Heimilisritið - 01.03.1945, Qupperneq 53

í Austur-Evrópu. Framtíð Pól-
lands lét hann í óvissu, en sagði
þó, að Pólland myndi aldrei
framar stofna hagsmunum
Þýzkalands í hættu(!) Með öðr-
um orðum, undirokað Pólland,
álíka og Bæheimur er nú undir-
okaður.
Eg efast mjög um, að Bretar
og Frakkar ljái þessum tillögum
eyra andartaksstund, þó að sum-
ir félagar mínir búist við því
vegna þess, að þar sem Rússar
hafa nú eignast löng landamæri
að Þýzkalandi og hafa undan-
famar vikur verið að hreiðraum
sig í baltnesku rikjunum, væri
það klókindi af Bretum og
Frökkum að semja nú frið og
draga sig í hlé unz Þjóðverjum
og Rússum lendir saman í Aust-
ur-Evrópu. Pertinax skrifaði um
það fyrir nokkrum mánuðum, að
þýzka vandamálið yrði aldrei
leyst, fyrr en sá vamarmúr yrði
reistur austan að Þjóðverjum,
sem þeir vissu að þeir gætu
ekki brotið. Þá myndi útþensla
þeirra stöðvast, þeir myndu
hætta að ónáða aðrar Evrópu-
þjóðir og beina hinum ótvíræðu
gáfum sínum og þrótti að öðrum
viðfangsefnum. Rússland gæti
orðið þessi varnargarður. Að
minnsta kosti em Rússar í raun
og veru sigurvegarar í þessari
styrjöld, það sem af er, og Hitler
á allt undir náð Stalins, sem
áreiðanlega ann engum hins
bezta öðrum en sjálfum sér og
Rússlandi.
Árdegisútgáfa Völkische
Beobachter, sem er einkabar-
dagahani Hitlers meðal blað-
anna, virðist nú hafa umskapast
í dúfu friðarins. Nú flytur það
tröllauknar yfirskriftir: Friðar-
vilji Þýzkalands — Engar hern-
aðarsaldr við Frakkland eða Eng-
land — Engar frekari tilslakana-
kröfur, nema um nýlendur —
Takmörkun vígbúnaðar — Sam-
vinna allra Evrópuþjóða — Til-
laga um ráðstefnu.
Ef nazistar væru einlægir,
hefðu þeir átt að syngja svona
sætum rómi áður en „gagnárás-
in“ var hafin.
Framhald í næsta hefti
Shakespeare
dauður
I smábæ einum í Ameríku, var
stofnaður Shakespeare-klúbbur
og var kirkjuorganistinn þar kos-
inn formaður. Fyrsta kvöldið
sem klúbburinn kom saman eftir
stofnunina, hafði einhver orð á
því við formanninn, hvenær
Shakespeare myndi hafa dáið.
Formaðurinn svaraði. „Nú, ég
vissi ekki einu sinni að hann
væri veikur“.
HEIMILISRITIÐ
51