
ar í leik. Við getum þó huggað
okkur við það að nú líður þér bet-
ur, í nýjum líkama með naflann á
réttum stað.
Betri kökuskreytingameistara
höfum við aldrei þekkt og voru af-
mæliskökurnar frá þér listaverk
sem skildu engan eftir svangan.
Bjartsýni þín var einstök og hjart-
að risastórt.
Við systkinin munum svo vel
þegar við gistum hjá þér og feng-
um kjötbollur í kvöldmat og kakó-
súpu í eftirmat og svo töluðum við
langt fram á kvöld eða horfðum á
skemmtilega mynd á meðan afi
var sendur í útilegu í næsta her-
bergi, hann fer jú alltaf svo
snemma að sofa. Næsta morgun
vorum við vakin með morgunmat í
rúmið og höfðum það eins og
kóngafólk.
Þú varst okkur góð fyrirmynd,
við lærðum margt af þér, t.d.
varst þú alltaf svo jákvæð og
bjartsýn þrátt fyrir allt sem á
dundi. Þú lifðir svo sannarlega
eftir málshættinum: „Sælla er að
gefa en þiggja“ og fengu allir í
kringum þig að njóta gjafmildi
þinnar. Þegar við vorum lítil gat
maður alltaf búist við að fá ein-
hverja litla gjöf frá þér í hvert
skipti sem þú bankaðir upp á.
Þú varst ótæmandi sögubrunn-
ur og komst okkur til að hlæja
með skemmtilegum sögum frá því
pabbi var lítill.
Núna finnst okkur við örugg-
ari, þegar þú fylgist með okkur af
himnum og verndar okkur. Þú
munt alltaf eiga stóran stað í
hjarta okkar systkinanna og
minning þín mun ávallt lifa í huga
okkar.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni.
Sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sigurður Jónsson)
Þín,
Pétur Már og Hildur Una.
Elsku mágkona og vinkona,
það er með miklum söknuði sem
ég skrifa hér nokkur orð til þín.
Þú ert búin að standa þig eins
og hetja í öllum þínum miklu veik-
indum, aldrei heyrði maður þig
kvarta og Maggi hefur staðið eins
og klettur þér við hlið. Það var
miklu frekar að þú hresstir aðra
við, því það var alltaf mikið fjör í
kringum þig. Eftir að ég kom í
fjölskylduna höfum við verið mjög
nánar og góðar vinkonur. Þú
varst ein af þeim sem alltaf vildu
hjálpa og aðstoða ef þú gast. Til
dæmis ef ég var að halda matar-
boð þá vildir þú helst lána mér allt
fína dótið þitt, eins og dúka, stell,
silfur og fleira. Þetta var það sem
þér fannst alltaf svo gaman að fást
við, því þú varst svo mikill fag-
urkeri.
Alltaf vildir þú fá að vita ef ein-
hver ætlaði að kíkja í heimsókn í
kaffi þá var alltaf viðkvæðið „látið
mig bara vita svo ég verði búin að
þurrka af og gera fínt“, þið Maggi
áttuð svo fallegt heimili. Þú varst
höfuð fjölskyldunnar, það varst
þú sem skipulagðir allt ef eitthvað
átti að gera eða fara fram. Gjaf-
mild varstu með eindæmum og
fór ég ekki varhluta af því, sama
má segja um börnin mín. Krist-
jana frænka var efst á blaði hjá
þeim, því þú varst uppáhalds-
frænkan. Eftir að Edda Regína
fæddist ætlaðir þú að aðstoða mig
við að prjóna kjól á hana og prjón-
aðir þú hann eiginlega allan, einn-
ig prjónaðir þú peysu og húfu
með, þú varst ótrúleg. Þetta var
stuttu áður en þú fórst aftur á
spítalann. Það lýsir þér líka vel
þegar þú baðst frænda þinn að út-
búa fyrir þig hádegisverð í þakk-
lætisskyni fyrir hvað starfsfólkið
á spítalanum var búið að reynast
þér vel, þetta varst þú í hnot-
skurn.
Við höfum átt margar yndisleg-
ar stundir saman við unnum báð-
ar hjá S.P.H. í mörg ár og fórum í
margar skemmtilegar ferðir bæði
hér innanlands og til útlanda og
alltaf var jafn gaman.
