Morgunblaðið - 08.09.2011, Blaðsíða 27

MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 8. SEPTEMBER 2011
✝ Björn Haf-steinn Jóhanns-
son fæddist í
Reykjavík 4. júní
1939. Hann lést á
líknardeild Land-
spítalans í Kópa-
vogi 31. ágúst 2011.
Björn var sonur
Andreu Laufeyjar
Jónsdóttur og Jó-
hanns Garðars
Björnssonar. Hann
ólst upp hjá föðurömmu sinni,
Stefaníu Steinunni Jóhanns-
dóttur ásamt föðursystkinum
sínum, þeim Haraldi og Ingi-
björgu Smith Stefánsbörnum.
Björn gekk í Austurbæjar- og
Laugarnesskóla ásamt Iðnskól-
anum í Reykjavík og lauk sveins-
prófi í rennismíði hjá Vélsmiðj-
og Garðar. Móðurmegin átti Björn
fimm hálfsystkini sem eru Hjörv-
ar Óli Björgvinsson, Jón Reynir,
Jens Kristberg, Þórey Díana og
Jónína Dagný Hilmarsbörn.
Hinn 18. júní 1960 kvæntist
Björn Þrúði Guðrúnu Sigurð-
ardóttur, f. 28. mars 1939, dóttur
hjónanna Svanlaugar Rósu Vil-
hjálmsdóttur og Sigurðar Finn-
boga Ólafssonar. Björn og Þrúður
eignuðust fjórar dætur sem eru
Svana Helen, f. 1960, Brynja Dís,
f. 1962, Hildur Inga, f. 1965, og
Þórdís, f. 1978. Svana Helen, er
gift Sæmundi E. Þorsteinssyni og
eiga þau þrjá syni, Björn Orra,
Sigurð Finnboga og Þorstein.
Brynja Dís er gift Örvari Að-
alsteinssyni og eiga þau Birki,
Drífu og Kára. Hildur er gift Jó-
hanni Kristjánssyni og eiga þau
Æsu. Jóhann á fyrir Tuma, Nadíu
og fósturdótturina Viktoríu. Þór-
dís á Öldu með Ægi Þór Þórð-
arsyni.
Útför Björns fer fram frá Frí-
kirkjunni í Reykjavík í dag, 8.
september 2011, kl. 11.
unni Héðni. Hann
lauk fyrrihlutaprófi
í véltæknifræði frá
Tækniskóla Íslands
árið 1965 og prófi í
rekstrartæknifræði
frá Tækniskólanum
í Óðinsvéum 1967.
Að loknu námi
starfaði Björn hjá
sælgætisgerðinni
Nóa-Síríusi, KR
Kristjánssyni og hóf
störf hjá Fálkanum hf. árið 1971
þar sem hann gerðist fram-
kvæmdastjóri. Björn starfaði hjá
Fálkanum til ársins 2002 þegar
hann lét af störfum.
Björn eignaðist 10 hálfsystkini
föðurmegin sem eru Erna Stef-
anía, Jóhann, Sigurrós, Birna,
Svala, Örn, Hanna, Már, Ómar,
Elsku pabbi minn. Loksins er
þjáningum þínum lokið eftir langa
og stranga sjúkdómslegu. Það
hlýtur að hafa verið erfitt fyrir jafn
stoltan mann sem þig að verða al-
gjörlega háður öðrum. En þrátt
fyrir að sjúkdómurinn, jafn ósvíf-
inn og hann var, hafi smátt og
smátt dregið úr þér máttinn var
glettnin og ákveðnin sem ein-
kenndi þinn sterka karakter aldrei
langt undan.
Sem barn þekkti ég ekki jafn
fjörugan og skemmtilegan pabba
og þig þegar sá gállinn var á þér.
Þú byggðir heilt legóþorp með
okkur systrunum á gólfinu í Safa-
mýrinni þar sem allt var nákvæm-
lega skipulagt, ólmaðist og kitlaðir
okkur þegar við vorum að fara að
sofa svo að okkur verkjaði af
hlátri, og fórst með okkur í spenn-
andi landkönnunarleiðangra í úti-
legum. Það var auðvelt að hrífast
af eldmóði þínum og þú lagðir þig
allan í þau verkefni sem þú tókst
þér fyrir hendur þar sem ekkert
var þér óviðkomandi. Hvort sem
það var að hengja upp málverk í
stofunni, dytta að skútunni, hanna
verslun, teikna einbýlishús eða
smíða ísbrauðsvél, þá varst þú
óþreytandi að skoða hlutina frá öll-
um hliðum og hafðir yfirleitt mjög
ákveðnar skoðanir á öllu.
