Heimilisritið - 01.03.1945, Síða 11

isig, voru tvö glös og hálffull
flaska af víni.
„Eg vil eklti neinn mat“, sagði
hann. „Eg ætla að fara upp að
hátta. Góða nótt“. Hann tók
töskuna sína og i'ór upp á loft.
Hún stóð þarna eins og stirðn-
uð, og horfði á eítir honum er
hann gekk álútur upp stigann.
Hann fór ir.n í gestaherbergið
og lokaði á eftir sér.
Hjarta hennar sló svo hægt,
að henni var að verða óglatt.
Hún gekk eins og í leiðslu að
kaffiborðinu tók glósin og har
þau fram í eldhús. Þegar hún
þurkaði síðasta diskinn, hrökk
hún við. Hún lagði diskinn frá
sér og opnaði eldhúsdyrnar, —
það var enginn vafi. Það heyrð-
ist í loftvarnarflautum frá borg-
inni. Þá mundi hún að blöóin
höfðu tilkynnt, að haldin yrði
loftvarnaræíing þá um kvöldið.
Hún slökkti ljósin í eldhúsinu.
Það varð að aðvará Tom, því
annars kæmi vörðurinn. Húa
gekk að sliganum og kallaði:
„Það er loftvamaræfing Tom“.
Hún fekk ekkert svar. Hún íór
út og sá, að ekkert ljós var í
gestaherberginu. Svo gekk hún
örvæntingarfull aftur inn í dag-
stofuna.
„Myrkvun", hvíslaði hún.
„Góði guð, láttu ekki verða
myrkvun á heimili okkar“. Hún
kastaði sér niður í sófann og
grúfði andlitið í höndum sér.
Hundurinn reis á lappirnar og
þrýsti trýninu vingjarnlega að
hendi hennar, s:m var vot af
támm.
Flautan á slökkvistöðinni fyrir
handan hæðina byrjaði að væla.
Skotið var flugeldum frá vatns-
geyminn og sprenging heyrð-
ist í fjarska.
Svo varð allt kyrrt. Hún fann
allt í einu að korrið var við bak
hennar. Hún snéri sér við,
snöktandi, og sá að Tom laut
yfir hana þama í rökkrinu.
Skjálfandi huldi hún andlitið í
jakka hans.
rDarsie“, sagði hann hljóð-
lega. „Eg hef verið að hugsa
tm þetta, uppi. Eg held ég hafi
ekki gert mér grein fyrir, hvern-
ig það hefur verið fyrir þig að
vera héma alein. Eg skil það
sem kom fyrir í kvöld“.
„Tom talaðu ekki um þetta!“
greip hún fram í fyrir honum
áköf. „Eg hef hagað mér eins
og óviabarn, en ekki horfst í
augu við staðrejuidirnar. ,Ást
okkar er mér allt. Þarf ég að
segja þér að þetta getur aldrei
lromið fyrir aftur. — Aldrei“.
Hann þrýsti henni að sér og
strauk hár hennar.
Vindgust lagði á milli epla-
trjánna úti og inni um gluggana,
og færði þeim sóninn frá loft-
varnarflautunum, sem táknaði að
æfingunni væri lokið.
„Það er allt búið“, hvísiaði
hún.
„Þetta er allt búið“, endurtók
Tom með raunalegu brosi. Hann
kveikti á borðlampanum; það var
HEIMILISRITIÐ
9