Tímarit Máls og menningar - 01.03.1961, Blaðsíða 41

ÆSKUSTÖÐVARNAR KVADDAR
jörð). Þegar komið var að brottfarardegi okkar, ætlaði hann að koma á báti
að flytj a hana burt.
Um kvöldið ræddum við um daginn og veginn, allt um ómerka hluti. Morg-
uninn eftir hélt hann heimleiðis með Shui Sheng.
Enn liðu níu dagar, það var komið að brottfarardeginum. Þegar um morg-
uninn var Run Tu kominn, Shui Sheng var nú ekki með honum, heldur kom
hann með 5 ára stúlkukind til að gæta bátsins. Við vorum önnum kafin frá
morgni til kvölds, ekkert næði til að tala saman. Gestir margir, sumir komnir
til að kveðja, aðrir til að sækja ýmsa hluti, enn aðrir til að gera hvort tveggja.
Undir kvöld þegar við héldum um borð í skipið, höfðu allir munir hússins,
gamlir og brenglaðir, stórir og smáir, grófir og smágerðir verið bornir á
brott, húsið stóð autt eftir.
Skipið mjakaðist hægt áfram, græn fjöllin á báðar hliðar sýndust dimmblá
i kvöldrökkrinu; þau færðust hvert á fætur öðru aftur á við að skut skipsins.
Hong Er og ég hölluðumst upp að skipsglugga, og virtum fyrir okkur hið
óljósa landslag, allt í einu sagði hann: „Frændi, hvenær komum við til baka?“
„Koma til baka, því ertu að hugsa um að koma til baka áður en þú ert far-
inn?“
„En Shui Sheng bað mig að koma til að leika við sig ...“ Hann horfði á
mig stórum, svörtum augum og hugsaði áhyggjufullur á svip. Ég minntist á
Run Tu við móður mína. Hún sagði: „Þessi Bauna-Yi-Shi eða frú Yang kom
á hverjum einasta degi frá því við hófum að taka til farangurinn. í fyrradag
gróf hún upp nokkrar skálar og diska úr öskuhaugnum; og fullyrti, eftir nokk-
ur orðaskipti, að þetta hefði Run Tu grafið og ætlað sér að taka það heim
um leið og hann flytti öskuna. Frú Yang var mjög hreykin af þessari uppgötv-
un sinni og greip með sér stokkinn, sem við höfum til að gefa hænsnunum í,
og hljóp með hann líkast því að hún flygi í loftinu. Með tilliti til þess hve smá.
reyrða fætur hún hafði, var mesta furða hvað hún gat hlaupið.“
Gamla húsið mitt fjarlægðist meir og meir. Fjöll og vötn æskustöðvanna
hurfu mér líka smátt og smátt, en ég fann samt ekki til neins saknaðar. Mér
fannst aðeins eins og á allar fjórar hliðar mér risi hár ósær veggur, sem byrgði
mig einan inni, mér var ákaflega þungt fyrir brjósti. Mynd þessarar ungu
hetju á melónuakrinum með silfurfesti um hálsinn, sem áður var svo fjarska
skýr, var nú óvænt orðin mér óljós; einnig þetta olli mér mikilli hryggð.
Móðir mín og Hong Er voru nú bæði sofnuð.
Ég lá fyrir og hlustaði á gjálfur vatnsins við skipshliðina; ég vissi að ég
yrði að halda minn eiginn veg. Ég hugsaði: Þótt slíkt hyldýpi sundurskildi okk-
31