Heimilisritið - 01.03.1945, Síða 46

geisa handan borgarinnar, tveim
mílum norðar. Við hrukkum upp
úr svefni í gistihúsinu í Zoppot
við gnýinn. Klukkan sex í morg-
un nötruðu rúðurnar í glugganum
hjá mér. Þýzka herskipið Schles-
wig-Holstein, sem lá fyrir akk-
erum í Danzig, þeytti kúlum úr
ellefu þumlunga byssum yfir höf-
uð okkar. Og við sáum, að Þjóð-
verjar höfðu króað Pólverja á
þrjá vegu, en hafið var á eina
hlið, og þaðan spýttu þýzkir
tundurspillar eldi og stáli yfir þá
og vörðu þeim undankomu. Þjóð-
verjar beittu öllum tegundum
vopna, stórskotatækjum, vélbvss-
um, skriðdrekum og flugvélum.
Pólverjar höfðu ekki annað en
vélbyssur, rifla og tvær gamlar
loftvarnabyssur, sem þeir beittu
í ákafa eins og fallbyssum gegn
vélbyssuhreiðrum og skriðdrek-
um Þjóðverja. Þungar drunur
þrumuðu frá fallbyssum þýzka
stórskotaliðsins og vélbyssurnar
snörkuðu grimmdarlega hjá báð-
um. Mjög lítið varð séð af viður-
eigninni, jafnvel í sjónaukura, en
við greindum af hljóðunum að
Pólverjar vörðust ekki aðeins úr
skotgröfum og runnaþyrpingum.
heldur gerðu þeir sér vélbyssu-
hreiður í hverju húsi, sem þeir
héldu. Þeir höfðu gert sér virki
úr tveim stórhýsum, liðsfovingja-
skóla og útvarpstöðinni og skutu
af vélbyssum út um gluggana.
Eftir hálfa stund hittu Þjóð-
verjar þakið með sprengikúlu og
kveiktu í því. Þá réðst þýzkt
fótgöngulið með stuðningi skrið-
dreka — eða í slóð skriðdrek-
anna, sýndist mér í kíkinum —
upp hæðina og umkringdi bygg-
inguna. En það vafðist fyrirþeim
að taka hana. Pólverjar létu vél-
byssukúlunum rigna yfir þá út
úr brennandi húsinu. Þeir börðust
af hreysti, Pólverjarnir, og af
eldmóði örvætingarinnar. Þyzk
sjóflugvél sveif yfir hryggnum
og leiðbeindi stórskotaliðinu.Litlu
síðar komu sprengjuflugvélar til
liðs við hana þær renndu sér
niður og skutu á Pólverja úr
vélbyssum.
Aðstaðan var vonlaus fyrir Pól-
verja. Samt börðust þeir. Þý/ku
liðsforingiarnir hjá okkur dáðust
að hugrekki þeirra. Fyrir fótum
okkar stóðu konur og börn á
strætum borgarinnar, þögul og
þungbúin, og horfðu á þennan
ójafna leik. Úti fyrir sumum
byggingum stóð fólk í röðum og
beið eftir matvælum. Áður en ég
gekk upp á hæðina, tók ég eftir
því, hve nístandi beiskt það var
á svip, einkum konurnar.
Við horfðum á viðureignina til
hádegis. Þá höfðu Þjóðverjar þok-
azt áfram um mílufjórðung. Fót-
göngulið þeirra, skriðdrekar stór-
skotalið og merkjasveitir sýnd-
ist allt vinna saman eins og hjól
í vél. Ekki sást á þýzku liðefor-
ingjunum þarna í varðstöðinni
vottur af óró eða eftirvæntingu.
Þeir voru ósnortir að sjá, eins
og kaupsýslumenn og minntu
mig þó á knattspyrnuþjálfara,
■BD
44
HEIMILISRITIÐ