Heimilisritið - 01.03.1945, Blaðsíða 4

Við munum homa aftur
Æ/uui 5>e/s'/i
EFTIR
Hver sú kona, sem hefur orðið
að þola langar einverustundir,
fjarri manninum er hún elskar,
mun skilja þessa átakanlegu
sögu um nýgifta stúlku, sem
lét freistarann ráða örlitla
stund — og stofnaði þar með
hinu hamingjusama hjónabandi
sínu í voða.
DARSIE HITTI unga ner-
manninn á Orays-hæð, mílu veg-
ar frá heimili sínu. Eins og
venjulega, varð hún að fara af
hjólinu og leiða það upp hina
löngu brekku. Darsie var lítil ag
gat danzað yndislega og synt
dálítið, en vöðvar hennar voru
ekki orðnir vanir öllum þe3'jum
hjólreiðum ennþá.
Hermaðurinn gekk upp hæðina,
heldur kæruleysislega, með hend-
urnar í vösunum og sparkaði
smásteinum á undan sér. Ein-
kennisbúningur hans fór honum
ekki sérlega vel, en hann var
stór og herðabreiður og hafði
dökk, liðað hár.
Darsie stundi. Heimskuleg von
gagntók hana, er hún sá her-
manninn ganga upp hæðina í
áttina til húss hennar.
Hermaðurinn snéri sér við.
Auðvitað var það ekki Tom,
hún hafði vitað það með sjálfri
sér. En nú * var hún alltaf al-
ein í stóra rúminu, þar sero þau
höfðu áður verið tvö og getað
stutt, hvatt og huggað hvort
annað — var það þá nokkuð
einkennilegt, þó að henni dytti í
hug að þetta væri Tom á ieíð
heim.
„Halló!“ sagði hermaðurinn og
horfði á hana með auðsærri vel-
þóknun. „Heyrið, lofið mér að
leiða hjólið fyrir yður“. Hann tók
stýrið af henni nokkuð ráðr’kur.
2
HEIMILISRITIÐ