Morgunblaðið - 17.12.2013, Blaðsíða 33

MINNINGAR 33
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 17. DESEMBER 2013
✝ Birgir Guðna-son fæddist í
Reykjavík 4. júní
1955. Hann lést á
Landspítalanum í
Fossvogi 8. desem-
ber 2013.
Foreldrar hans
eru hjónin Bára
Þorsteinsdóttir, f.
1. október 1924, og
Guðni Magnússon,
f. 26. desember
1920. Systkini Birgis eru Bryn-
dís, f. 1. apríl 1953, og Guðni,
tvíburabróðir, f. 4. júní 1955.
Birgir kvæntist 5. ágúst 1989
Guðfinnu Rúnarsdóttur leikara
frá Akranesi. Þau skildu. Börn
þeirra eru: 1) Rúnar Örn, f. 5.
júní 1990, nemi í stjórn-
málafræði við HÍ. 2) Guðný
Sara, f. 24. júní 1993, stúdent.
Unnusti hennar er
Friðrik Björn
Árnason. Unnusta
Birgis er Hrund
Jónsdóttir, f. 30.
desember 1966.
Birgir fæddist
og ólst upp í Mið-
túni í Reykjavík en
fjölskyldan flutti í
Helluland í Foss-
vogi 1968. Birgir
lauk námi í raf-
virkjun frá Iðnskólanum í
Reykjavík og starfaði hjá Olíu-
verslun Íslands hf. (Olís), Johan
Rönning hf., Marel hf., Raf-
vörumarkaðinum ehf. og síðast
Olíudreifingu ehf.
Útför Birgis fer fram frá
Laugarneskirkju í dag, 17. des-
ember 2013, og hefst athöfnin
kl. 13.
Elsku Biggi minn, nú er mér
orða vant. Ég er ekki enn búin
að meðtaka þennan nýja veru-
leika. Undanfarnir dagar hafa
farið í að hugsa til bernskunnar
um ýmis prakkarastrik ykkar
bræðra og okkar tveggja. Eins
og þegar manna og pabbi voru
með gesti og við lágum við
stofudyrnar og njósnuðum. Í
eitt skiptið þegar pabbi var við
það að grípa okkur glóðvolg
flýttum við okkur svo að henda
okkur í rúmin að ég skóf allt
skinn af öðru hnénu. Miðtúnið
var sannkölluð paradís að alast
upp í. Ármannsvöllurinn gamli
hinum megin við götuna þar
sem við krakkarnir gátum leikið
okkur alla daga allan daginn í
fótbolta, handbolta, langstökki
og hlaupum. Þar eignuðumst
við marga góða vini sem sumir
eru okkar bestu vinir enn þann
dag í dag. Við áttum sannarlega
hamingjuríkja æsku og betri
foreldra hefðu engin börn getað
átt.
Við vorum alltaf miklir trún-
aðarvinir og studdum hvort
annað þegar öðru leið illa. Fyrir
nokkrum árum upplifðir þú
mikla sorg þegar hjónabandinu
lauk en þú varst svo lánsamur
að finna hamingjuna aftur í
Hrund. Þið voruð eins og gerð
hvort fyrir annað. Það var ynd-
islegt að fylgjast með þér lifna
við og blómstra aftur. Gamli
góði Biggi með sinn sérstaka
húmor kominn aftur. Lífið er
ekki alltaf sanngjarnt og þið
fenguð alltof stuttan tíma sam-
an.
Elsku Biggi minn. Þú faðm-
aðir mig alltaf svo innilega og af
svo mikilli væntumþykju að það
er næstum óbærilegt að hugsa
að það verði aldrei aftur. Elsku
Rúnar, Guðný Sara, mamma,
pabbi, Guðni bróðir og Hrund.
Hugur minn er hjá ykkur og þið
eruð í hjarta mínu.
Bryndís.
Þegar sími náinna ættingja
hringir að næturlagi gera lík-
lega margir ráð fyrir að nú sé
ekki góðra tíðinda að vænta. Því
miður varð það líka raunin að-
faranótt mánudagsins 9. des. sl.
