Morgunblaðið - 08.09.2011, Síða 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 8. SEPTEMBER 2011
✝ Anna SigríðurFriðriksdóttir
fæddist í Friðbjarn-
arhúsi á Akureyri
11. mars 1922. Hún
lést á hjúkr-
unarheimilinu
Mörk í Reykjavík
að kvöldi 31. ágúst
2011.
Foreldrar henn-
ar voru Friðrik
Kristjánsson bólstr-
ari á Akureyri, f. 1895, d. 1942,
og kona hans María Jónsdóttir,
f. 1899, d. 1969. Seinni maður
Maríu var Ólafur Jónsson, f.
1904, d. 1985. Bræður Önnu Sig-
ríðar voru Héðinn Friðriksson
og Jón Kristján Friðriksson,
sem báðir eru látnir. Fóst-
ursystir þeirra er Birna Magn-
úsdóttir.
Anna Sigríður og Dagur
býlismaður hennar er Finnur
Erlingsson; Einar Dagur, f.
1996.
Anna Sigríður, alltaf kölluð
Dúdda af vinum og vandamönn-
um, varð gagnfræðingur frá
Menntaskólanum á Akureyri og
hóf skömmu síðar störf sem
símamær á símstöðinni á Ak-
ureyri. Eftir að fjölskyldan
stækkaði var Dúdda heimavinn-
andi húsmóðir og var heimili
þeirra Dags í Litlagerði 10 ann-
álað fyrir gestrisni og smekk-
vísi. Dagur var um árabil skrif-
stofustjóri hjá Almennum
tryggingum og síðar hjá dag-
blaðinu Vísi og Sölunefnd varn-
arliðseigna. Eftir lát eigimanns
síns vann Dúdda um skeið við
verslunarstörf hjá Hagkaupi, en
réð sig svo til starfa hjá heima-
þjónustu Reykjavíkurborgar.
Dúdda var í fjöldamörg ár virk-
ur þátttakandi í Sam Frímúr-
arareglunni og sótti þangað
uppörvun og styrk.
Útför Önnu Sigríðar fer fram
frá Dómkirkjunni í dag, 8. sept-
ember 2011, og hefst athöfnin
kl. 15.
Sveinn Jónasson, f.
1923, d. 1975, gift-
ust 7. október 1944.
Börn þeirra eru: 1)
Friðrik Dagsson
prentari, f. 1945. 2)
María Dagsdóttir
hjúkrunarfræð-
ingur, f. 1949, maki
Jón Ásbergsson, f.
1950. Synir þeirra
eru Dagur, f. 1976;
Ásberg, f. 1979,
sambýliskona Freyja Krist-
insdóttir, f. 1979, dóttir þeirra
er Fríða María, f. 2009; Björn, f.
1983. 3) Jón Kristinn Dagsson, f.
1955, maki Erla Berglind Ein-
arsdóttir, f. 1961. Börn þeirra
eru Arnar, f. 1982, sambýlis-
kona hans er Hólmfríður Guð-
mundsdóttir, f. 1983, dóttir
þeirra er Birta Berglind, f. 2008;
Anna Berglind, f. 1984, sam-
Tengdamóðir mín Anna Sigríð-
ur Friðriksdóttir, alltaf kölluð
Dúdda af vinum og vandamönn-
um, hefur kvatt þennan heim 89
ára að aldri. Að leiðarlokum er
mér bæði ljúft og skylt að þakka
henni fyrir alla elskusemi í minn
garð á þeim tæplega 40 árum sem
leiðir okkar lágu saman. Betri og
skilningsríkari tengdamóður er
varla hægt að hugsa sér. Þegar
við María fórum að draga okkur
saman fór ekki hjá því að ákveð-
inn kvíði fylgdi því að verða fyrr
en síðar að kynnast foreldrum
hennar. Þessi kvíði reyndist með
öllu ástæðulaus því þau Dagur og
Dúdda voru mikið sómafólk, sem
tóku mér strax af miklum innileik
og vinsemd.
