Vera - 01.12.1993, Blaðsíða 32

Vera - 01.12.1993, Blaðsíða 32
^72S72*7^SV^5OT^^SZ2*7^^ FULLNÆGING NÝJASTA TÆKNIOG VÍSINDI S&nvtculíá z/'yéfa ^\Au/ÆÍliúclótíl^ Mvviiaw prá ^íA/m<uinuni 32 i Undanfarin misseri hafa bresku kvennatímaritin lagt ofuráherslu á kynþarfir kvenna. Innan um játn- ingar um sjúddirallirei í háloftunum, í bak- sætum bifreiða, bíó o.s.frv., má líta lýsing- ar á nýjustu rekkjubrögðunum; hvernig hægt er að viðhalda frygð, fá margfalda fullnægingu og taka sig sem best mynd- rænt út í leiðinni. Sitt sýnist hverjum um hvernig beri að túlka þennan áhuga kvenþjóðarinnar á kynlífi. Eru konur að opinbera sitt „sanna" kvenlega eðli, að koma úr skápnum, eða hangir hér eitthvað meira á spýtunni? Að því marki sem þessi umræða þjónar þeim tilgangi að kenna konum að hafa ánægju af eigin líkama og stuðla að góðu kynlífí, er vart annað hægt en að gleðjast. Oft er um velskrifaðar og tímabærar greinar að ræða, um getnaðar- varnir, alnæmi o.fl. Umræðan hefur þó haft á sér fleiri hliðar, hún sýnir ekki aðeins viðhorf til karla og kynlífs heldur tekur hún á hugmyndum um „eðli" og þarfir kvenna. Hvað viðhorf til kynlífs og karla varðar, sjást ýmis hættumerki um að konur ætli að tileinka sér þann hugsunarhátt sem við- gengst í karlaklámblöðum. Samfarir eru orðnar að vísindagrein, teknar úr samhengi við tilfínningalíf, ást og virðingu. Kynlífi er lýst eins og bílaviðgerð, umræðan ein- skorðast við þá vélarhluti sem nota þarf (smyrja eða skrúfa betur saman), oft fylgja uppdrættir og kort þar sem staðsetning og innbyrðis tengsl eru útskýrð af vísindalegri nákvæmni. Málfar er annaðhvort teprulegt eða svo tæknilegt að aðrir en þeir sem lært hafa latnesk heiti í líffærafræði eiga erfitt með að skilja. Karlmaðurinn sjálfur er eins og maskína með tippi. Eitt kvennatíma- ritanna birti í þessu sambandi myndaröð af tippum, stórum, litlum, mjóum og feitum (sambærileg mynd af kynfærum kvenna hefði á þessum vettvangi vakið upp ramakvein), og karlmannslíkaminn var blygðunarlaust notaður sem söluvara í nýju kvennaklámblaði, For Women, sem hleypt var af stokkunum i Bretlandi síðasta sumar. Karlar hafa hlutgert konur í blöðum sínum um áraraðir og notað sem söluvöru. Hlutgervingu karlmannslíkamans má því hugsanlega túlka þannig að konur séu orðnar kynverur til jafns við karla. Jafnrétti af slíku tagi þykir mér þó ekki fýsilegt, hvorki erótískt séð (bringu- háralaus vöðvafjöll, smurð í barnaolíu, hjálp!) né frá sjónarhorni kvenfrelsisbar- áttunnar. Það er sitthvað athugavert við það að dýrka annað kynið sem hlut, hvort heldur sem um konu eða karl er að ræða. Konan ofan á Það var hvorki ætlunin að taka upp hansk- ann fyrir karla í þessu greinarkorni né að koma með getgátur um það hvaða áhrif þessar fyrirmyndir hafa á sálarlíf þeirra. Það samhengi sem konan sem kynvera er sett í, þykir mér öllu athyglisverðara. Konur hafa lengi barist fyrir því að vera teknar alvarlega sem sjálfstæðar vitsmuna- verur sem bæði geta og vilja taka ábyrgð á eigin gjörðum, hvort heldur það er á vettvangi kynferðismála eða annars staðar. Það er þvi ekki laust við að maður verði ögn „pirraður" þegar þess sjást merki að enn og aftur á að fara að hlúa að ímynd- inni um konuna sem er óseðjandi kynferð- islega. Það er gefíð í skyn að konur eigi að taka sér Harðsnúnu Hönnu til fyrirmyndar ef þær vilja fá einhverju framgengt í þessu lífi. Karlmenn; Gvendur og allir hinir eru ofurseldir kyntöfrum og duttlungum henn- ar, hún er hin raunverulega „sterka kona". Einn helsti talsmaður þess sjónarmiðs að kynþokkafulla konan sé sterka konan, er Camille Paglia, höfundur Sexual Personae. Röksemdafærsla hennar er eitt- hvað á þá leið að konur hafi ávallt verið ógn við veldi menningarinnar, (sem er af- sprengi karlmannsins), þar sem þær standa nær náttúrunni. Allar framfarir, listir og menningarviðleitni yfir höfuð, hafa snúist um það að beisla frumstæðan kraft náttúr- unnar, sem skapar og tortímir. Við kynlíf mætast þessir kraftar; karlinn (fulltrúi menningarinnar) og konan (fulltrúi náttúr- unnar). Konan er sterk á grundvelli kyn- ferðis síns, hún getur fengið það endalaust meðan karlmaðurinn, greyið, er ekki til nokkurs nýtur eftir fullnægingu.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Vera

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vera
https://timarit.is/publication/858

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.