Heimilisritið - 01.03.1945, Síða 50

og flugforingjar barizt um það í
riti, hvort herskipum stæði háski
af flotaárásum. I dag staðhæfa
Þjóðverjar, að í fyrstu orustu,
sem flugvélar og herskip háðu,
hafi þeir eyðilagt brezkt flug-
vélaskip og skaðað orustuskip,
án þess að missa nokkra flug-
vél sjálfir.
Berlín, 28. sept. 1939.
Um miðnættið í nótt útvarpaði
ég viðtali við Herbert Schultze
skipstjóra, trompásinn í hópi
þýzkra kafbátsforingja. Það
gekk miklu betur en ég bjóst við.
Eg klófesti Schultze í fioíamálaJ
ráðuneytinu síðla dags. Hann
var nýkominn úr fyrstu „dráps-
ferðinni“. Iiann virtist vera um
þrítugt, skarpleitur maður, harð-
fengur og fullur af því ögrandi
sjálfstrausti, sem ég býst við að
einkenni flesta, er daglega varpa
teningnum um sitt líf og ann-
arra. Hann sagðist vera hrædd-
ur um, að enskan sín væri bág,
og þegar ég hafði prófað hann
lítið eitt, varð ég smeykur líka.
Satt að segja skildi ég ekki eitt
orð, sem hann sagði, og við urð-
um að tala saman á þýzku. Ein-
hver gat þess til, að hann kynni
að liðkast um kvöldið, hann væri
bara dálítið ryðgaður. Þetta
gaf mér vonir, og ég símaði til
New York, að samtalið færi fram
um kvöldið. Eg lagði fyrir hann
spumingar mínar, og foringinn
settist við að skrifa svör sín á
ensku. Við sátum með sveittan
skallann allt kvöldið, fjórar
klukkustundir, og höfðum þá
lokið 15 mínútna handriti.
Tvö atriði voru í svörum for-
ingjans, sem ollu mér áhyggjum
og voru þó um leið hin mark-
verðustu. Hann sagði sögu um
það, er hann sökkti brezku skipi,
Royal Sceptre, en lagði sig í
hættu til þess að bjarga áhöfn-
iniii með því að koma henni í
annað brezkt skip, Browning. Nú
minnist ég þess, að fyrir fáum
dögum sagði Lundúnaútvarpið
frá því, að Royal Sceptre hefði
verið sökkt, án aðvörunar, og há-
setar og farþegar, sextíu manns,
myndu hafa farizt. Mér þætti
gaman að vita, hvort sannara er.
Schultze minntist lílca á það,
meðan við sömdum samtalið, að
hann væri kafbátsforingi sá, sem
hefði loftleiðis sent Winston
Churchill ófyrirleitið skeyti um
staðsetningu brezks skips, er
hann hefði sökkt nýlega, svo að
flotamálaráðherrann gæti látið
bjarga áhöfninni. En aðeins ein-
um eða tveim dögum áður hafði
Churchill skýrt neðri málstof-
unni frá því, að þýzki kafbáta-
foringinn, sem sendi honum
skeytið, liefði vrið tekinn og
væri nú herfangi í Bretlandi.
Eg minnti foringjann á þetta,
og bað hann um afrit af skeyti
hans. Leiðarbók hans var í Kiel,
en við símuðum þangað og lét-
um lesa olckur skeytið. Mér létti
við það. Rétt áður en við fórum
í útvarpið, gladdi mig annað enn
48
HEIMILISRITIÐ