Þú gerðir jafnframt miklar
kröfur til okkar systranna og lagð-
ir með því áherslu á að við yrðum
sjálfstæðir og ábyrgir einstakling-
ar. Þótt lífsskoðanir okkar hafi á
margan hátt verið ólíkar, þú hinn
praktíski raunvísindamaður og ég
hinn dreymandi listamaður, þá
varstu mér mikil fyrirmynd með
því að bera alltaf höfuðið hátt, vera
trúr sjálfum þér og leggja þig allan
í þá vinnu sem þú tókst þér fyrir
hendur.
Við náðum trúlega best saman á
þínum efri árum. Eftir að þú hætt-
ir að vinna varstu meyrari og fjöl-
skyldan skipti þig öllu máli. Ég er
þakklát fyrir væntumþykju og
hvatningu þína og þær dýrmætu
stundir sem við fjölskyldan áttum
með ykkur mömmu, ýmist heima
hjá okkur eða í rausnarlegu fjöl-
skylduboðunum ykkar í Brekku-
seli. Mörg málefnin voru þá brotin
til mergjar og þú varst ætíð hrók-
ur alls fagnaðar. Þú varst dásam-
legur afi, alltaf tilbúinn að föndra
eða leika, og ávallt kletturinn í lífi
mömmu.
Með andláti þínu hefur skapast
tómarúm í fjölskyldunni sem verð-
ur ekki fyllt. Með því að losna úr
viðjum sjúkdómsins samgleðst ég
þér innilega að hafa öðlast frelsi á
ný. Þú munt halda áfram að lifa í
hugum okkar allra. Takk fyrir allt,
þín dóttir
Hildur Inga.
Mig langar til að minnast
tengdaföður míns Björns Haf-
steins Jóhannssonar sem fallinn er
frá eftir erfiða baráttu við óvæginn
sjúkdóm. Þegar ég horfi til baka
og hugsa um þetta tímabil veik-
inda hans og hvernig hann birtist
mér í þeirri glímu sé ég að oft
reyndi á þá mannkosti sem hann
var ríkulega búinn og það hugarfar
sem einkenndi hann. Þegar ég
kynntist Brynju konu minni og fór
að koma á heimili tengdaforeldra
minna fann ég fljótt hvað Bubbi,
eins og hann var kallaður, var hlý-
legur, traustur, ráðagóður og
hygginn maður. Það reynir á slíka
kosti þegar veikindi koma til, sem
hefta hreyfigetu einstaklingsins og
möguleika til þátttöku í því lífi sem
áður blasti við. „Það er full vinna að
vera sjúklingur“ sagði Bubbi
stundum og átti þá við þetta verk-
efni sem honum var falið. Veikind-
in kölluðu á nýtt verklag, skipulag
og lausnir á fjölmörgu sem daglegt
líf krefst. Það þurfti að endurhugsa
og skipuleggja marga hluti upp á
nýtt. Það var áberandi þegar hönn-
un stóð yfir á nýrri íbúð sem hann
og Þrúður kona hans fluttu í að
skipulagsgáfur og hugmyndaauðgi
hans nýttust vel. Þarna var verk-
efni sem hann hafði gaman af og
sökkti sér niður í enda er útkoman
afar góð.
Björn var menntaður renni-
smiður og rekstrartæknifræðingur
og var hann mjög verklaginn og
vandvirkur. Hann var útsjónar-
samur og nýtinn enda alinn upp á
alþýðuheimili í stækkandi borg og
var í vinnumennsku sem ungur
piltur í afskekktri sveit þar sem
hann vandist að nýta alla hluti vel.
Hann var eftirsóttur við rennismíði
og þegar þau hjón komu þaki yfir
höfuðið, í Safamýri og síðan í
Brekkuseli vann hann sjálfur mik-
ið við byggingu og smíði íbúðanna.
Lengst starfaði Björn sem fram-
kvæmdastjóri í Fálkanum og naut
hann sín vel í fjölbreyttu starfi
verslunar, fjármála og fram-
kvæmdareksturs.
