Heimilisritið - 01.03.1945, Síða 6

Þér lítið út fyrir að vera jafn-
gömul yngri systur minni“.
„Takk“, sagði hún hlæjandi.
Petta var kjánalegt samtal, en
samt var huggun í að tala við
einhvern.
Fyrir fimm mánuðum síðan,
þegar Tom hafði farið til her-
búðanna, hafði hún ekki hug-
leitt, hvað hún myndi verða ein-
mana. Það hafði verið heit ætt-
jarðarást og fómarlund, sem dró
úr himii sám kvöl skilnaðarins.
„Auðvitað verð ég hér kyr á
Applecot", hafði hún sagt eins
glaðlega og huu hafði getað,
kvöldið sem hún fékk að vita
hvaða þýðingu það hafði fyrir
Tom að ganga í herinn. „Eg
ætla að hugsa um garðinn og
lakka húsgögnin. Svo þarf ég
að fara í heimsóknir —“.
En flestir vinir hennar áttu
'böm, og flestir eiginmennimir
höfðu ekki verið kallaðir í her-
inn enn.
Dar3ie hafði reynt að sætta
sig við að vera ein. Fólkið
reyndist henni vel. Engin hafði
þó nóg benzín til að aka marg-
ar mílur úr leið. Kunningjarnir
hringdu í hana og mæltu sér
mót við hana einhversstaðar niðri
í borginni en hún var eins ein-
mana fyrir því.
„Þetta er fallegur staður“,
sagði hermaðurinn um leið og
hann leit yfir engið, sem var
allt vaxið rauðum blómum, og
upp eftir hæðinni fyrir handan.
„Hvemig komust þér hing-
að“?, spurði Darsie og kastaði
mæðinni. Brekkan var svo löng
og hann gekk hratt.
„Eg fékk að sitja í bíl frá
Camp Todd“, sagði hann. „Eg
átti frí í dag og vissi ekki al-
mennilega, hvað ég átti að gera,
en svo ákvað ég að skoða mig
um fyrir utan borgina".
Hún brosti til hans allra
snöggvast með hluttekningu, af
því hún heyrði á raddblæ hans,
að hann var einmana.
Rétt í þessu komust þau al-
veg upp á hæðina og framund-
an var Applecot. Húsið hafði ver-
ið byggt á milli gamalla epla-
trjáa, en Darsie þótti staður-
inn alltaf fallegur. Hún og Tom
höfðu búið öll herbergin nýjum
húsgögnum og lagfært húsið að
utan. Þau höfðu útbúið App-
lecot yndislega og lifað þar
liamingjusömu lífi.
ITún leit á háa Ijósrauða mnn-
ann við götuna, og henni varð
hugsað til þess, þegar Tom
liafði gróðursett hann 1 tilefni
af giftingarafmæli þeirra. Henni
varð litið á látúnsdyrahamarinn,
sem var í laginu ein og hjarta;
Tom hafði keypt hann þegar hún
lá veik.
„Hvað er að?“, spurði her-
maðurinn kvíðafullur.
Darsie reyndi að brosa og
sagði.
„Fyrirgefið. En sko, hérna á ég
heima. Gjörið svo vel og koma
inn, ég held ég eigi til kaffi og
kökur".
4
HEIMILISRITIÐ