þegar mágur minn, Guðni
Guðnason, hringdi til að til-
kynnta lát Birgis tvíburabróður
síns fyrr um kvöldið eftir fyr-
irvaralaust veikindaáfall. Á
ýmsu átti maður von en kannski
síst að Biggi, eins og flestir
kölluðu hann, yrði sá næsti í
fjölskyldunni sem fengi brott-
kvaðningu enda á ágætum aldri,
vel á sig kominn og virtist
heilsuhraustur.
Ég kynntist Bigga fyrir rétt
tæpum 35 árum þegar ég
kvæntist systur hans Bryndísi.
Hann mætti mér strax með
ljúfu og elskulegu viðmóti sem
einkenndi hans framkomu alla
tíð. Biggi var heilsteyptur,
traustur og tilfinninganæmur
maður þótt hann bæri tilfinn-
ingar sínar ógjarna á torg.
Hann var ekki alltaf margmáll
en lagði sitt til málanna þegar
honum fannst tími til kominn.
Birgir hafði næmt eyra fyrir
hverskonar tónlist og helsta
áhugamál hans eftir að hann
náði fullorðinsaldri var að
hlusta á og fylgjast með ýmsum
hljómsveitum og tónlistarmönn-
um sem voru í uppáhaldi hjá
honum. Síðustu árin átti blúsinn
stærstan hlut hvað þetta varð-
ar. Birgir var áhugasamur um
lax- og skotveiðar þótt nokkuð
hefði dregið úr möguleikum
hans til að sinna slíku síðustu
árin.
Birgir hafði gaman af börn-
um og fjórir synir systkina hans
nutu þess að eiga hann sem að-
alfrænda og átrúnaðargoð með-
an þeir voru litlir. Það var fátt
sem Biggi frændi gat ekki gert
á þeim árum að þeirra mati.
Síðar varð hann svo lánsamur
að eignast sjálfur tvö myndar-
börn sem nú syrgja föður sinn
rétt orðin fullorðin.
Að leiðarlokum vil ég þakka
vináttuna og samfylgdina við
Bigga mág minn um leið og ég
votta börnum hans, unnustu,
foreldrum og bróður dýpstu
samúð vegna fráfalls hans.
Minning hans verður okkur öll-
um kær um ókomin ár.
Þorsteinn Marinósson.
Kæri vinur. Við eignuðumst
góðan vin í þér í gegnum börnin
okkar. Það er ekki sjálfgefið að
slík vinátta verði til á fullorðins-
árum eða þá að hún haldist eftir
að börnin eru vaxin úr grasi.
Áhugamál okkar sköruðust
víða en upp úr standa ferðalög
um landið, veiði og blúsinn.
Tónlistin skipti þig miklu máli í
lífinu og þú hafðir þann hæfi-
leika að geta hreinsað ryk
hversdagsins úr sálinni með
tónlistinni. Skipti þá ekki máli
hvort þú spilaðir sjálfur á gít-
arinn þinn eða lést meistara KK
eða Led Zeppelin um það.
Á þessari endanlegu og
óvæntu kveðjustund viljum við
þakka þér samveruna og sam-
fylgdina síðustu tuttugu árin.
Hugur okkar er hjá börn-
unum þínum, þeim Guðnýju
Söru og Rúnari Erni, og óskum
við þeim gæfu og velfarnaðar á
sinni vegferð. Við minnumst þín
í þeim.
Ljósið fylgi þér.
Heiðar Jón og Dóra
(Halldóra).
Þegar Guðni hringdi í mig og
tilkynnti mér að Birgir, æsku-
vinur minn, hefði fengið hjarta-
slag og látist þá um nóttina
opnuðust flóðgáttir tilfinninga
og ósjálfrátt fór ég að hugsa um
allar þær stundir sem við áttum
saman í lífinu.
