Heimilisritið - 01.03.1945, Síða 42

hann skyldi taka þátt í saci-
ræðum okkar núna.
„Hvað er einkennilegt við
það?“, spurðum við.
„Eiginlega ekkert, en ég
kann mjög líka sögu, og var
að furða mig á því hvort hún
gæti staðið í nokkru sambandi
við þessa“.
„Eg' skil ekki hvað hann er
að fara“, umlaði Chippy og var
auðsjáanlega ekkert um, að aU
byglin skyidi beinast frá honum.
„Taktu pípuna út úr þér,
Chippy“, kölluðum við, „og haltu
svo áfram með söguna".
„Eg er ekki alveg viss um,
hvar þessi viti er, sem þú ert
að tala um“, hélt brytinn áfram.
„Hann liggur við innri
Hebrides eyjarnar“, svaraði
Chippy.
„Já, einmitt, en vitinn, sem íg
átti við, er við strendur Afríku“,
svaraði Slade dálítið kíminn,
„sumir ykkar kannast ef til vill
við hann undir nafninu Maríu-
eyjar-vitinn, en áður en atburð-
urinn gerðist var hann kallaður
Kismayo-Amberix-vitinn' ‘.
„Allflestir vitar eru byggðir á
eyðilegum og óbygglegum slóó-
um, og Kismayo-Amberix-vitinn
er engin undantekning frá
þeirri reglu. Hann liggur um
það bil 8 milur frá meginlandiuu
á óbyggðum en dálítið mosa-
vöxnum kletti, og svo er hanu
óálitlegur, að jafnvel sjófugi-
arnir sneiða framhjá honum“.
„Það var þungskýjað og ygld-
ur sjór dag nokkum, fyrir ura
þrjátíu árum. Lítið seglslcip sigl-
ir með vistir til hinna einangr-
uðu vitavarða. Ekkert svar er
gefið við ljósmerkjum skipverja
og brátt komast þeir að raun
um að vitaverðirnir eru báðir á
burt. Vélar allar' og áhöld em í
bezta lagi, engin óhreinindi eða
ryk og yfirleitt allt í hinu á-
kjósanlegasta ásigkomulagi, en
vitavörðurinn og aðstoðarmaður
lians sjást hvergi, það er eins og
jörðin hafði bókstaflega gleypt
þá“.
„Þið g$tið rétt ímyndað ykk-
ur hvaða athygli þetta vakti.
Forsíður. heimsblaðanna voru
fullar af ágizkunum um þennan
dularfulla atburð. Sumir töldu
að holskefla hefði skolað þeim
út í sjó, aðrir að hræðilegt sjó-
skrímsli hefði gleypt þá, eða að
sjóræningjar hefðu tekið þá til
fanga. En brátt hættu þessar
flugufregnir, án þess að nokkur
kæmist að því rétta.
„Hafa afdrif þeirra þá aldrei
orðið kunn?“ spurðum við.
„Jú, að sumu leyti“, svaraði
Slade. Dag einn fannst kistill
sem rekið hsfði á skerið, sem
vitinn stóð á. Johnson, aðstoðar-
rnaður vitavarðarins, hafði fund-
ið hann milli tveggja steina, þeg-
ar hann var að leita að skelfiski,
sem hann var að grenslast eftir,
til þess að bæta dálítið hið fá-
tæklega og fábreytta fæði þeirra.
Kistillinn var smekklega út-
skorinn, en dálítið beyglaður og
40
HEIMILISRITIÐ