Dúdda var Akureyringur í húð
og hár og stolt af heimbæ sínum,
sínu fólki þar og öllu því sem það-
an kom – hvort sem það var henni
skylt eða óskylt. Allt það besta
kom að norðan. Hún þreyttist
aldrei á að segja okkur sögur af
lífinu á Akureyri skömmu fyrir
stríð og á stríðsárunum.
Skemmtisögur úr handboltanum,
af skíðaferðum með vinkonum í
MA eða frá árunum á símstöðinni
undir styrkri stjórn Gunnars
Schram símstjóra. Þá kunni hún
einnig góðar sögur frá síldar-
sumrum á Siglufirði, en frændur
hennar ráku þar söltunarplan,
sem hún og María móðir hennar
unnu við.
Dúdda var um tvítugt er hún
þurfti að leita sér lækninga í
Reykjavík og bjó hún þá um skeið
hjá frænda sínum Tryggva Jóns-
syni, sem alltaf var kenndur við
fyrirtæki sitt Ora, en hann bjó þá
með fjölskyldu sinni í Þingholtun-
um í nágrenni Verslunarskólans
gamla. Varð þá einn dag á vegi
hennar ungur Verslunarskóla-
sveinn frá Húsavík, Dagur Sveinn
Jónasson. Hann hafði aldrei áður
augum litið aðra eins fegurðar-
gyðju og henni leist ekki síður á
sveininn, því eftir það gengu þau
saman lífsins braut, giftust, eign-
uðust þrjú mannvænleg börn,
byggðu sér lítið einbýlishús í
Smáíbúðahverfinu og undu glöð
og sátt við sitt. Dagur var um
langt skeið skrifstofustjóri hjá Al-
mennum tryggingum, síðar hjá
dagblaðinu Vísir og hjá Sölunefnd
varnarliðseigna. Því miður féll
Dagur tengdafaðir minn frá í
blóma lífsins og var hann harm-
dauði öllum þeim er til hans
þekktu.
Eftir lát eiginmanns síns vann
Dúdda um skeið við verslunar-
störf hjá Hagkaupi, en réð sig svo
til heimaþjónustu Reykjavíkur-
borgar. Var hún þar mjög eftir-
sóttur starfskraftur, enda var hún
forkur dugleg og átti afar létt með
að mynda persónuleg tengsl við
fólk af öllu tagi og halda uppi fjör-
ugum samræðum.
Á þeim 10 árum sem við María
bjuggum á Sauðárkróki áttum við
alltaf athvarf í Reykjavík hjá
ömmu Dúddu inni í Litlagerði,
komum og fórum þar eins og það
væri okkar eigið heimili og amm-
an sinnti drengjunum okkar af
óendanlegri ástúð og elsku. Allar
stórhátíðir í tæpa fjóra áratugi
höfum við fagnað saman um jól,
áramót, páska, á afmælum og um
helgar. Svo ekki sé minnst á
ferðalög á sólarstrendur með
stórfjölskyldunni. Alltaf mátti
stóla á hið góða skap Dúddu og
allan hennar stuðning. Fyrir allar
þessar samverustundir skal nú
þakka, líf okkar verður tómlegra
án hennar, en minningar um góða
og skemmtilega konu munu létta
okkur sorgina.
Jón Ásbergsson.
Það má segja að amma Dúdda
hafi verið einn af föstu punktun-
um í tilverunni minni. Hún var
einn af öryggisþáttunum í lífi
mínu sem krakki því ég vissi að
sama hvað myndi dynja á að þá
myndi amma Dúdda vera til stað-
ar og styðja mann af heilum hug.
Þegar ég minnist ömmu Dúddu
leitar hugurinn til þess tíma þeg-
ar ég var krakki og allra þeirra
tíma sem ég átti með henni þá.