Segja má að helsta áhugamál
Bubba hin seinni ár hafi verið sigl-
ingar á skútunni Amíu. Þau hjónin
fóru margar ferðir frá Snarfara-
höfn í Elliðaárvogi um sundin blá
við Reykjavík og nágrenni. Það
voru örugg merki um vorkomuna
þegar Bubbi var farinn að halda sig
niðri í skútu eftir vinnu og langt
fram á kvöld. Það var ekki síður
umhirða og viðhald skútunnar sem
hann naut sín við enda blómstraði
áhugi hans á hönnun, tækni og
verklegri vinnu þar. Hann var á
tímabili í stjórn Snarfara og lagði
þar mörgum góðum málum lið.
Nú þegar komið er að kveðju-
stund er mér efst í huga að með
Birni tengdaföður mínum er geng-
in góður maður og fyrir mér var
hann fyrirmynd festu og öryggis.
Hann tók mér með hlýju og skiln-
ingi, hafði áhuga á málum síns
fólks, setti sig inn í hlutina ef leitað
var til hans og var styðjandi og
uppbyggilegur.
Hafðu þökk fyrir vegferðina og
samfylgdina.
Örvar Aðalsteinsson.
Við fráfall Björns tengdaföður
míns vil ég minnast hans fáum orð-
um. Björn ólst upp hjá ömmu sinni,
Stefaníu Steinunni Jóhannsdóttur.
Hún var móðir sex barna og voru
tvö þeirra enn á barnsaldri þegar
Björn fæddist. Þau voru honum því
sem systkini þótt föðursystkini
væru. Þetta voru þau Haraldur og
Ingibjörg Smith Stefánsbörn.
Fjölskyldan bjó framan af á
Laugavegi 76b en fluttist síðar í
Skipasund 14 þar sem Jóhann, fað-
ir Björns hafði reist sér hús.
Björn lærði rennismíði hjá Vél-
smiðjunni Héðni og var mikill hag-
leiksmaður. Hann lauk fyrrihluta-
prófi í véltæknifræði frá
Tækniskóla Íslands árið 1965 og
prófi í rekstrartæknifræði við
Tækniskólann í Óðinsvéum árið
1967. Björn og Þrúður lyftu grett-
istaki þegar þau fluttust búferlum
til Danmerkur með þrjú börn.
Halda þurfti vel á öllu, fast um
pyngjuna. Ekkert mátti út af bera í
náminu og allt gekk upp þrátt fyrir
tungumálaörðugleika og annan
mótbyr í byrjun.
Að loknu námi hóf Björn vinnu
hjá sælgætisgerðinni Nóa-Síríusi.
Árið 1971 gekk hann til liðs við
tengdaföður sinn og bræður hans í
Fálkanum hf. Hann varð síðar einn
af framkvæmdastjórum Fálkans.
Björn naut sín oft vel í þessu starfi
þar sem rík þörf var fyrir reynslu,
menntun og skipulagshæfileika
hans. Hann lét af störfum hjá
Fálkanum árið 2002 þegar þau
Þrúður seldu sinn hlut í félaginu.
Í upphafi hjúskapar síns byggðu
Björn og Þrúður heimili sitt í Safa-
mýri 59. Fjölskyldan flutti árið
1975 í nýtt raðhús í Brekkuseli 25
og undi þar hag sínum vel. Þau
Þrúður áttu heima í Brekkuseli all-
ar götur þar til Björn var orðinn
illa haldinn af MND-sjúkdómnum
sem síðar dró hann til dauða. Þau
fluttu árið 2010 í Stóragerði 42.
Björn var einlægur áhugamað-
ur um brids. Hann spilaði að jafn-
aði vikulega með vinum sínum allt
frá því snemma á 6. ártugnum.
Hann var einnig mikill siglinga-
áhugamaður og átti seglskútuna
Amíu. Hann var virkur í Snarfara,
félagi siglingamanna og stjórnar-
maður um tíma. Allt fram á sein-
asta dag lagði Björn mikið upp úr
því að þjálfa huga sinn. Björn var
afar traustur maður og gætinn í
fjármálum. Hann var höfðingi
heim að sækja, gestrisinn og minn-
ist fjölskyldan tíðra fjölskylduboða
þeirra Þrúðar með söknuði og
þakklæti. Björn var félagslyndur
og hrókur alls fagnaðar á manna-
mótum. Hann var léttur í lund,
hafði auga fyrir því skoplega og sá
iðulega aðrar hliðar mála en flestir.
Þennan eiginleika nýtti hann fram
á seinasta dag og gerði sér far um
að létta hjúkrunarfólki sínu lífið.