Elsku Kristjana mín, ég veit að
þú færð góðar móttökur bæði hjá
systkinum þínum og öðrum úr
fjölskyldunni sem fallnir eru frá.
Innilegar samúðarkveðjur til
fjölskyldunnar, Guð veri með ykk-
ur í sorginni.
Takk fyrir allar góðu stundirn-
ar, hvíl í friði,
Þín vinkona,
Edda og Stefán.
Kær vinkona okkar Kristjana
Gísladóttir verður kvödd í dag. Í
yfir fjörutíu ár hafa leiðir okkar
legið saman og við notið einstakra
mannkosta hennar. Vinátta okkar
nær allar götur til þess tíma að
við vorum að stíga okkar fyrstu
skref sem fátækir námsmenn og
ungir foreldrar. Síðan þá höfum
við átt þess kost að eiga saman
góðar stundir með Kristjönu á
ferðalögum og mörgum samveru-
stundum á heimilum vinahópsins
sem hefur haldið saman frá náms-
lokum árið 1973.
Þegar við greindum börnunum
okkar frá því að Kristjana væri
látin kom til baka í tölvupósti
þessi texti: „Við munum sakna
hennar Kristjönu. Yndislega
hlýja og fallega Kristjana sem
gerði allt fallega og betur en aðr-
ir.“ Þessi orð lýsa því vel hversu
hlýjar tilfinningar voru bornar til
hennar.
Frá fyrstu kynnum var okkur
ljóst að þar sem Kristjana fór var
á ferðinni einstök móðir, eigin-
kona og vinur. Fegurð hennar var
suðræn, hún var dökk á brún og
brá og hún vakti athygli hvar sem
hún fór fyrir glæsileika og alúð-
lega framgöngu. Glaðværð henn-
ar var smitandi og viljinn til þess
að vera öflugur þátttakandi og
láta gott af sér leiða fór ekki
framhjá samferðamönnum. Vina-
hópurinn sem kennir sig við ártal-
ið 1973 hefur gert víðreist innan-
lands sem utan. Engin ferð verið
farin án þess að Kristjana ætti
þar hlut að máli. Allt skipulagt í
smæstu atriðum og fegurðarskyn
hennar og vandvirkni hefur ráðið
ríkjum.
Það var unun að ferðast með
henni, ekki síst í borgum þar sem
var vandasamt að rata og sagan
við hvert fótmál. Engri mann-
eskju höfum við kynnst sem var
jafnratvís og Kristjana og var
venjan að láta hana koma okkur
til baka þegar gengið var um
þröngar götur þeirra borga sem
hverju sinni voru heimsóttar. Á
þeim ferðum þurfti ekki staðsetn-
ingartæki, þau voru í höfði Krist-
jönu. En þrátt fyrir glaðværð og
næmt auga fyrir hinu fagra í
mannheimum var hún í raun al-
vörugefin og hugsandi og gerði
sér grein fyrir því að lífið tekur
sinn toll og gerir kröfur til hvers
og eins. Og hún naut virðingar
þeirra sem voru henni samtíða og
nutu velvildar hennar og vilja til
að þjóna og hjálpa. Sem barn,
unglingur og ung kona mátti hún
leggja sig fram og takast á hend-
ur ábyrgð við þær aðstæður sem
henni voru búnar. Hún var þakk-
lát fyrir þær gjafir sem lífið færði
henni og einstakan eiginmann og
börn. Það var aðdáunarvert að
fylgjast með því, að hversu hart
sem sjúkdómurinn sótti að henni
var það hinn sterki lífsvilji sem
fleytti henni áfram og hún sigr-
aðist á hverri raun með bjartsýni
að leiðarljósi og með stuðningi
Magnúsar.
Heimilið og fjölskyldan var
Kristjönu ekki einungis skjól
heldur uppspretta gleði og sköp-
unar. Allt sem Kristjana gerði var
gert með alúð og hún naut þess að
skapa umgjörð glæsileika hvort
sem var í dagsins einföldu önn
eða þegar hátíð var haldin.
Við leiðarlok minnumst við
Kristjönu með söknuði, virðingu
og þakklæti og varðveitum minn-
ingu hennar í hjörtum okkar.
Magnúsi, börnunum og fjölskyldu
vottum við dýpstu samúð og biðj-
um þeim blessunar.
Hallgerður Gunnarsdóttir
og Sturla Böðvarsson.
