Fréttablaðið - 06.10.2012, Side 22

6. október 2012 LAUGARDAGUR22
J
ón Gunnar Benjamínsson
lenti í alvarlegu bílslysi
haustið 2007. Hann lamað-
ist eftir bílveltu á Hellis-
heiði eystri en fyrir utan
hryggbrot brotnaði olnbogi
og nokkur rifbein og stung-
ust nokkur þeirra í gegnum
lunga hans með þeim afleiðingum
að miklar innvortis blæðingar urðu
hjá honum.
Líf Jóns Gunnars hékk á bláþræði
þegar hann kom á slysadeild Land-
spítalans rúmum fimm tímum eftir
að hann slasaðist. Við tók bráðaað-
gerð og mánuður á gjörgæslu og enn
lengri endurhæfing en Jón Gunnar
lamaðist í slysinu.
Nú fimm árum eftir slysið rekur
Jón Gunnar sitt eigið ferðaþjónustu-
fyrirtæki og er aftur kominn á fullt
í veiðimennsku sem var hans líf og
yndi áður en hann slasaðist. Jón
Gunnar var að koma af gæsaveiðum
með vinum sínum daginn örlagaríka
þegar slysið varð.
Engin bílbelti í aftursætinu
„Ég hafði verið með félögum
mínum á gæsaveiðum. Við vorum á
leið frá Vopnafirði til Egilsstaða um
Hellisheiði eystri í miklu hvassviðri
þegar snögg vindhviða kemur undir
bílinn, lyftir honum upp með þeim
afleiðingum að hann missir allt veg-
grip og húrrar 600 metra niður og
endar á þakinu. Ég var farþegi í aft-
ursætinu og ekki í belti því þar sem
þetta var gamall bíll, Toyota Hilux,
voru engin bílbelti í aftursætinu.
Þetta er sennilega eina skiptið sem
ég hef verið án bílbelta í bíl,“ segir
Jón Gunnar sem man þegar bíll-
inn tókst á loft og glefsur af fram-
haldinu. „Ég man þegar strákarnir
drösluðu mér út úr bílnum, ég átti
mjög erfitt með að anda, fannst ég
vera að kafna.“
Þakklátur fyrir flugvöllinn
Of hvasst var fyrir þyrlu landhelg-
isgæslunnar að fljúga austur þenn-
an dag og var Jón Gunnar flutt-
ur með sjúkrabíl til Egilsstaða og
þaðan til Reykjavíkur með sjúkra-
flugi. „Ég var svæfður og vissi ekk-
ert af mér þar. En ég er enn þakk-
látur fyrir að flugvöllurinn er þar
sem hann er, ég sæti ekki hér að
tala við þig ef það hefði ekki verið
svona stutt að fara frá flugvelli upp
á spítala.“
Er hann kom á spítalann var
Jón Gunnar umsvifalaust settur í
aðgerð enda hafði hann misst mikið
blóð og hjartað næstum hætt að
slá. Brjóstholið var opnað og blóð í
kringum hjartað fjarlægt. Síðan var
helmingur hægra lungans fjarlægð-
ur en brotin rif höfðu stungið göt á
æðar sem mikið blæddi úr. Við þetta
minnkaði blæðingin tímabundið og
blóðþrýstingur hækkaði. En þá tók
næsta vandamál við: „Ósæðin hafði
orðið fyrir áverka í slysinu og í
aðgerðinni rofnaði hún alveg og við
það dældist blóð inn í brjóstholið.
Sem betur fer voru teknar skjótar
ákvarðanir þarna undir stjórn Tóm-
asar Guðbjartssonar hjartaskurð-
læknis sem leiddi teymið í ótrú-
legri aðgerð sem tók næstum átta
klukkustundir,“ segir Jón Gunnar
sem síðar fékk að sjá myndir sem
teknar voru þegar verið var að gera
aðgerðina á honum. „Skurðstofan
leit út eins og sláturhús, það var
bókstaflega blóð upp um alla veggi.
