Heimilisritið - 01.03.1945, Síða 8

daga“, sagði hún og bar hratt
á. „Auðvitað er r-kkert að, þeir
myndu láta mig ”ita ef hann
x’æri veikur'1.
„Auðvitað'1, svaraði hann.
„Þeir rhyndu láta yður vita ef
hann væri veikur. En það eru
meiri líkur til að hann hafi ver-
ið sendur í burtu. Þá leyfa þeir
þeim ekki að sicrifa heim, fyr
en þeir eru komnir á staðinn“.
Hún stundi og ískuldi læsti
sig um hana. Hún lyfti upp
höfðinu. „Það efast ég um,
kjáninn yðar“.
Það fauk í Bill og hann skaut
kjálkánum fram. „Hevrðu góða
-—“ en þá varð honum litið
framan í hana, og hann stillti
sig.
„Fyrirgefið, þetta var kjána-
legt af mér. Maður verður
svona í hernum“. Hann stóð á
fætur. „Eg held það sé bezt fyr-
ir mig að fara. Eg þakka fyrir
skemmtunina og a!It“.
Hún greip í hann og litlu
fingurnir læstust fast utan um
handlegg hans.
„Bíðið þér svolítið, gerið það
fyrir mig. Eg skal aka yður
í borgina á eftir. Eg hef
nóg benzín til þess. Farið þér
ekki strax".
Hann horfði á rauðan munn
hennar og kvíðafull augun. „Eg
þarf ekki að vera kominn heim
fyr en eftir nokkra tíma. Eg vil
feginn vera kyrr. — Eg skal segja
yður, hvað við skulum gera. Við
skulum borða eggin, sem þér
komuð með á hjólinu. Eg skal
sýna yður, hvernig við förum að
því að matreiða flesk og egg í
Tecumsed. Eigið þér nokkuð
flesk ?“
Hún kinkaði kolli og stóð á
fætur, gekk að bollaskápnum í
hominu og tók út úr honum
flösku. „Hérna er vín“, sagði
hún lágri röddu. „Það er bezt
að við höldum dálitla veizlu“.
Bill leit á hana undrandi, svo
ypti hann öxlum og glotti. „Því
ekki það“.
Eftir að þau höfðu drukkið
tvö lítil glös af líkjör, virtist
ótti hennar hverfa. Hann var
þarna úti i myrkrinu, en hún
gat snúið baki við honum og
jafnvel hlegið.
Bill sagði sögur af lífinu í
herbúðunum, hvað varðmaðurinn
sagði við ofurstann og hvað ný-
liðinn sagði við undirforingjann,
og hún hló mikið.
Hún bætti á diskinn hans hvað
eftir annað, hún steikti kartöfl-
ur handa honum og opnaði síð-
ustu leirkrukkuna sem hún átti
með súrsuðu grænmeti. Hann
át græðgislega líkt og Iítill
drengur. „Þetta er gott“, sagði
hann.
„Það þykir mér l?ka —“, sagði
hún. Svo ýtti hún disknum sín-
um allt í einu frá sér og fór
fram í eldhúsið. Hún lagði ennið
upp að gluggarúðunni eitt andar-
tak og horfði út í rökkrið.
Hún flýtti sér aPur inn í borð-
stofuna. „Það er að verða kalt“,
6
HEIMILISRITIÐ