Heimilisritið - 01.03.1945, Qupperneq 7

Góðlega andlitið hans ljómaði.
„Eg þakka“, sagði hann. „Mín
er ánægjan".
IJm leið og hún opnaði úti-
dyrnar kom Kurt, gamli rakk-
inn, og flaðraði upp um hana, til
að bjóða hana velkomna. Hann
þefaði af hermanninum og sýndi
honum vinahót.
Darsie skildi þá eftir í setu-
stofunni og fór fram í eld-
hús, til þess að ná í kaffi. Það
þurfti að hreinsa ísskápinn. Hún
andvarpaði og hugsaði til Steffu,
sem alltaf hafði haldið eldhús-
inu tandurhreinu. Steffa hafði
farið fyrir tveimur vikum, til
að vinna við hergagnaiðnað.
Darsie hafði ekki skrifað Tom
um þetta. Það myndi aðeins
valda honum hugarangri að vita
að hún væri þarna ein.
Hún fór með bolla og smá-
kökur inn í setustofuna og á
meðan hún var að því talaði
hún við hermanninn. Nafn hans
var Bill Clark. Hann var frá
Michigan og hafði alist upp á
bóndabæ og unnið fvrir sér, jafn-
framt því sem hann stundaði
nám í gagnfræðaskóla. Hann átti
unnustu í Tecumsed.
„Eg sakna hennar sannarlega",
sagði Bill. „Mér finnst hún vera
svo langt í burtu — hún virð-
ist vera í öðrum heimi“.
„Eg skil!“ andvarpaði Darsie.
,.Æ, af hverju er ekki hægt að
laga þetta, svo að við getum
verið hjá þeim sem við elskum“.
„Það er stríð“, sagði Bill stutt-
lega, um leið og hann staki:
einni smáköku upp í sig.
Hún sagði honum ekki mikið
um sjálfa sig, aðeins það, að
maðurinn sinn væri í herbúðum
sunnar í landinu.
„Búið þér hér ein?“ spurði
hann. Hún kinkaði kolli.
„Hvers vegna? Þér eruð sann-
arlega kjarkaðar“.
„Nei, það er ég ekki“. Hún
hristi mjúku, ljósu lokkana þar
til þeir féllu flóknir niður
axlir hennar. „Eg er alltaf að
sálast úr hræðslu. Eg heyrði sí-
fellt einhverja dynki um næturn-
ar — ég hata það. Eg hélt að
mér myndi ekki leiðast af þvi
að ég hafði nóg að gera við að
lagfæra húsið og garðinn, áður
en hann kæmi heim. En það
virðist ekki vera neinn leikur
að vera einn“.
Bill strauk hausinn á hundin-
um. Kurt gelti ánægulega.
„Þér eigið skemmtilegt heim-
ili. Það vaxa ekki eplatré hjá
okkur í Tecumsed", sagði Bill.
Hann var dálítið órór.
Darsie horfði á hina stóru,
brúnu hendur hans. Fingurnir
á Tom voru langir og grannir.
Hversu oft höfðu þau ekki setið
svona hvort á móti öðru — hún
í stóra bláa sófanum og Tom
í uppáhaldsstóluum sínum að
kjassa Kurt.
En allt í einu skaut upp ótt-
anum, sem hún hafði verið að
reyna að bæla niður. „Eg hef
ekki heyrt frá honum í þrettán
HEIMILISRITIÐ
5