Ég minnist allra kvöldstund-
anna þar sem við sátum saman og
horfðum á sjónvarpið, en ég gat
nefnilega alltaf treyst á það að fá
að gista þegar ég vildi komast að
heiman. Alltaf fékk ég smápening
fyrir gosi og blandi í poka þegar
ég kom í heimsókn og nýtt ég mér
þá gjafmildi óspart. Ég naut án
efa ákveðinna forréttinda við það
að vera elsta barnabarnið því
amma Dúdda var mér mjög
traustur bandamaður og mikill
vinur. Hún studdi mig af öllum
krafti og gat ég alltaf leitað til
hennar með mín umkvörtunarefni
en ég var án efa ekki auðveldasti
krakkinn í umgengni. Fyrir þá
óþrjótandi ást, þolinmæði og um-
hyggju sem ég naut af ömmu
minnar hálfu ber mér að þakka
núna á kveðjustund.
Dagur Jónsson.
Elsku amma mín.
Ein skemmtilegasta sagan sem
þú sagðir mér er þegar pabbi
hringdi í þig frá Bergen til að
segja þér að lítil stúlka væri fædd
og að hún ætti að heita Þorgerð-
ur. Það liðu nokkrar sekúndur áð-
ur en þú sagðir: „Já, en hvað það
er nú fallegt nafn.“ Pabbi var
snöggur að leiðrétta sig og sagði
þér að þessi litla stúlka ætti auð-
vitað að heita Anna í höfuðið á þér
og þá hafir þú nánast grátið af
gleði.
Elsku amma mín, mér þótti svo
gaman þegar ég kom í heimsókn
til þín og við skoðuðum gamlar
myndir. Þú hafðir alltaf lag á því
að segja mér sögur af einhverju
sem þú vissir að ég hafði áhuga á.
Ég fékk að heyra sögur af því
hvernig þú og afi hittust og hvað
þið voruð að bralla. Ég fékk að
heyra sögur af því hvernig þú
skoraðir sjö mörkin aftur á bak í
Norðurlandsmótinu. Ég fékk að
heyra sögur af því hvað
langamma var flott saumakona og
hvað þú varst heppin að geta allt-
af verið í nýjum kjólum í sam-
kvæmum.
Síðan ég var lítil stelpa hef ég
elskað að koma í heimsókn til þín
á Bræðraborgarstíginn og sú
minning sem þér þykir hvað mest
vænt um er þegar ég kom í heim-
sókn til þín, þreytt eftir fótbolta-
æfingu, og alltaf hafðir þú tilbúið
fyrir mig ristað brauð með hangi-
kjöti. Ég mun aldrei gleyma því
þegar þú tókst á móti mér og
sagðir við mig: „Elsku Anna mín,
ertu ekki svöng eftir æfinguna –
fáðu þér nú ristað brauð og mjólk-
urglas.“ Ég hlakkaði alltaf til að
koma til þín og oft tók ég vinkonu
mína með, við hjóluðum svo gal-
vaskar heim í Laugardalinn sátt-
ar eftir drekkutímann.
Elsku amma mín, auk nafnsins
þíns er svo margt í þínu fari sem
ég vona að ég hafi fengið að gjöf.
Megir þú hvíla í friði.
Þín
Anna.
Nú hefur elskuleg amma mín,
amma Dúdda, kvatt þennan heim
og það er með söknuði sem ég
kveð hana. Mig langar að minnast
hennar í nokkrum orðum og allra
þeirra frábæru stunda sem ég átti
með henni.
Betri ömmu er vart hægt að
hugsa sér. Ég mun aldrei gleyma
þeim æskuárum mínum þegar ég
kom heim úr skólanum og mín
beið besti vellingur sem sögur
fara af, rjúkandi heitur með kan-
ilsykri. Amma Dúdda bjó nefni-
lega til besta velling í heimi. Ég
hef að minnsta kosti aldrei bragð-
að betri velling en þann sem hún
bjó til handa mér. Þegar ég var á
grunnskólaaldri var amma mikið
á heimilinu, bæði á daginn þegar
foreldrar mínir voru í vinnunni og
einnig þegar þau voru erlendis.
Þá kom amma og tók yfir heim-
ilishaldið og sá til þess að við
bræðurnir fengjum að borða.
Eins og sannri ömmu sæmir
stjanaði hún þvílíkt við okkur og
sá til þess að við værum glaðir og
ánægðir. Það var ég svo sannar-
lega.