Ég held líka að ég eigi Íslandsmet í
því að fá blóð í aðgerð, það þurfti um
55 lítra af blóði og plasma á meðan
á þessu stóð. Löggan var í því að
flytja blóð frá blóðbankanum upp
í Fossvog og hringt var í ættingja
og vini til að gefa mér meira. Ég
er skilst mér einn sá mest slasaði
Íslendingur sem hefur lifað af svona
slys,“ segir Jón Gunnar.
Gjörgæsla í mánuð
Eftir þessa erfiðu aðgerð var Jón
Gunnar enn milli heims og helju en
hann lá á gjörgæslu í mánuð. „Þetta
var erfiður tími fyrir fjölskyldu og
vini enda ekki vitað hvernig mér
myndi farnast. Og þegar ég vakn-
aði, dofinn, lyfjaður og ruglaður,
gerði ég mér ekki almennilega
grein fyrir ástandinu. Það gerðist
eiginlega ekki fyrr en ég var komin
á Grensás. Og ég man sérstaklega
eftir einu mómenti þegar ég var
einn á herberginu mínu að það sló
mig hvernig komið væri fyrir mér
og ég brotnaði niður.“
En Jón Gunnar fann styrk til að
Stundar skotveiði og rennir fyrir fisk
Jón Gunnar leggur rækt við helsta áhugamálið
Það eru mikil átök að fara á veiðar, en Jón Gunnar er meira en tilbúinn til að leggja þau á sig. „Ég fer
gjarnan í Laxá í Þingeyjarsveit, í Eyjafjarðasveit og
Blöndu. Svona þegar ég hef efni á því að hafa í lax,“
segir Jón Gunnar sem er þakklátur fyrir þann skilning
sem hann mætir á meðal annarra veiðimanna þó að hann
mæti á fjórhjólinu til veiða. „Ég er ekki síst þakklátur
landeigendum sem hafa aðstoðað mig. Það eru kallar í
Mývatnssveit sem hafa greitt götu mína á alla lund. Sést
alveg úr hverju þessir kallar eru gerðir núna þegar þeir
eru að leita að fénu sem er grafið í fönn, þetta eru alvöru
menn,“ segir Jón Gunnar sem einnig fer á skytterí með
góðum vinum. „Það er aðeins erfiðari veiðiskapur, ég er
að brölta þetta á skurðbökkum. En ég á góða vini sem
aðstoða mig.“
■ FORFALLINN VEIÐIMAÐUR
MIKILVÆGT AÐ VERA AKTÍFUR „Heilsan er býsna góð en ég er ekki með mikið þol, spengingin í bakinu er líka stundum að stríða mér. En ég er laus við sýkingar og sár sem er
að plaga fólk í minni stöðu sem ég þakka því að ég er aktífur, það skiptir máli.“ FRÉTTABLAÐIÐ/ANTON
Áskoranir eru lífsnauðsynlegar
Það mátti ekki miklu muna að Jón Gunnar Benjamínsson lifði ekki af bílveltu á Hellisheiði eystri. Eftir erfiða aðgerð lá hann í
mánuð á gjörgæslu og svo tók við stíf endurhæfing en Jón Gunnar lamaðist fyrir neðan mitti í slysinu. Sigríður Björg Tómasdóttir
hitti Jón Gunnar í vikunni og ræddi um slysið, endurhæfinguna og ögranir í hversdagslífinu.
Brjóstholsáverkar, líkt og þeir sem Jón Gunnar Benjamínsson hlaut í bíl-
slysinu 2007, eru meðal hættulegustu áverka sem fólk verður fyrir og eru
algeng dánarorsök ungs fólks hér á landi. Greint var frá því í vikunni að það
væri góður árangur af bráðaaðgerðum vegna brjóstholsáverka hér á landi,
betri en víða erlendis.
