Prentarinn - 01.03.1985, Qupperneq 15

1
,A stað, á stað og upp í sveit,
þar uriun býr“ o. s. frv.
Þetta var allfjölmenn sveit, því
konur og dætur prentara voru alltaf
með. Farið var upp að Skeggjastöð-
um, stundum upp að Borgarhólum
og niður að Miðdal aftur og heim.
Stundum austur í Hveradali. Alltaf
var mikið fjör og líf í þessum ferð-
um og þeir, sem elskuðu „sopann“
gleymdu ekki að hafa „tár“ með
sér. Heim var komið að kvöldi kl.
9-10 og voru þá sumir lerkaðir, því
ekki voru reiðskjótarnir allir fyrsta
flokks! Við lifðum svo á endur-
minningunum til næsta sumars. Þá
voru menn ánægðir með lítið, en nú
eru menn óánægðir með mikið.
Ekki voru þá margir staðir í ná-
grenni Reykjavíkur eða í bænum,
þar sem menn gætu notið sum-
arblíðunnar úti. Helst var það
„Battaríið“, þar var oft krökt af
fólki í góðu veðri á sumrin. Líka
var oft farið suður í „Beneventum“,
sem kallað var, sunnan í Öskjuhlíð-
inni. Þar voru smáklettabelti og
grasbalar undir og var oft gott að
baða sig þar í sólinni.
Við Aðalbjörn gengum oftast
eitthvað út úr bænum, þegar gott
var veður á sumrin, annað hvort
inn á „Hlemm“ eða vestur á Nes.
Man ég að eitt kvöld er við gengum
vestur á Nes í undurfögru sum-
arveðri, þá varð þessi vísa til:
I sóiskini göngum við nú fram
. á Nes,
og nú skal þá tekið eitt lag.
■ Á morgun ég handrit af Ljós-
I inu les1,
en lagði af Kverið2 í dag.
Fjallkonu3 snerti ég alls ekki á,
en Afmœlisrit4 vil ég fá.
Tvö sumur fórum við Guðmund-
Jón Trausti (Guðmundur Magnússon).
ur Magnússon (Jón Trausti) í
gönguför. 1899 gengum við upp á
Hengil. Fórum á laugardagskvöldi,
gengum austur með Borgarhólum
og tókum þaðan stefnuna þráðbeint
á Hengilinn og komum upp á hæsta
hnjúk hans kl. sex um morguninn.
Var þar þá fagurt útsýni. En svo
óheppilega vildi til, að þegar við
höfðum rétt staðnæmzt þar augna-
blik, kom skýhnoðri og huldi alla
útsýn. Héldum við suður af Hengli
og niður á Kolviðarhól og fengum
hressingu hjá Guðna og héldum svo
heim, en sárfættir vorum við orðn-
ir, þegar heim kom.
Sumarið 1900 gengum við Guð-
mundur til Hafnarfjarðar og þaðan
sem leið liggur yfir Grindaskörð og
niður í Herdísarvíkur-brennisteins-
námur. Skoðuðum við gíga þá er
forðum hafði hraunleðjan runnið
úr, er myndað hefur Hafnarfjarð-
arhraun. Fórum alllangt niður í
einn þeirra. Guðmundur var gagn-
fróður um allt, er laut að náttúru
Islands og hafði yndi af að miðla
öðrum af þekkingu sinni.
Enginn stórborgarbragur var
kominn á Reykjavík á þessum
árum, fyrir aldamót. Á sumrin var
rólegt eins og maður væri uppi í
sveit. Enda átti þá enginn maður
sumarbústað. Engin umferð á göt-
unum önnur en gangandi fólk og
einstaka maður með hestvagn, og
svo sveitamenn með lestaferðir
sínar vor og haust. En á sunnudags-
kvöldum, þegar útreiðarflokkar
voru að koma niður í bæinn, var oft
margt um manninn á Laugavegin-
um, sem þá var eina gatan, sem lá
út úr bænum austur.
Fyrsti maður, sem ég sá á
reiðhjóli, var Guðbrandur kaup-
maður Finnbogason. Þótti mér
furðuverk að sjá það farartæki. Svo
fóru, eftir aldamótin, fleiri að fá sér
reiðhjól, Guðmundur Björnsson
héraðslæknir (síðar landlæknir),
Knud Zimsen o. fl.
Helztu tilbreytingarnar voru,
þegar ensku og frönsku herskipin
lágu inni. Þá voru „frönsku húsin“ í
Austurstræti, þar sem hús Stefáns
Gunnarssonar og aðrar stórbygg-
PRENTARINN 3.5.'85
15