Heimilisritið - 01.03.1945, Qupperneq 60

Anna hristi höfuðið.
„Nei,“ sagði liún og reyndi að
láta eins og ekkert væri um að
vera. „Hann er farinn. Hann
skildi eftir nokkrar línur og
sagðist ætla að flúga til Lond-
on“.
„Pljúga til London!“ Matilda
starði agndofa á hana andartak.
„Jæja, svona ætlar hann þá
að hegða sér, pilturinn!" hún
lagði höndina á öxl Önnu.
„Hvað um það, maturinn er til-
búinn“, sagði hún lágrödduð.
„Við skulum fá okkur að horða.
Hann er ekki þess virði, að
maður sé með áhyggjur út af
honum“.
Þær gengu áleiðis til borð-
salarins.
Eftir kvöldverð átti að halda
hljómleika fyrir þá, sem ekki
fóru í land. Um daginn hafði
verið spurst fyrir um söngvara
og spilara á meðal farþeganna,
og Matilda hafði látið nafn
Önnu á söngvaraskrána, án vit-
undar hennar.
„En, Matilda, mér cr ekki
nokkur leið að syngja!“ stundi
Anna angistarlega, þegar hún
sá að hún var ein af þeim, sem
voru á skemmtiskránni.
„Hvaða vitleysa", sagði sú
gamla. „Þú hefur prýðilega rödd,
miklu betri en flestir aðrir, það
get ég fullvissað þig um“.
„En —“
Anna beit á vör. Hvemig gat
hún skýrt það fyrir Matildu að
henni væri ómögulegt að fara
upp á sviðið þama og syngja —
cins og ekkert hefði í skorist?
Þráði hún ekki mest, að komast.
inn í klefann sinn, að vera ein,
fjærri öllu þessu forvitna fólki,
sem hlaut að velta því fyrir sér,
hvað orðið hefði af Martin?
Svo varð henni ljóst, að ef
hún læddist í burtu, væri það
sama og að auglýsa hversu þungt
henni félli brottför hans. Og það
vildi hún sízt af öllu að vitn-
aðist. Hún varð að koma fram
eins og allt væri með feldu,
láta fólk halda að ekkert óvænt
hefði gerst.
Svo gekk hún inn í stóra
samkomusalinn með Matildu.
Þar voru samankomnir á að
gizka þrjú hundruð farþegar.
Skyndilega varð Anna gripin á-
köfum, óttablöndnum kvíða. Hún
var ólærð og óæfð söngkona.
Hún hafði áður aðeins sungið
smálög sér til afþreyingar,
söngva, sem mamma hennar
hafði kennt henni. Stundumhafði
hún líka sungið dægurlög fvrir
Martin og frænku hans, heima
á Monks Longton.
Svo þegar fyrsti skemmtilið-
urinn hófst og stór og feitur
maður tók að kyrja uppi á
sviðinu, náði hún valdi yfir sér.
Iiún gat að minnsta kosti ekki
verið verri söngvari en þessi
náungi!
Fleiri komu á eftir og loks
l.om að Önnu. Matilda leit bros-
58
HEIMILISRITIÐ