Nú hefur elsku Kristjana kvatt
þennan heim. Þrautum hennar og
þjáningu lokið. Ég er sannfærð
um að nú ríkir mikil gleði og söng-
ur í Sumarlandinu a.m.k. í réttu
hlutfalli við sorgina og söknuðinn
sem býr í brjóstum okkar hérna
megin, vegna þess að við sem
þekktum Kristjönu og umgeng-
umst hana vitum hversu stór sál
og mikil manneskja bjó í henni.
Hún var einstök og skilur eftir
sig stórt skarð og djúpa sorg.
Megi hún ávallt eiga stað í hjört-
um okkar og við minnumst henn-
ar með virðingu.
Innilegar samúðarkveðjur
sendi ég til elsku Magga frænda,
Gísla Þórs, Kristínar, Boggu
Stínu, barnabarna og allra sem
unnu henni og elskuðu.
Kristín Guðbrandsdóttir.
Elsku Kristjana
Mikið átti ég erfitt með að
heyra þessar sorglegu fréttir að
elsku besta Kristjana frænka mín
væri dáin. Þó að veikindin hafa
verið þér þung varstu alltaf svo
bjartsýn, jákvæð og yndisleg
manneskja. Ég lít svo upp til þín,
elsku frænka, þú ert hetjan mín.
Þú hefur alltaf verið svo yndisleg
við alla, gafst endalaust af þér og
varst alltaf fyrst að hjálpa þegar
eitthvað bjátaði á. Sama hvar
maður var í heiminum komst þú
manni til hjálpar. Þú hafðir svo
sannarlega stórt hjarta, varst
alltaf svo hress og kát sem varð til
þess að allir löðuðust strax að þér.
Það var alltaf svo gott að koma
til þín og spjalla og voru það al-
gjör fríðindi að eiga þig sem vin-
konu. Þú tókst alltaf á móti manni
með þínu hlýja og yndislega
faðmlagi og kossum. Ég vildi
helst koma í heimsókn til þín með
stuttum fyrirvara svo þú værir nú
ekki að hafa mikið fyrir manni en
það breytti litlu því það var alltaf
eins og maður væri að koma í
heljarinnar veislu á þínu stór-
glæsilega heimili. Þú áttir alltaf
svo mikið af fallegum hlutum og
naut ég góðs af því þegar þú
gaukaðir að mér gömlum munum
sem þú ætlaðir að henda því þú
vissir að ég væri svo mikið fyrir
þá. Þetta eru nú hinir fínustu
munir á mínu heimili.
Þú hafðir svo mikinn áhuga á
því sem fólk í kringum þig var að
gera og var ég engin undantekn-
ing. Þegar ég var að æfa dans
komst þú oft að horfa á mig keppa
og hafðir svo gaman af öllum
þessum glamúr í kringum dans-
keppnirnar. Þú studdir mig í einu
og öllu og varst svo viljug að lána
mér alls kyns glingur fyrir
keppnir en það var af nógu að
taka því þú áttir svo mikið af
skartgripum, enda varstu ávallt
svo glæsileg og flott kona.
Mikið var ég glöð að þú náðir
að vera með okkur í skírninni hjá
Eddu Regínu, litlu stúlkunni
minni sem þú varst svo yndisleg
við, rétt fyrir páska. Ég man að
þú sagðir við mig „mikið er ég
ánægð með þetta fallega nafn“.
Þið mamma voruð miklar vinkon-
ur og áttuð ekki í vandræðum
með að prjóna gullfallegan skírn-
ardagskjól á litlu skottuna og
meira til. Þið gátuð setið við þetta
fram á nætur og svo var malað í
símann þess á milli. Ég á eftir að
geyma það eins og gull eins og all-
ar þær góðu minningar sem ég á
með þér, elsku besta frænka. Tár-
in streyma niður kinnar mínar
þegar ég hugsa um allar þessar
góðu minningar en ég trúi því og
treysti að þú sért nú komin á góð-
an stað.
Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir.)
Elsku Maggi, Bogga, Gísli Þór,
Kristín, Pétur Már og Hildur
Una, megi góði guð styrkja ykkur
á þessum erfiðu tímum.
Þín frænka,
Hilda Björg, Stefán
og Edda Regína.
Kristjana
Gísladóttir
 Fleiri minningargreinar
um Kristjönu Gísladótt-
ur bíða birtingar og munu
birtast í blaðinu næstu daga.