Heimilisritið - 01.03.1945, Qupperneq 56

SKÍN OG SKÚRIR
FRAMHALDSSAGA
eftir
JOAN MARSH
ÁGRIP AF FORSÖGU
ANNA TAYLOR, játœk og umkomu-
laus stúlka, er gijt MARTIN FOSTER,
ungu glœsimenni, sem á von á miklum
arji ejtir MATILDU jrœnlcu sína. RcíSi
Matilda mestu um gijtinguna, því að
sjáljur hajði Martin verið í tœri við ZENU
GAYE, jagra leilckonu, sem Matildu geðj-
aðist ekki að. Martin er nokkuð laus í
rásinni, svo að Matilda arjleiðir Ónnu að
'óllum auðœjfim sínum, cn bannar að skýra
Martin jrá því. Atvikin haga því svo, að
Martin ekur Zcnu heim síðla nœtur og er
undir áhrijum ájengis. Vill þá svo til, að
liann elcur yjir mann. Fœr Zena hann til
að atca ájram, án þess að skeyta um
manninn. Þau hittast daginn ejtir og mcð
lagi jœr Zena hann þá til að talca jteninga-
lán út á vcentanlegan arf sinn ejtir Mat-
ildu, til þess að lcosta leiksýningu nieð
Zenu í aðaþhlutverkinu. Anna kemst að
vcðsetningunni og því, livað Martin hej-
ur gcrt af peningunum. Eftir að haja talað
um þetta við Martin, ákveður hx'm að
standa við hlið hans og leyna Matildu
öllu þessu viðvíkjandi. Matilda býður þeim
í hálfsmánaðar skemmtijerðalag á sjó. Þau
haja verið nokkra daga um borð og njóta
ferðarinnar hið bezta, þegar símskeyti
kemur Jrá Zenu. Segir þar að jrumsýn-
ing leikritsins haji vakið óskipt lof allra.
Martin er að rœða þetta, sigri hrósandi,
við Önnu einslega á þiljari skipsins.
„Skilurðu ekki hvað þetta
táknar, Anna?“ hrópaði hann.
„Við verðum rík — örlög min
eru ráðin“.
„Það gleður mig, Martin“.
sagði hún, þótt hún gæti ekki
varist því, að álíta hann vera of
bjartsýnan.
„Hver verður ríkur?“
Þau litu bæði snógglega við og
sáu Matildu frænku standa fast
fyrir aftan þau. Hin hvössu augu
hennar beindust frá Martin til
Önnu og svo aftur til Martins.
„Hver verður ríkur?“ endur-
tók hún. Svona, Martin, segðu
nú allt eins og er!“.
Hann var orðlaus andartak.
Það var engin ástæða til þess að
leyna þeirri staðreynd, að hann
hafði kostað uppfærsluna á leik-
riti Zenu Gaye, en hann var orð-
inn svo vanur því, að fara á
bak við frænku sína með alit
sem við kom Zenu, að hann vissi
ekki hverju hann átti helzt að
svara.
En Matilda hlaut að komast
að þessu fyrr eða síðar. Því ekki
nú?
Án þess að hugsa sig frekar
um, rétti hann henni símskeytið.
Hún rýndi í það gegnum gler-
augun.
„Blöðin segja „Háflug“ bezta
gleðileik síðasta áratugs! “ las hún.
„Hvemig á að skilja þetta?“
54
HEIMILISRITIÐ