Vera - 01.12.1993, Blaðsíða 31

Vera - 01.12.1993, Blaðsíða 31
VaVV^A/A/^A/A/A/AAVaVA^ jafnframt að strjúka á sér kviðinn til að lina kvalirnar. Fyrr en varir liggja níu karl- menn á gólfínu, konan gefur merki um að hríðin sé hafin, og samstundis fara þeir að anda djúpt, stynja og nudda í sífellu á sér kviðinn. Við hlið þeirra krjúpum við eiginkonurnar og hvíslum að þeim hughreystingarorðum: „Svona já, duglegur strákur, bráðum líður verkurinn hjá, þú getur þetta." Svo strjúkum við þeim um bakið, eða kollinn, eða lærið, og segjum þeim að bráðum verði þeir stórir pabbar. Allir tóku æfinguna hátíðlega og virt- ust lifa sig fullkomlega inn í hana, nema ég, þvi nú brást mér bogalistin. Ég engdist um af hlátri allan tímann og smitaði auð- vitað manninn minn, sem gat ekki stillt sig um að flissa. Kennarinn gaf okkur haturs- augnaráð, því við vorum eina fólkið, sem ekki gat lifað sig inn í að karlmennirnir væru að því komnir að fæða. „Hríðin er gengin yfir," gall loks í henni, og við það andvörpuðu karlarnir og stóðu á fætur. Við hröðuðum okkur út. „Niðurlæging mín hefur aldrei verið meiri," sagði maðurinn minn þegar við komum fram á ganginn. „Ég fer aldrei aftur með þér í svona tíma." Tvisvar í viku mæti ég í þrekæfingar. Hér í landi er barnshafandi konum ráðlagt að sækja slíka tíma svo þær verði vel á sig komnar líkamlega þegar að fæðingunni kemur. Þjálfarinn setur okkur fyrir æfingar á alls konar tækjum, eftir getu hverrar og einnar, og fylgist með hjartslætti barnsins bæði fyrir og eftir átökin. Mér fínnst líka hughreystandi að hitta þarna konur, sem eru eins á sig komnar og ég, og uppgötva að ég er ekki sú eina sem meðgangan hefur gert gleymna, viðutan, gersneydda allri skipulagsgáfu og fram- takssemi, kærulausa úr hófí fram og eilíft að sálast úr hita þegar aðrir skjálfa. Svo ræðum við spurninguna stóru, sem verður æ mikilvægari eftir því sem á líður, ekki „To be or not to be," heldur „pappírs- eða Valgcröur og „sá litli" scm heitir Ragnheiður Þóra taubleiur, that is the question". Nú eru þær stöllur mínar farnar að spyrja mig hvort ég sé ekki búin að inn- rétta barnaherbergi. Þeim er það óskiljan- legt að við skulum ætla að láta barnið sofa í sama herbergi og við, því hérlendis þykir það fásinna. Þá þykir víst að barnið verði ósjálfstæður vesalingur og þar að auki muni það koma í veg fyrir að foreldrarnir eigi nokkurt einkalíf. Ég velti þessari speki fyrir mér og hugsa með mér: „Það er mesta furða að við íslendingar skulum vera sjálfstæð þjóð fyrst ekkert okkar fékk einkaherbergi daginn sem við fæddumst." Þótt enn séu tveir mánuðir til stefnu er ég farin að svipast um eftir barnafötum. Þær stöllur mínar í leikfíminni eru orðlausar yfir því að ég skuli ekki löngu vera búin að kaupa flíkur, rúm, kerru og bílstól handa baminu, því hér eru konur ekki fyrr búnar að uppgötva að þær eigi von á barni en innkaupin hefjast. Enn erfiðara áttu þær með að skilja að ég skyldi engum segja að ég væri barnshafandi fyrr en ég var komin rúmlega fjóra mánuði á leið. Hér þykir sjálfsagt að segja öllum fréttirnar samdægurs og helst fyrirfram, eins og amerískar vinkonur mínar hafa gert með því að tilkynna mér að þær hafí hugsað sér að verða ófrískar eftir svo og svo marga mánuði. Við erum komin í hlýlegan jólabúning. Jólaskraut og skreytingarefni í miklu úrvali. Blóm við öll taskifasri. BLOIíTriLraKJHH Vesturgötu 4-101 Reykjavík Sími 622707 En ég var að tala um að ég væri að svipast um eftir barnafötum. Það er ekki hlaupið að þvi að fá bómullarföt handa ungbörnum hér um slóðir, því hér er til siðs að sveipa bömin í pólíester þegar þau koma í heiminn. Svitabað er vitaskuld tryggt við minnstu átök, en Kaninn hefur ekki áhyggjur af því. Hann hefur áhyggjur af öðm, eins og ég fann út um daginn. í leit minni að barnafötum tók ég fljótlega eftir því að á hverri einustu bómullarflík var stærðar viðvörun: „Eldfimt. Ekki ætlað sem náttföt." í fyrstu skildi ég þetta ekki og spurði afgreiðslu- stúlkuna hverju sætti. „Jú," segir hún, „ef það kviknar í húsinu fuðra börnin upp í svona fötum. Pólíester sviðnar hins vegar bara svo börnin eiga meiri von um að komast af." Mér varð orðfall. „Já, hvemig læt ég," segi ég loks, eins og runnið hafi upp fyrir mér ljós. „Auðvitað er hætta á að það kvikni í börmmum. Þau gætu náttúr- lega farið reykjandi í rúmið og sofnað út frá sígarettunni." Ég sá að konan var hlessa á ósvífni minni, svo ég forðaði mér út með eldfim náttföt í poka. Nú byrjar sparkið aftur. Honum finnst lík- lega nóg um hvað hann á ábyrgðarlausa móður. Litli anginn er auðvitað orðinn hræddur. Hann sér fram á að faðirinn muni ekki sýna komu hans nægan skilning, a.m.k. ekki anda í takt við móðurina þegar á ríður. Svo sýnist honum ósjálfstæði sitt yfirvofandi fyrst enginn hefur innréttað handa honum einkaherbergi. Og til að bæta gráu ofan á svart á að láta hann sofa í eldfimum fötum. Hver sparkar ekki í angist af minna tilefni? Höfundur er heimavinnandi húsmóðir í Bandaríkjunum
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Vera

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vera
https://timarit.is/publication/858

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.