Þegar ég fæddist, fyrir tæp-
um 60 árum, flutti ég í Miðtún
42. Tæpu ári seinna fæddust
tvíburabræðurnir Birgir og
Guðni og fluttu í húsið við hlið-
ina, Miðtún 44. Við ræddum það
oft að við munum ekkert eftir
því hvenær við kynntumst, en
það hefur líklega verið nokkuð
snemma á lífsleiðinni, því ég
man eftir þeim bræðrum frá því
að ég fer að muna eftir mér.
Í Túnunum ólumst við upp í
miklu frjálsræði og lékum við
krakkarnir okkur úti alla daga
og öll kvöld. Við bjuggum svo
vel að vera með Ármannsvöllinn
fyrir framan húsið og svo var
gatan óspart notuð til leikja og
íþróttaiðkana, enda fáir íbúar
sem áttu bíla á þessum tíma,
ekkert sjónvarp og engar tölvur
trufluðu okkur. Á þessum tíma
voru Biggi og Guðni bróðir hans
leiðtogarnir í prakkarastrikum
okkar krakkanna. Árin liðu og
við vinirnir urðum fyrirferðar-
meiri, stríðnari og hrekkjóttari
og þekktum alla króka og kima
í hverfinu. Við vissum hverjir
ræktuðu bestu jarðarberin og
stærstu gulræturnar og nýttum
okkur það óspart, oft við litla
hrifningu nágrannanna. Vin-
skapurinn var mikill þótt oft
væri slegist og tekist á, í skylm-
ingum og bófahasar, því tvíbur-
arnir voru ærslafullir orkubolt-
ar sem víluðu ekkert fyrir sér.
Saman gengum við í gegnum
unglingsárin, stundum var vina-
hópurinn stór, nýir vinir komu
og aðrir fóru, en oftast vorum
við fjórir saman, Biggi, Guðni,
Gvendur og ég. Við virkilega
nutum unglingsáranna, gengum
um hverfið í kögurjökkum með
hár niður á bak og hlustuðum á
„Led Zeppelin“. Við fórum á
útihátíðir í Saltvík, Húsafelli og
Þjórsárdal og það var stans-
laust fjör hjá okkur félögunum.
Lalli og Tommi gengu síðar til
liðs við hópinn og lífið var æð-
islegt. Svo kom að því að við
þurftum að hætta þessum fífla-
látum og slarki því sumir okkar
voru farnir að búa og börnin
byrjuð að fæðast eitt af öðru. Á
tímabili minnkaði því sam-
bandið, en fljótlega ákváðum við
að viðhalda vinskapnum og úr
varð að við hittumst alltaf
nokkrum sinnum á ári, fórum
saman í útilegur, veiðiferðir,
sumarbústaðaferðir, skemmti-
ferðir til útlanda, í leikhús og
bíó og reglulega voru haldin
matarboð. Í nokkur ár unnum
við líka saman í Rafvörumark-
aðnum. Oft var mikið hlegið
þegar uppátæki unglingsáranna
voru rifjuð upp, enda af nógu að
taka. Það sem einkenndi sam-
band okkar félaganna öll þessi
ár var þessi einlæga vinátta
okkar á milli og það sem ein-
kenndi Bigga umfram aðra í
hópnum var hans rólega og
ljúfa fas.
Nú er komið að leiðarlokum
hjá okkur, Biggi minn, og kveð
ég þig með söknuði, kæri vinur,
við sjáumst síðar.
Ættingjum Bigga sendi ég
hugheilar samúðarkveðjur.
Óskar Rafnsson.
Birgir Guðnason
✝ Bergþór Reyn-ir Böðvarsson
fæddist í Vest-
mannaeyjum 15.5.
1934. Hann lést á
Kanaríeyjum 19.11.
2013.
Foreldrar hans
voru hjónin Böðvar
Ingvarsson og
Ólafía Halldórs-
dóttir frá Ásum í
Vestmannaeyjum.
Reynir var yngstur níu systk-
ina, þau voru Ásdís, Ólafía
Dóra, Ásta, Marta Sigríður,
Guðmundur Ármann, Ásdís, Að-
alheiður Dóra og Hilmar, sem
nú er einn eftirlifandi systk-
inanna frá Ásum.