Björn var listrænn og hafði
sterkar skoðanir á litavali og hög-
un umhverfis síns og jaðraði stund-
um við sérvisku. Hann hafði yndi af
dýrum og börn hændust mjög að
honum, m.a. fyrir einstakan galsa
sem hann átti til. Björn var afar
heiðarlegur maður og úrræðagóð-
ur. Hann var stoltur og vildi reiða
sig sem minnst á aðra. MND-sjúk-
dómurinn var honum reiðarslag
sem gerði hann háðan öðrum um
allt. Hann mætti þó örlögum sínum
með æðruleysi.
Ég þakka tengdaföður mínum
þriggja áratuga samfylgd og
stuðning og votta Þrúði tengda-
móður minni samúð mína.
Megi minning um góðan dreng
lifa.
Meira: mbl.is/minningar
Sæmundur E. Þorsteinsson.
Björn var afi minn og er ég
nefndur í höfuðið á honum. Hann
stóð sig vel í afahlutverkinu og
sýndi mér og bræðrum mínum og
frændsystkinum alltaf mikinn
áhuga. Hann var mikill siglinga-
áhugamaður og þegar ég var yngri
bauð hann stundum allri fjölskyld-
unni í siglingu á skútunni sinni,
Amíu. Þá sýndi hann mér hvernig
hitt og þetta virkaði og leyfði mér
að stýra skútunni í nokkrar mín-
útur. Þrátt fyrir að ég hafi stund-
um orðið sjóveikur þá eru þessar
ferðir og samveran sem fylgdi
þeim mjög skemmtilegar í minn-
ingunni.
Amma og afi héldu líka ófá mat-
arboðin. Afi sat alltaf við enda
borðsins og var miðpunkturinn í
samræðunum. Hann átti stórt
kvikmyndasafn og það er mér
mjög minnisstætt þegar hann
sýndi okkur krökkunum myndirn-
ar um Gøg og Gokke eftir mat. Þá
þýddi hann textann fyrir okkur og
útskýrði hvað var að gerast. Það
var mikið hlegið að því og við
skemmtum okkur konunglega.
Árið 2009 var afi greindur með
MND sjúkdóminn. Honum hrak-
aði hratt og það var erfitt að horfa
upp á það. Ég heimsótti hann þeg-
ar ég gat og spjallaði þá við hann.
Hann hafði alltaf mikinn áhuga á
því sem ég var að gera og ætlaði að
gera. Hann hafði sérstaklega gam-
an af því þegar ég sýndi honum
töfrabrögð og það gladdi okkur
báða mikið.
Hann lést 31. ágúst 2011 og voru
það mikil sorgartíðindi. Ég þakka
honum fyrir allar góðu stundirnar
sem við áttum og veit að hans verð-
ur sárt saknað.
Björn Orri Sæmundsson.
Nú er Björn afi okkar dáinn og
við minnumst hans með söknuði.
Afi var ekki bara mjög skemmti-
legur, hann var líka góður. Meðan
afi var ennþá frískur og amma og
afi bjuggu ennþá í Brekkuseli
héldu þau oft stór matarboð fyrir
alla fjölskylduna. Það var gaman.
Það var ekki bara að maturinn sem
amma eldaði væri góður, heldur
var samveran alltaf svo skemmti-
leg. Við eigum margar góðar minn-
ingar um þessar skemmtilegu
samverustundir allrar fjölskyld-
unnar.
Það var sorglegt að afi skyldi
veikjast af MND-sjúkdómi sem
ekki var hægt að lækna. Hann sem
varð annars aldrei veikur. Við
heimsóttum afa þegar við gátum
og það var alltaf gott að hitta hann
og ömmu. Við leystum stærðfræði-
þrautirnar í Sunnudagsmogganum
með afa og horfðum saman á Mr.
Bean. Afi var snillingur í hugar-
reikningi.
Það var erfitt fyrir afa að lifa
með MND-sjúkdóminn og lífið var
mjög erfitt fyrir hann. Það er sárt
að missa afa, en það er samt gott að
hann þurfti ekki að lifa lengur
svona veikur. Við trúum því að Guð
hafi tekið vel á móti afa og þótt við
vitum ekki hvernig það er í himna-
ríki, þá vonum við að afa líði nú vel.
Sigurður Finnbogi og
Þorsteinn Sæmundssynir.
Við tvíburarnir vorum stödd í
berjamó í sveitinni þegar við frétt-
um að Bubbi bróðir hefði kvatt þá
um morguninn. Staðsetningin fyrir
frétt sem þessa fannst mér viðeig-
andi; kjarrið, fjöllin, kyrrðin og
rigningarúðinn. Það var gott að
geta ráfað um í fallegu umhverfinu
og hugsað til Bubba.