Svo þegar ég varð eldri var fátt
betra en að fara í mat til ömmu á
Skúlagötuna og fá lambalæri með
brúnni sósu og brúnuðum kart-
öflum. Eftir matinn var iðulega
sest niður og gömul myndaalbúm
tekin fram og gamlar og góðar
minningar rifjaðar upp. Gamli
góði vellingurinn var aldrei langt
undan í þeim upprifjunum. Einnig
sagði amma heilan haug af sögum
af sjálfri sér þegar hún var ung og
sögum af sér og afa. Þó að heilsu
ömmu hafi farið að hraka hin síð-
ustu ár og hún hætti að geta tekið
á móti okkur í lambalæri hætti
hún aldrei að segja sögur frá
gömlu, góðu dögunum. Þó að
lambalærið hafi alltaf verið
bragðgott og vellingurinn óað-
finnanlegur eru það þessar sögu-
Anna Sigríður
Friðriksdóttir
✝ Anna LiljaGísladóttir
fæddist á Vatns-
enda í Héðinsfirði
5. október 1920.
Hún lést á Hjúkr-
unarheimilinu
Hlévangi í Keflavík
27. ágúst 2011.
Ung flutti hún
ásamt foreldrum
sínum að Hóli í
Ólafsfirði þar sem
hún bjó sín æskuár. Foreldrar
hennar voru Kristín Helga Sig-
urðardóttir, f. 6.6. 1897, d. 10.9.
1986, og Gísli Stefán Gíslason, f.
5.12. 1897, d. 26.3. 1981. Anna
var elst ellefu systkina: Gísli,
Sigurður látinn, Björn látinn,
Ólafía, Halldóra, Petrea, Ásta
látin og Guðmundur, tvær syst-
ur hennar létust í æsku.
Hinn 1. desember 1944 giftist
Anna Lilja Magnúsi Jónssyni, f.
25.10. 1920, d. 30.7. 2004, frá
Finnbogason, eiga þau þrjár
dætur.
Anna Lilja ólst upp í sínum
stóra systkinahópi á Hóli. Ung
fór Anna Lilja suður á vertíð,
þar sem hún kynntist eig-
inmanni sínum og fluttust þau
síðar til Hjalteyrar þar sem þau
hófu búskap sinn og þar fæddust
dætur þeirra. Anna Lilja var að
mestu heimavinnandi árin sem
þau bjuggu á Hjalteyri ásamt
því að vinna við síldarsöltun á
sumrin og í sláturhúsi á haustin.
Á starfsævi sinni vann Anna
Lilja að mestu leyti við fisk-
vinnslu, síldarsöltun, salt-
fiskverkun og almenna frysti-
húsavinnu.
Til Keflavíkur fluttu þau
haustið 1952 í nýbyggt hús sitt á
Sunnubraut 5, Anna Lilja bjó
þar ein eftir lát Magnúsar árið
2004 til ársins 2006 er hún flutti
á Hjúkrunarheimilið Hlévang.
Þar naut hún allrar þeirra ást-
úðar og umhyggju sem hægt er
að hugsa sér og hafi starfsfólkið
alúðarþakkir fyrir.
Útför Önnu Lilju fer fram frá
Keflavíkurkirkju í dag, 8. sept-
ember 2011, og hefst athöfnin
kl. 13.
Gjögri í Stranda-
sýslu foreldrar
hans voru hjónin
Benonýa Bjarnveig
Friðriksdóttir og
Jón Magnússon.
Dætur Önnu Lilju
og Magnúsar eru 1)
Ingibjörg, f. 14.3.
1947, maki Lárus
Ólafur Lárusson, f.
27.5. 1947, eiga þau
þrjú börn a) Anna
Lilja, maki Eðvarð Þór Eðvarðs-
son, eignuðustu þau fjögur börn
en elsta barn þeirra lést viku
gamalt, b)Guðni í sambúð með
Huldu Rósu Stefánsdóttur, þau
eiga tvö börn og c) Gísli í sam-
búð með Stefaníu Júlíusdóttur.
2) Kristín Gíslína, f. 28.8. 1950,
maki Eyjólfur Garðarsson, f.