Ólafía, f. 19.5. 1961. Sonur
hennar er Arnar, f. 1993. 4)
Vildís, f. 29.9. 1966. Maki Birgir
Tómas Arnar. Þeirra börn eru
Hinrik, f. 2002, Agnes, f. 2006,
og Hannes, f. 1993. Barna-
barnabörnin eru átta.
Reynir var aðeins níu ára
þegar hann var sendur í sveit í
Fljótshlíð og vann þar almenn
sveitastörf og við vegavinnu.
Fimmtán ára byrjaði hann til
sjós í Vestmannaeyjum og var
háseti á ýmsum fiskibátum,
m.a. á Gullborginni, Stíganda,
Bergi, Blátindi og Vest-
mannaey. Árið 1976 hóf hann
störf á Herjólfi og starfaði þar
óslitið næstu 26 árin sem báts-
maður uns hann lét af störfum
vegna aldurs 68 ára gamall.
Reynir sinnti einnig trún-
aðarstörfum fyrir sjómanna-
félagið Jötun.
Jarðarförin fór fram í kyrr-
þey frá Landakirkju 7. desem-
ber 2013 að ósk hins látna.
Eiginkona Reyn-
is er Sigurlaug Vil-
mundardóttir, f.
1.6. 1935, frá Norð-
firði. Foreldrar
hennar voru Vil-
mundur Sigurðsson
og Stefanía Marta
Bjarnadóttir. Börn
Reynis og Laugu
eru: 1) Marta, f.
1.3. 1956. Maki Ás-
geir Sverrisson og
eru börn þeirra Kitty, f. 1978,
og Sandra, f. 1988. 2) Böðvar
Vignir, f. 23.5. 1958. Maki
Bryndís Guðjónsdóttir og
þeirra börn eru Sigurlaug
Björk, f. 1980, Bergþór Reynir,
f. 1983, og Hrefna, f. 1975. 3)
Elsku pabbi, það er ekki auð-
velt að ætla að setjast niður og
skrifa um þig minningarorð því þú
fórst frá okkur svo snöggt, svo
langt í burtu og allt of fljótt en
okkur til huggunar kvaddir þú þar
sem þér leið best, í sólinni á Kan-
aríeyjum. Þangað voruð þið
mamma búin að fara einu sinni,
jafnvel tvisvar á ári síðustu 25 árin
og alltaf sagðir þú að þetta væri
besta ferðin þegar þið voruð kom-
in heim.
Þú talaðir um áður en þið fóruð
í þessa ferð að kannski mynduð
þið framlengja ferðina fram yfir
jól en hættuð svo við en varst svo
strax farinn að leggja drög að
næstu ferð í febrúar. Já, þið áttuð
marga vini á Kanarí og þar leið
ykkur vel. Það er erfitt að fara
niður á Fífó og sjá þig ekki sitj-
andi í stólnum fyrir framan im-
bann og spjalla um okkar sameig-
inlegu áhugamál, ferðalög og nú
seinni ár sumarbústaðinn okkar.
Ykkar bústaður, Eyjasel í
Skorradalnum, sem þið mamma
áttuð með ykkar bestu vinum,
Ástþóri og Ester, var bústaður
með sál og þar áttuð þið góðar
stundir í 30 ár uns þið selduð hann
í fyrra. Þá var yndislegt að geta
gefið ykkur lykla að Hlíðarhvoli,
litla bústaðnum okkar í Fljótshlíð-
inni, því þar varstu svo sannarlega
á heimavelli. Hafsjór af fróðleik
um ættina í Hlíðinni, sveitinni sem
þú varst sendur í níu ára gamall
og varst þar næstu árin öll sumur.
Við erum þakklát fyrir stund-
irnar í Fljótshlíðinni, bæði meðan
bústaðurinn var í byggingu, nota-
legu stundirnar á pallinum þar
sem þú naust þín svo vel og bíl-
túrana þar sem þú þekktir svo vel
til og gast miðlað svo miklu til
okkar.