Eins og gengur og gerist í
stórum systkinahópi var mismikill
samgangur okkar á milli. Bræð-
urnir höfðu ávallt um nóg að
spjalla enda höfðu þeir mörg sam-
eiginleg áhugamál, en það var ekki
fyrr en við Bubbi lentum á spjalli
um bækur fyrir nokkrum árum að
mér fannst ég virkilega kynnast
honum. Þá komumst við að því að
þar höfðum við sama smekk. Spír-
itisminn var líka sameiginlegt hug-
arefni okkar.
Bubbi var alltaf boðinn og búinn
að hjálpa ef þörf var á og Jói bróðir
er honum ávallt þakklátur fyrir
alla hjálpina og stuðninginn í gegn-
um árin. Þegar við Frank fluttum
heim árið 1980 bauð Bubbi honum
fljótlega vinnu í Fálkanum þar sem
hann lærði mikið um verslun og
viðskipti sem hann hefur getað
nýtt sér æ síðan. Frank minnist
Bubba með hlýju og þakklæti. Í
sýningarferðum þeirra erlendis
var margt brallað þegar búið var
að þramma sólann undan skónum
alla daga.
Öðrum læt ég eftir að rekja
starfsferil hans í gegnum árin en
ég man sérstaklega vel eftir ís-
brauðformsvélinni hans. Á verk-
stæði pabba smíðaði hann vélina
sem hann hannaði auðvitað sjálfur.
Okkur krökkunum þótti æsispenn-
andi að sjá brauðformin stundum
spýtast út úr vélinni. Bökunarilm-
urinn barst um allt hús og stundum
fengum við að smakka.
Ræktarsemi Bubba og Þrúðar
við mömmu eftir að pabbi dó var
aðdáunarverð. Það er ósk mín að
þau góðu og sterku tengsl sem á sl.
árum hafa myndast á milli fjöl-
skyldu Bubba og okkar systkin-
anna haldist um ókomin ár.
Það er svo þungt að missa,
tilveran er skekin á yfirþyrmandi hátt,
angist fyllir hugann,
örvæntingin og umkomuleysið
er algjört,
tómarúmið hellist yfir,
tilgangsleysið virðist blasa við.
Það er svo sárt að sakna
en það er svo gott að gráta.
Tárin eru dýrmætar daggir,
perlur úr lind minninganna.
Minninga sem tjá kærleika og ást,
væntumþykju og þakklæti
fyrir liðna tíma.
Minninga sem þú einn átt
og enginn getur afmáð
eða frá þér tekið.
(Sigurbjörn Þorkelsson.)
Ég hefði gjarnan viljað eiga
fleiri samverustundir með mínum
viðmótsþýða stóra bróður, en góðu
minningarnar verða að duga í bili.
Hvíl í friði, elsku Bubbi.
Elsku Þrúður, Svana Helen,
Brynja Dís, Hildur Inga, Þórdís og
aðrir aðstandendur; Guð veri með
ykkur, nú og ævinlega.
Svala Jóhannsdóttir.
Ég tala við þig nú sem áður en
þú fórst, látlaust og blátt áfram.
Við áttum svo margar góðar og eft-
irminnilegar stundir saman, stund-
ir þar sem við nutum samverunnar
með hvor öðrum og ræddum lífsins
gagn og tilgang. Við náðum strax
vel saman þegar ég kom inn í fjöl-
skylduna ykkar Þrúðar, ekki síst
þegar umræðan leiddist út í þjóð-
félagsmál og viðskipti, sem oft
gerðist. Þar kom ég ekki að tómum
kofunum og ég naut þess að hlusta
á þig greina málin af rökfestu,
styrk og sannfæringu. Við vorum
ekki alltaf sammála, en ég hafði
alltaf gaman af þessum stundum
okkar og ég lærði margt. Nærvera
þín var einstök og sterk fram á síð-
asta dag.
Nú ert þú laus af strandstaðn-
um og farinn á vit nýrra ævintýra á
þeirri skútu sem sálin ein kann að
sigla, og þar veit ég að þú kannt þig
vel.
Ég kveð þig að sinni, með inni-
legu þakklæti fyrir frábærar sam-
verustundir og stuðninginn sem þú
veittir okkur alla tíð. Minning þín
mun lifa með mér.
