Heimilisritið - 01.03.1945, Síða 61

andi til hennar, áður en hún
stóð upp.
„Ertu nokkuð óstyrk?“
Anna reyndi að brosa.
„Ekkert að ráði“, svaraði hún.
í sama bili var klappað kurt-
eislega fyrir mamni, sem hafði
verið að segja skopsögur. Anna
stóð upp og gekk hægt upp á
sviðið.
Hún varð taugaóstyrkari en áð-
ur, þegar hún settist við píanóið
og spilaði fyrstu nóturnar í lag-
inu, sem hún ætlaði að syngja.
Henni fannst hún ekki geta hald-
ið áfram. Fyrir framan hana
runnu andlit þeirra, sem biðu
eftir fyrstu tónunum hennar,
saman í eina heild. Hún mátti
ekki gugna núna.
Svo fór hún að syngja. Hvert
orð ljóðsins túlkaði hún ósjálf-
rátt og aðdáanlega. Allra augu
mændu á hið töfrandi andlit
stúlkunnar við píanóið, er hún
söng lítið og einfalt ástarljóð,
eins og hiarta hennar — engu
síður en hjarta stúlkunnar sem
hún söng um — væri að bresta.
Þegar síðustu tónar hennar
þögnuðu ætlaði allt um koll að
kevra af fagnaðarlátum áheyr-
endanna. Anna söng lagið aftur
og enn aftur ....
Hrifning álieyrendanna var
svo mikil, að hún leit spurning-
araugum til stjórnandans, þegar
lófatakinu linti ekki.
„Syngið þér annað lag fyrir
þau“, sagði hann, og enn bárust
söngtónar hennar út til hlust-
andi mannþyrpingarinnar.
Loks fékk hún að fara, og
rjóð í kinnum og hálffeimin
settist hún við borðið hjá Mat-
ildu. Gamla konan brosti hýrt
til hennar.
„Þú varst alveg dásamleg,
bamið mitt“, sagði hún. „Það
var ekki aðeins röddin eða lög-
in, sem hrifu mann. Líka allt fas
þitt og túlkunin þó sérstaklega.
Það var engu líkara en að þú
lifðir þig inn í sönginn".
„Nákvæmlega það sama sem
ég vildi sagt hafa“, var sagt
við hlið Önnu. Hún leit snöggt
við.
Hjá henni stóð stór og fyrir-
mannlegur maður, með hár,
sem var aðeins farið að grána
í vöngunum. Þær höfðu séð hann
nokkmm sinnum síðan þær komu
á skipsfjöl, og Anna hafði ein-
mitt leikið forvitni á að vita,
hver hann væri. Hann brosti.
„Eg vona að þér afsakið þessa
framhleypni, frú mín“, sagði
hann, og hneigði sig fyrir
Matildu og rétti henni nafn-
spjaldið sitt. „Eg heiti Jarvis —
Gerald Jarvis — og ég stæði í
mikilli þakkarskuld við yður, ef
ég mætti óska hinni töfrandi
dóttur yðar til hamingju með
sönghæfileika sína“.
„Hún er ekki dóttTr mín, held-
ur gift frænda mínum“, sagði
Matilda og leit óhýrt til hans.
Svo leit hún á nafnspjaldið.
HEIMILISRITIÐ
59