En þótt kveðjustundin sé kom-
in höfum við mömmu hjá okkur og
við munum passa vel upp á hana
eins og þú gerðir, fara með hana í
bústaðinn og í heimsókn til systr-
anna í Reykjavík og hver veit
nema við förum með henni til
Kanarí því betri leiðsögumann er
ekki hægt að fá um staðina sem
þið sóttuð, ferðirnar sem þið fóruð
í og allt sem þið brölluðuð í ferð-
unum ykkar.
Elsku pabbi, takk fyrir að vera
alltaf svo stoltur af öllu sem við
vorum að gera og ánægður ef við
léttum þér aðeins lífið.
Undir háu hamrabelti
höfði drúpir lítil rós.
Þráir lífsins vængja víddir
vorsins yl og sólarljós.
Ég held ég skynji hug þinn allan
hjartasláttinn rósin mín.
Er kristallstærir daggardropar
drjúpa milt á blöðin þín.
Æsku minnar leiðir lágu
lengi vel um þennan stað,
krjúpa niður kyssa blómið
hversu dýrðlegt fannst mér það.
Finna hjá þér ást og unað
yndislega rósin mín.
Eitt er það sem aldrei gleymist,
aldrei, það er minning þín.
(Guðmundur G. Halldórsson)
Böðvar og Bryndís
(Baui og Dísa).
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem)
Elsku pabbi.
Þú kvaddir lífið, þar sem þér
leið svo vel, í hitanum og sólinni á
Kanarí. Sárt er að kveðja en ég
veit að þú ert á góðum stað þar
sem sólin eilíft skín og þú ert um-
vafinn yl og hlýju.
Ég er þakklát fyrir yndislegar
samverustundir sem ég hef átt
með þér og þú átt alltaf stórt pláss
í hjarta mínu.
Þín dóttir,
Marta.
Elsku afi. Það stakk mig í
hjartað þegar ég fékk fregnir af
því að þú værir farinn frá okkur.
Ég reyni þó að hugga mig við það
að þú varst að njóta lífsins og hafa
það gott í sólinni á Kanarí með
ömmu.
Ég sakna þín mikið en ég á fullt
af minningum sem ég tek með mér
inn í framtíðina, þangað til ég hitti
þig næst. Ég man eftir því hvað
mér fannst gaman að fara með
ykkur ömmu upp í bústað, fara að
veiða með þér, skreyta tré með
vatnsblöðrum og síðast en ekki
síst fara í Borgarnes að kaupa ís í
boxi með heitri karamellusósu.
Mikið höfðum við það oft huggu-
legt.
Ég er svo glöð að hafa hitt þig í
sumar og hafa átt tíma með ykkur
ömmu og náð að spjalla við þig um
lífið og tilveruna. Ég á eftir að
sakna þess að hringja í þig og
spjalla og heyra þig kalla mig
gibbuna þína.
Það er erfitt að hafa ekki fengið
að kveðja þig en ég veit að þú ert á
góðum stað núna og þótt þú sért
farinn frá okkur veit ég að þú
munt halda áfram að fylgja mér og
hugsa til mín.
Elsku afi, við munum passa upp
á ömmu og svo sjáumst við síðar
meir, þangað til hugsa ég til þín.
Þín
Sandra.
Elsku afi. Þegar ég horfi til
baka á þessari erfiðu kveðjustund
fara margar og góðar minningar
um hugann.
Af Fífilgötunni á ég hlýjar
minningar um góðar stundir með
ykkur ömmu. Ógleymanlegar eru
einnig allar ferðirnar sem ég fór
með ykkur í sumarbústaðinn ykk-
ar í Skorradalnum, þar var alltaf
mikil gleði og gaman að vera með
ykkur.
Eftir að ég flutti frá Eyjum hef
ég verið einstaklega þakklát fyrir
stundirnar sem við fjölskyldan
höfum átt með ykkur ömmu í
heimsóknum okkar til Eyja á
sumrin. Og mikið þótti mér vænt
um það þegar þið amma komuð til
Akureyrar á stóra degi okkar fjöl-
skyldunnar í fyrra.