Þú gafst gleði
glóð í hjarta,
bros til barna
ljósið bjarta,
megi vindanna viska
vísar þér veginn
til sælustaða
sólarmegin.
Elsku Þrúður, mínar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Jóhann Kristjánsson.
Kær vinur er látinn og viljum við
félagarnir minnast hans með
nokkrum orðum. Við kynntumst
ungir og bundumst sterkum vin-
áttuböndum sem haldist hafa alla
tíð. Björn var góður félagi, heil-
steyptur, greiðvikinn og greindur.
Um sextán ára aldur tókum við
upp á því að hittast reglulega og
spila bridds. Allar götur síðan hef-
ur spilaklúbburinn verið starfandi
og er því líklega orðinn með elstu
spilaklúbbum. Fjórði spilafélaginn
var lengst af Sveinbjörn Guð-
bjarnason, en hann lést 19. febrúar
2009. Spilin voru reyndar ekki aðal-
atriðið hjá okkur, heldur það að
koma saman, kryfja dægurmálin
og eiga góðar samverustundir.
Á unglingsárum var margt
brallað, við leiki og störf, en ekki
leið á löngu þar til við festum ráð
okkar og áherslur breyttust. Eftir
að við höfðum stofnað fjölskyldur
fjölgaði samverustundunum því við
tóku útilegur, veiðiferðir, göngu-
ferðir og utanlandsferðir. Minning-
ar frá ferðum þessum eru ógleym-
anlegar.
Björn kvæntist Þrúði G. Sigurð-
ardóttur árið 1960 og reyndist hún
honum alla tíð frábær lífsförunaut-
ur. Þau eignuðust fjórar dætur og
átta barnabörn, mikið myndarfólk.
Björn var mikill fjölskyldumaður
og var fjölskyldulíf hans einkar
hamingjuríkt.
Björn lauk námi sem rennismið-
ur og starfaði um hríð í Héðni.
Hann var nákvæmur og góður
smiður eins og hann átti kyn til, en
faðir hans var annálaður járnsmið-
ur. Síðar hélt Björn til Danmerkur
í tæknifræðinám og lauk því með
góðum vitnisburði árið 1967.
Að námi loknu hóf hann störf hjá
Nóa-Síríusi hf. og var þar í nokkur
ár. Síðar starfaði hann um hríð sem
framkvæmdastjóri hjá Fikk hf.,
fyrirtæki sem framleiddi ýmiss
konar járnvörur. En lengst af
starfsferli sínum var hann fram-
kvæmdastjóri hjá Fálkanum hf.
Það fyrirtæki var og er umsvifa-
mikill innflytjandi vélahluta og
reiðhjóla svo nokkuð sé nefnt. Hjá
Fálkanum var hann í rúm þrjátíu
ár.
Björn hafði alla tíð verið afar
heilsuhraustur, en fyrir þremur
árum urðum við vinir hans varir
við að ekki væri allt með felldu.
Eftir árlega golfkeppni okkar fé-
laganna varð hann mjög eftir sig
og var lengi að jafna sig. Það var
svo fyrir tveimur árum að grein-
ing lá fyrir um að Björn væri hald-
inn hinum alvarlega sjúkdómi
MND. Ekki þarf orðlengja það að
þetta var mikið áfall fyrir fjöl-
skyldu hans og vini. Engin lækn-
ing hefur enn fundist við sjúk-
dómnum og því ekki von um bata.
Við tók samfelld og sífellt erfiðari
barátta sem reynt hefur mjög á
aðstandendur Björns, ekki síst
konu hans sem reyndist honum
einstaklega vel og hlúði að honum
af mikilli alúð. Þá má nefna allt
það hjúkrunarfólk sem kom að
umönnun Björns. Frábært starf
þessa fólks sem sinnti honum af
kærleika og virðingu kunni Björn
vel að meta. Síðustu mánuðina var
hann nánast ósjálfbjarga, en þrátt
fyrir það erfiða hlutskipti sýndi
Björn einstaka karlmennsku og
þolgæði.
Nú að leiðarlokum minnumst
við Björns með þakklæti og sökn-
uði og sendum Þrúði og öðrum að-
standendum okkar dýpstu samúð-
arkveðjur.
Blessuð sé minning Björns H.
Jóhannssonar.
Hallgrímur G. Jónsson
og Örn I. Ísebarn.
Björn Hafsteinn
Jóhannsson
 Fleiri minningargreinar
um Björn Hafstein Jóhanns-
son bíða birtingar og munu
birtast í blaðinu næstu daga.