Vera - 01.04.2004, Blaðsíða 46

Vera - 01.04.2004, Blaðsíða 46
 Ó-femínískt uppeldi » í þessum pistil datt mér í hug aö gefa börnum og sambýlismannni mínum frí frá því að ég beri skoðanir þeirra, hegðun og atburði úr einkalífinu á borð fyrir lesendur Veru. Ég hyggst nefnilega í þetta sinn beina athyglinni að sjálfri mér, eða því ófemíníska uppeldi sem ég sjálf hlaut og draumsýn sem brást. Ég get með engu móti kvartað yfir því að hafa skort sterk- ar kvenímyndir í æsku því mamma mín, amma sáluga og eldri systir voru hver annarri einbeittari og viljasterkari og sátu þar að auki aldrei á skoðunum sínum. Á meðan karl- ímyndirnar (kringum mig - pabbi, stjúpafi og bróðir, voru kyrrlátir og Ijúfir menn sem létu minna fyrir sér fara. Þrátt fyrirtöluvertkvennaveldiífjölskyldunnisveifvirðinginfyr- ir karlkyninu yfir vötnum og var hún allra mest áberandi hjá mömmu og ömmu. Virðingin lýsti sér einna skýrast í pirringi á konum sem voru þátttakendur á opinbera svið- inu. Ég minnist yfirlýsinga frá ömmu þess efnis að hún myndi ALDREI leita til kvenlæknis og svipsins á andliti hennar þegar minnst var á kvenpresta. Þá sagði hún ein- faldlega: OJ! Amma mín áttaði sig hreint ekkert á því hvað slíkar konur væru að vilja upp á dekk. Mamma, heilli kynslóð yngri en gamla konan, hafði mjög svipaðar skoðanir um yfirburði karla þó hún hafi sem betur fer snarlagast með aldrinum í þessum málum. Hún ÉG MINNIST YFIRLÝSINGA FRÁ ÖMMU ÞESS EFNIS AÐ HÚN MYNDI ALDREI LEITA TIL KVENLÆKNIS 0G SVIPSINS Á ANDLITI HENNAR ÞEGAR MINNST VAR Á KVENPRESTA. ÞÁ SAGÐI HÚN EINFALDLEGA: OJ! hélt því til dæmis blygðunarlaust fram þegar ég var að vaxa úr grasi að karlar ættu auðvitað að fá hærri laun en konur fyrir sömu vinnu. Mig minnir að rökstuðningurinn hafi verið eitthvað á þá leið að þeir ynnu fyrir allri fjölskyld- unni á meðan konurnar ynnu fyrir aukabruðlinu. Við systir mín, alveg frá því að ég man eftir mér, vorum þessu algjörlega ósammála og reyndum að verja kvenkyn- ið eftir bestu getu og það á ýmsan hátt: með háreysti, Skráið ykkur í ókeypis prjónaklúbb www.tinna.is ranghvolfi augna eða með þvi að yfirgefa samræðurnar á dramatískan máta. Með tímanum urðu viðbrögð okkar sí- fellt yfirvegaðri þegar þessi mál bar á góma og loks urðu viðbrögðin bara vægt glott út í annað munnvikið og blikk hvor til annarrar. Þá höfðum við nefnilega öðlast meiri þroska og hugsuðum í hljóði að það væri tilgangslaust að pirrast út í eldri kyns'lóðina því þessar hugmyndir myndu hvort sem er deyja út með henni. Við vorum þar að auki handvissar um að dætur okkar, sem við hugsanlega gæt- um eignast í framtíðinni, myndu ekki þurfa að sitja undir svona tali á sínum uppvaxtarárum. Kvenréttindakonan gufaði upp Ég botna því eiginlega ekkert í því hvernig á því stóð að unga kvenréttindakonan sem innra með mér bjó gufaði hreinlega upp í heil 10 ár á æviskeiðinu, eða frá þvíað ég var 18 ára og þar til að ég læknaðist af alvarlegu karl- rembutilfelli 28 ára gömul, þá tveggja barna, fráskilin há- skólastúdína. Sem ung gift kona, búsett lengst úti í heimi, lét kvenréttindakonan nefnilega ekkert á sér kræla. Öll til- vera mín á þessum árum snerist um fyrrverandi eigin- manninn. Hann var níu árum eldri en ég, ráðsettur og rík- mannlegur, og leit ég upp til hans í hvívetna. Á þessu tímabili þótti mérjafnframtfáttjafn stuðandi og viljasterk- ar, einbeittar og klárar konur sem voru óhræddar að láta skoðanirsínar í Ijós. Kvenréttindakonan vaknaði svo af dvalanum i tima hjá Sigríði Dúnu Kristmundsdóttur ( Mannfræði stjórnmála vorið 1998. Síðan þá, og samfara femínískum þroska mín- um, sé ég að draumsýn okkar systra hefur á engan hátt ræst. Því virðingin fyrir karlkyninu svífur enn yfir vötnum, og það sem verra er, einnig hjá elstu dóttur minni 14 ára gamalli. Mér sýnist sem hugmyndin um yfirburði karla sé enn ífullu gildi þó að bírtingarform hennar hafi breystfrá því að vera opinská og uppi á borði, eins og hjá mömmu og ömmu, í það að vera pökkuð inn í smekklegri einstak- lingshyggjuumbúðir. Fyrrnefnd dóttir mín bað mig nefni- lega fyrir nokkrum vikum síðan, eftir kröftugar rökræður um laka stöðu kvenna í samtímanum, að velta fyrir mér þeim möguleíka að karlar væru bara, þegar öllu er á botn- inn hvolft, einfaldlega betur gefnir og hæfileikaríkari en konur! 16/2.tW./2004/vera
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Vera

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vera
https://timarit.is/publication/858

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.