22.2. 1949, eiga þau þrjú börn, a)
Magnús, maki Kristín Lára
Ólafsdóttir, þau eiga þrjú börn,
b) Ása, c) Helena, maki Karl
Í dag kveðjum við mömmu okkar
og tengdamömmu, nú þegar komið
er að leiðarlokum myndast ákveðið
tómarúm sem við eigum svo eftir að
vinna úr. Mikið eru þetta búnir að
vera langir og erfiðir dagar þó að
okkur hafi þótt við vera tilbúin.
Síðari árin þín voru þér ekki auð-
veld, eftir að þú greindist með sjúk-
dóminn Alzheimer og þurftir að fá
alla þá aðstoð sem í boði var, þú
sættir þig t.d. ekki við að þurfa að
fara af þínu heimili og á hjúkrunar-
heimili, þar sem vel var hugsað um
þig en ekki leið langur tími þar til
að þú sættir þig við að vera þar.
Þú varst hin sanna mamma sem
umvafðir okkur alla ævi og tókst
tengdasonunum sem þínum. Þú
varst alltaf til staðar fyrir okkur í
einu og öllu. Enda segja barna-
börnin þín og jafnvel makar
þeirra að betri ömmu hefðu þau
ekki getað átt. Viljum við þakka
þér alla þá ástúð og umhyggju
sem þú sýndir okkur öllum og fjöl-
skyldum okkar, því við vitum að
við vorum þér afar kær.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti,
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margt að minnast,
svo mart sem um huga minn fer.
Þó þú sért horfin úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð.
Þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir.)
Við sendum starfsfólki Hlév-
angs innilegt þakklæti fyrir alla
þá alúð og umhyggju sem þið
sýnduð bæði henni og okkur, hafið
þökk fyrir allt.
Þínar dætur og tengdasynir,
Ingibjörg og Ólafur,
Kristín og Eyjólfur.
Það eru rúm 17 ár síðan ég
kynntist Önnu Lilju Gísladóttur
þegar ég tók saman við manninn
minn sem er dóttursonur hennar.
Á heimili Önnu og Magga var mér
afskaplega vel tekið eins og öllum
sem þangað koma. Ég leit fljótt á
þau eins og ömmu mína og afa og
fannst mér þau taka mér þannig.
Við heimsóttum þau oft af því að
okkur þótti gott og gaman að
koma til þeirra og oft ferðuðumst
við saman. Þá var gaman að koma
með Önnu á Hól, þar var hún í ess-
inu sínu og var eins og hún yngd-
ist upp um mörg ár.
Anna var einstaklega vinnusöm
og ósérhlífin. Hún var nægjusöm
og nýtin en alltaf var hún mjög
gjafmild við sína nánustu.
Ég minnist Önnu með mikilli
gleði og kveð hana með þakklæti í
huga.
Kristín Lára Ólafsdóttir.
Í dag kveð ég ömmu mína Önnu
Lilju Gísladóttur með söknuði og
þakklæti í huga. Ég tel það vera
mikil forréttindi að hafa kynnast
henni eins náið og ég gerði en á
heimili þeirra afa var ég tíður
gestur allt frá því ég man eftir
mér. Það var sama hvenær maður
kom við hjá henni boðinn eða
óboðinn og jafnvel með nokkra
vini með sér, alltaf var sú gamla
búin að reiða fram veisluborð á
svipstundu. Að sjálfsögðu var allt
heimabakað og enginn fékk að
standa upp frá borðum nema að
hún væri þess fullviss að ekki væri
pláss fyrir meiri mat. Ég var svo
heppinn að þau afi bjuggu nálægt
barnaskólunum í Keflavík og í
mörg ár naut ég þeirra forrétt-
inda að geta skotist í hádegismat
til ömmu. Henni þótti það ekki
mikið mál að útbúa mat fyrir
barnabörnin sem komu til hennar
í mat þó svo hún sjálf væri í stuttu
matarhléi frá sinnu vinnu. Amma
var af þeirri kynslóð sem tók þátt í
að byggja upp það velmegunar-
þjóðfélag sem við búum við í dag.