Í grein Bergrósar Jóhannesdóttur læknis, Tómasar Guðbjartssonar prófess-
ors og Brynjólfs Mogensens dósents sem birtist í blaðinu Injury er kannaður
árangur 9 slíkra aðgerða hér á landi frá 2005 til ársins 2010, í öllum tilvikum
á sjúklingum í bráðri lífshættu vegna innvortis blæðinga en eru við góða
heilsu í dag.
GÓÐUR ÁRANGUR
halda áfram og eftir byrjunarörð-
ugleika í endurhæfingunni tók hann
framförum. „Endurhæfingin fór
frekar seint í gang, ég átti svo erf-
itt með að koma meltingunni í gang.
En þegar hún komst loks í gagnið
tók ég framförum. Eftir sex mán-
uði fékk ég að fara norður á Krist-
nes. Þar er í raun lögð mest áhersla
á öldrunarlækningar en ég fékk að
fara þangað til Ingvars Þórodds-
sonar læknis sem er giftur systur
pabba, hann er maður sem þekkir
mig mjög vel og sem ég þekki mjög
vel. Það skipti mig líka mjög miklu
máli að þarna sá ég heim. Ég er úr
Eyjafjarðarsveit, frá Ytri Tjörnum,
og bærinn blasti við úr glugganum
á Kristnesi.“
Ólýsanlegur léttir að geta veitt
Mánuði síðar fékk Jón Gunnar að
flytja til foreldra sinna og koma í
daglega þjálfun í Kristnesi.
Enn er afar mikilvægt fyrir Jón
Gunnar að halda sér í þjálfun. „Ég
fer í sund þrisvar í viku en svo
held ég mér líka í formi með því að
stunda veiðimennsku.“ Jón Gunnar
er nefnilega forfallinn veiðimað-
ur og hefur með hjálp fjórhjóls og
góðra vina tekist að halda áfram
að sinna því áhugamáli af alúð.
„Ég lifði fyrir veiðar fyrir slys-
ið, það snerist allt um að kom-
ast út með flugustöngina. Og ég
man alltaf daginn sem ég fór með
honum Rögnvaldi Björnssyni,
frænda mínum og vini, á fjórhjóli
að árbakka í fyrsta sinn eftir slysið
til að sjá hvort hægt væri að kasta
af hjólinu. Léttirinn sem ég upplifði
þegar ég sá að það var hægt var
ólýsanlegur. Og veiðarnar ganga
bara merkilega vel, maður skyldi
ætla að fiskurinn fældist við hávað-
ann í hjólinu en svo er ekki,“ segir
Jón Gunnar.
Ögrunin nauðsynleg
Jón Gunnar hefur líka haft í nógu
að snúast í vinnunni. Hann rekur
ferðaþjónustufyrirtækið Iceland
unlimited sem skipuleggur ferð-
ir fyrir erlenda ferðamenn hér á
landi. „Ég vann í ferðaþjónustu
fyrir slysið. Og mitt fyrsta verk-
efni eftir það var fyrir Ferðamála-
stofu. Síðan fékk ég styrk til að
kanna aðgengi fatlaðra að skálum
á hálendinu sem ég vann ásamt
félögum mínum. Það var virkilega
gaman og skilaði árangri, við lög-
uðum skálann í Nýjadal á Sprengi-
sandi svo dæmi séu tekin. Ég hef
svo unnið með mitt fyrirtæki í
nokkur ár. Það er brjálað að gera á
sumrin en núna er akkúrat rólegasti
tími ársins.“
Jón Gunnar og unnusta hans,
Alicja Wiktoria ætla að nota tímann
og fara í sumarfrí til Hawaii. „Mér
finnst nauðsynlegt að ögra mér og
ferðin er hluti af því að gera það. Til
að ferðin hentaði mér skipti ég við
lítið fyrirtæki sem sérsníður ferð-
ina fyrir okkur, ég þarf helst að
vita að hverju ég geng, svona innan
gæsalappa,“ segir Jón Gunnar að
lokum og brosir.