Vera - 01.04.2004, Blaðsíða 39

Vera - 01.04.2004, Blaðsíða 39
hafa við hana samfarir. Hinir tveir komu síðan naktir inn í herbergið og höfðu þeir allir kynmök við hana, ýmist sam- tímis eða hver á eftir öðrum og skipuðu henni líka að sjúga sig. Hún segist hafa legið eins og lömuð og lokað augun- um á meðan þeir komu fram vilja sínum því hún treysti sér ekki til að veita mótspyrnu. Hún taldi sig ekki geta ráðið við þá þrjá í þessum ham en eftir einhverja stund bað hún um að fá að fara á salerni. „Ég ætlaði að hringja í 112 og láta símann bara vera á, en þá spurði einn þeirra hvort ég væri með síma. Ég þorði ekki annað en viðurkenna það því ég óttaðist að ef síminn færi að hringja hefði ég verra af. Ég afhenti honum símann og hann setti númerið sitt inn í símann minn og bað jafnframt um símanúmerið mitt. Ég þorði ekki annað en gefa honum það." Þegar hér var komið sögu segist hún hafa sýnt veruleg- an mótþróa, öskrað og æpt og er hissa á því að ekki hafi heyrst til sín en mennimir sögðu lögreglunni síðar að bróðir húsráðanda og kærasta hans hafi verið sofandi í annarri íbúð á sömu hæð. Það finnst henni ólíklegt. Þegar hún var á salerninu íhugaði hún að reyna að hlaupa út, því útihurðin var beint á móti salernisdyrunum en þá stillti einn mannanna sér fyrir dyrnar. Húsráðandinn spurði hana hvort hún vildi ekki bara vera hjá sér yfir nóttina og sagði að ef hún færi út myndu hinir tveir bíða eftir henni. Hún sagði honum að það kæmi auðvitað ekki til greina. „Ég vildi komast sem fyrst út og þegar mér tókst það hljóp ég í næstu götu þar sem ég vissi að vinkona mömmu bjó. Meðan ég beið eftir að þar væri opnað hringdi ég í 112 og kom lögreglan fljótt á staðinn. Ég fór því ekkert inn í hús- ið enda kom vinkona mömmu ekki til dyra heldur maður sem ég þekkti ekki og hann ekki mig. Það var mér áfall því ég hafði treyst því að þarna gæti ég fengið skjól." Staöfest áfalls- og kreppueinkenni Lögreglan bauðst til að keyra hana á Neyðarmóttökuna og á leiðinni þangað hringdi síminn. Hún sá að það var mað- urinn sem hafði stimplað nafnið sitt í símann hennar svo hún afhenti lögreglunni símann og sagði að þetta væri einn þeirra sem nauðgaði henni. Lögreglumaðurinn leit á símann en slökkti á honum í stað þess að svara. Fannst henni það undarlegt þar sem hún var búin að segja lög- reglunni hvað hafði komið fyrir og þarna hefði gefist tæki- færi til að tala við manninn. Henni fannst gott að koma á Neyðarmóttökuna þar sem hún hitti lækni og hjúkrunarfræðing sem skoðuðu hana og rannsóknarlögreglumann og sálfræðing sem töl- uðu við hana. Hún sýndi sterk einkenni sem gefa til kynna að hún hafði orðið fyrir miklu áfalli. ( skýrslu læknis koma fram lýsingar á tilfinningalegu ástandi hennar, hún er sögð hafa talað samhengislaust, verið eirðarlaus, með I RANNSOKNARGOGNUM LOGREGLUNNAR ER LJOST AÐ UM HÓPNAUÐGUN VAR AÐ RÆÐA ÞVÍ MENNIRNIR VIÐ- URKENNA ALLIR AÐ HAFA HAFT SAMRÆÐI VIÐ KON- UNA OG FUNDIÐ AÐ HÚN HAFI VERIÐ HRÆDD grátköst, óttaslegin og í hnipri. Kreppuviðbrögð hennar voru hjartsláttur og niðurgangur. Að lokinni skoðun fór hún heim með leigubifreið en fór til yfirheyrslu á lögreglu- stöðina klukkan ellefu morguninn eftir. Um nóttina hafði lögreglan farið að umræddu húsi en ekki getað vakið hús- ráðanda, hann var svo færður til yfirheyrslu á lögreglu- stöðina morguninn eftir. Réttargæslumaður konunnarfór fram á að hann yrði settur í gæsluvarðhald en því var hafn- að. Hinir mennirnir tveir voru ekki kallaðir til yfirheyrslu fyrr en viku seinna og þá í stutta skýrslutöku. Lögreglan hafði svo ekki samband við þá aftur fyrr en þremur mán- uðum seinna. í rannsóknargögnum lögreglunnar er Ijóst að um hópnauðgun var að ræða því mennirnir viðurkenna allir að hafa haft samræði við konuna og fundið að hún hafi verið hrædd. Þegar þeir eru spurðir hvort þeim finnist eðli- legt að þrír karlmenn hafi kynmök við eina konu á sama tíma segja þeir að þeim finnist það, ef allir séu því sam- þykkir, en jafnframt kemur fram að þeir minnist þess ekki að hafa leitað samþykkis konunnar. (seinni skýrslutökunni viðurkennir einn mannanna að honum finnist ekki eðlilegt að þrír karlmenn hafi kynmök við eina konu á sama tíma. Lokaði sig af og gat ekki verið innan um fólk Eftirköst þessa atburðar höfðu veruleg áhrif á líf konunnar. Hún lokaði sig af í marga mánuði og bjó við stöðugan ótta. Hún fór ekki til dyra ef bankað var eftir klukkan tíu á kvöld- in og var stöðugt á verði ef síminn hringdi eða ókunnur bíll kom upp á húsinu. Henni fannst mest öryggi í því að vera heima hjá sér og fór ekki út nema um hábjartan dag- -^ vera / 2. tbl. / 2004 / 39
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Vera

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vera
https://timarit.is/publication/858

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.