Ó, hve við eigum þér að þakka margt
þegar við reikum liðins tíma slóð.
Í samfylgd þinni allt var blítt og bjart
blessuð hver minning, fögur, ljúf og
góð.
(Vigdís Runólfsdóttir)
Það er erfitt að hugsa til þess
að samverustundir með þér verði
ekki fleiri að þessu sinni. Ég
hugsa til þín með söknuði en jafn-
framt með gleði í hjarta og þakk-
læti fyrir allar góðu stundirnar
sem ég hef átt með þér.
Takk fyrir allt elsku afi.
Þín
Kittý.
Mér brá um daginn þegar sú
sorgarfregn barst um eyjuna okk-
ar að vinur minn hann Reynir
Böðvarsson hefði dáið ytra þá um
morguninn. Hann Reynir, vinur
minn, var svo glaður þegar hann
kom til mín í september og kvaddi
og sagðist vera á leið til Kanar-
íeyja. Hann ætlaði að dvelja þar
fjórar vikur og sagði mér hvað
hann var flottur í fyrra þegar
hann framlengdi og var að reikna
með að gera það einnig þetta árið.
Framlengingin nú var með öðrum
hætti og hvarflaði það að hvorug-
um okkar þá. Hann var kallaður
af æðra máttarvaldi og til annarra
starfa, annarrar dvalar. Þegar sá
lúður hljómar er ekki um annað
að fást en gera sjóklárt og hlýða
því kalli sem hljóðar uppá sigl-
ingu að ströndum eilífðarlands-
ins. Það er okkar hinsta för, en
uppá trú og von verður nálægðin
alger við Drottin og alla þá sem
hann hefur áður kallað til hvíldar
sinnar.
Reynir var sjómaður af Guðs
náð. Á sjó var líf hans og það var á
þeim vettvangi sem hann vildi
starfa. Reynir réri mörg ár með
föður mínum og þar kynntist ég
honum fyrst. Ég var ekki hár í
loftinu þegar vinur minn fór að
kenna mér ýmislegt sem sjómenn
þurftu að kunna skil á. Þar lærði
ég það nauðsynlegasta sem ungir
sjómenn þurfa að kunna svo sem
að setja í nálar, splæsa, gera að
fiski og ekki síst að þekkja hinar
ýmsu tegundir fiska. Svo var það
síðar á lífsleiðinni að vegir okkar
lágu aftur saman er hann réð sig á
Vestmannaey sem var togari sem
við keyptum frá Japan. Þar var
hann bátsmaður með stóru B.
Auðvitað sá hann til þess að um-
gengnin við allt sem tilheyrði
bátsmanni á þeim tíma var til fyr-
irmyndar. Það er mér mjög minn-
isstætt er hann kom seinna upp á
skrifstofu til okkar pabba og hann
var mjög hugsi er hann spurði
hvort því yrði illa tekið ef hann
sækti um starf á nýjum Herjólfi.
Hann sagðist vilja minnka vinnu
og fara að vera meira heima hjá
sér. Þrátt fyrir eftirsjá var þessi
lausn frá störfum auðsótt mál en
þetta er árið 1976. Hafði hann þá
róið á Vestmannaey í þrjú ár.
Reynir réð sig á Herjólf og var
þar góður starfsmaður og alltaf
öruggur.
Ég kveð hann með þökk og
minnist þess sem stendur hjá
Matteusi guðspjallamanni að sá
sem er trúr í hverju verki verði
settur yfir mikið og fögnuður
Drottins er mikill í garð þess sem
er trúr yfir sínu og trúr í hjarta.
Verði slíkt fagnaðarerindi um von
og eilíft líf að huggun ástvina
Reynis Böðvarssonar. Guð blessi
minningu hans.
Magnús Kristinsson,
útgerðarmaður.
Bergþór Reynir
Böðvarsson