Þar var hún ekki eftirbátur ann-
arra, vann fyrst við sveitastörf og
síðar sem fiskverkakona um langt
árabil. Ekki hlaut hún amma mín
mikla menntun að loknu grunn-
skólanámi. Ég minnist þess vel að
einn daginn sýndi hún skírteini
sem hún fékk sem viðurkenningu
eftir að hafa lokið fiskvinnslunám-
skeiði sem hún var ákaflega stolt
af og mér fannst mikið til koma.
Á unglingsárum mínum unnum
við saman eitt sumar í frystihúsi í
Sandgerði og það er mér í fersku
minni þegar hún kenndi mér að
flaka karfa með einni hnífstroku.
Mér gekk ágætlega með karfann
þó að nýtingin hafi ekki verið góð
en þá tók hún upp kola og þá var
ég mát, ég hafði ekki roð við
henni. Hún var eftirsóttur starfs-
kraftur enda mjög dugleg og nýt-
in í alla staði sem skiptir ekki litlu
máli í fiskvinnslu. Það var sama
hvað hún tók sér fyrir hendur, allt
gerði hún vel og án mikils til-
kostnaðar. Þetta eru kostir sem
ég hef reynt að tileinka mér og
mun eftir fremsta megni koma til
minna afkomenda. Amma var þol-
inmóð kona, stundvís með ein-
dæmum og umgekkst alla af
stakri kurteisi. Hún var einstak-
lega frá á fæti og átti það til að
dansa fram eftir nóttu þegar til-
efni gaf til og þá helst á ættarmót-
um á Hóli, jafnvel komin á níræð-
isaldur.
Eftir að ég stofnaði til fjöl-
skyldu fórum við með þeim ömmu
og afa fjölmargar ferðir norður í
Ólafsfjörð og á Strandir á æsku-
slóðir þeirra beggja. Eins og
gengur og gerist í fríum þá situr
fólk oft fram eftir og spjallar sam-
an um daginn og veginn, ekki man
ég til þess að ég hafi einhvern tím-
ann farið að sofa á eftir henni
ömmu eða vaknað á undan henni
að morgni. Á ferðalögum fór hún
síðust að sofa, vaskaði allt upp og
gekk frá en var svo iðulega tilbúin
með morgunverð fyrir alla þegar
vaknað var að morgni. Það hefur
verið erfitt að horfa á hana missa
lífsþróttinn á síðastliðnum árum
og að börnin mín hafi ekki fengið
kynnast þessari kraftmiklu konu
eins og hún var þegar hún var upp
á sitt besta.
Magnús Eyjólfsson.
Elskuleg amma mín hefur nú
kvatt þessa jarðvist.
Amma var einstök kona og ein
af fyrirmyndum mínum í lífinu.
Henni féll aldrei verk úr hendi og
var skipulögð með eindæmum.
Lífsglöð var hún að eðlisfari, ein-
staklega hlý og var faðmur henn-
ar ávallt opinn fyrir faðmlag.
Heimili ömmu og afa var okkur
alltaf opið og ekki skipti máli þó að
við mættum með vinahópinn á eft-
ir okkur, allir fóru saddir og sælir
frá ömmu.
Þær voru einstakar ferðirnar
þar sem amma var með í för hvort
sem það voru ferðir um landið
okkar eða til Mallorca um árið.
Það var erfitt að horfa upp á
hana hverfa inn í heim Alzheim-
ers-sjúkdómsins. Á Hlévang var
notalegt að koma og heimsækja
ömmu í kaffisopa með stelpurnar
mínar og sjá hvað það gladdi
hjarta hennar.
Orð eru fátækleg á stundu sem
þessari þegar ógrynni minninga
leita á hugann. Þær minningar
mun ég geyma í hjarta mínu um
aldur og ævi. Ég bið góðan guð að
styrkja okkur öll á þessum erfiða
tíma.
Elsku amma, ég kveð þig með
söknuði og þakklæti, þín
Helena.
Elsku amma mín.
Þá er komið að leiðarlokum,
mikið held ég að þér líði vel á nýj-
um stað. Orðin þú sjálf aftur. Síð-
Anna Lilja
Gísladóttir