Heimilisritið - 01.03.1945, Page 30

borginni, þar er dimmt og þögult.
Morguninn eftir þegar þú loks-
ins sleppur inn í gistihúsið, ertu
nær dauða en lífi af kulda, og
grúttimbraður. Herbergið þitt er
enn lokaö, og umsjónarmaðurinn
eða þjónarnir vekja þig í hvert
sinn sem þú reynir að festa blund
í hægindastól. Það má ekki sofa
í saloninum segja þeir.
Það er orðið eilítið stutt í þér,
þegar þú loksins hittir yfirþjón-
inn aö máli. Hann er heldur ekki
í neinu hátíðaskapi, — lætur þig
vita aö það sé svo semi enginn
þvingaóur til að búa á þessu
hóteli, nóg sé aðsóknin þó einn
íari, og ef menn séu ekki ánægð-
ir þá sé hreint ekki haldið aftur
af þeim að fara. Viðvíkjandi her-
berginu, þá hafi hann farið þang-
aö upp í gærkvöldi, strax og hann
komsi til þess, og athugaö málið.
Herbergið hafi þá verið opið og
mannlaust.
Þú lækkar auðvitað seglin. —
Upp úr hádeginu færðu kjötglás-
ina frá kvöldinu áður, upphitaða
og ekki nema pínulítið súra. —
Nú er hljótt í húsinu og þú hugs-
ar gott til glóðarinnar að fá þér
vænan blund fram að eftirmið-
dagskaffinu. Þú kemur að her-
berginu þínu opnu og mannlausu
í þetta sinn, en það er ekki búið
að taka til og bæði rúmin eru fuli
af hálftæmdum ölflöskum, vindl-
ingastubbum og ösku. Þú nærð
með erfiðismunum í þernuna.
Hún tekur út úr sér tyggigúmmí-
ið og tilkynnir þér með alvöru-
28
þunga, að skipt sé á rúmunum
vikulega fyrir fasta gesti og eng-
ar undantekningar gerðar. Gest-
irnir mega sjálfum sér um kenna
ef þeir hella öli í sængurfötin,
eða væti þau á annan hátt. —
Þú ferð þá fram á að hún lagi
svolítið til í herberginu, og hún
svarar, að það verði gert, þegar
þar að komi, þú sért ekki einn á
hótelinu, — og strunsar út.
Þegar þú ert rétt að festa
svefninn, kemur hún reyndar,
með skrúbb og skolpfötu. Þú
hröklast aftur ofan í tóman veit-
ingasalinn og pantar öl. Þjónarn-
ir gefa þér illt auga: Þú hefur
aldrei verið þarna á fylliríi og ert
smátækur á drykkjupeninga.
Það rignir allan daginn, en
hann líður þó loks að kvöldi. Það
er lax á borðum, (hann er reynd-
ar soðinn í mauk, en annars ekk-
ert sérstakt að honum, nema
hvað lyktin er dálítið óþægileg).
Að lokinni máltíð ertu saddur og
latur og þreyttur. Þú ferð eld-
snemma um kvöldið upp í her-
bergi þitt, ætlar að læsa þig inni
þar ogj sofa vel og lengi. En lyk-
illinn er þá óvart týndur. Þú set-
ur náttborðið fyrir dyrnar, ferð
úr jakkanum og legst svo undir
aðra sængina.
Þig dreymir að þú sért á urr-
andi kendiríi með mörgu og giöóu
fólki. Og þú heldur að þig sé enn
að dreyma, þegar þú vaknar. Það
situr ung og lagleg stelpa á
stokknum hjá þér og er að reyna
að hella ofan í þig Svartadauða.
HEIMILISRITIÐ
i