Tímarit Máls og menningar - 01.03.1961, Blaðsíða 39

ÆSKUSTOÐVARNAR KVADDAR
„Jæja, satt er það, því ríkari því fastheldnari á peningana, því fastheldnari
á peningana því ríkari.“ Frú „Sirkill“ sneri sér vonzkulega við muldrandi og
lötraði út eftir stofunni, stakk hönzkum móður minnar í buxnavasann og gekk
út.
Næstu daga komu ýmsir ættingja minna í heimsókn. Milli þess að ég tók á
móti þeim eða fór sjálfur í heimsóknir, gat ég stolið nokkrum tíma til að taka
til farangurinn. Þannig liðu þrír eða fjórir dagar.
Einn kaldan dag upp úr hádeginu, er ég hafði lokið hádegismatnum og var
að drekka te, fannst mér eins og einhver kæmi inn og ég leit upp. Mér kom
þetta alveg á óvænt. Ég stóð upp og gekk fagnandi á móti gestinum.
Þetta var einmitt Run Tu. Þótt ég þekkti hann á augabragði, þá var þetta
orðinn annar Run Tu en ég hafði þekkt. Hann var helmingi hærri, rjóða
búlduandlitið var orðið grágult og rist fjölmörgum djúpum rúnum. Augun
voru lík augum föður hans, hvarmarnir þrútnir og uppblásnir. Ég vissi, að
fólk sem ræktaði jörðina við sjávarsíðuna þar sem vindur blés af hafi lið-
langan daginn, var yfirleitt þannig. Hann bar flókahatt á höfði, klæddur í
ofurþunn bómullarföt og skalf eins og hrísla í vindi. Hann hélt á smáböggli
og reykjarpípu í hendinni. Höndin var ekki eins og ég minntist hennar, sterk-
leg og þrýstin, heldur gróf, klunnaleg og hrjúf eins og hrufóttur trjábörk-
ur.
Eg varð mjög glaður við en vissi ekki hvað ég ætti að segja, ég sagði bara:
„0, Run Tu bróðir ... þú er þá kominn.“ Það var svo margt sem mig langaði
til að segja: fasani, stökkfiskur, skeljar, zha . .. öllu þessu vildi ég buna upp
úr mér hverju á fætur öðru: en það var eitthvað sem stóð í mér, orðin aðeins
hringsnerust í huga mér, ég gat ekki neytt þau út á milli varanna.
Hann stóð kyrr, andlitið speglaði bæði feginleik og hryggð. Hann bærði
varirnar, en ekkert hljóð myndaðist. Hátterni hans var orðið of lotningarfullt.
Hann sagði hátt og skýrt: „Herra.“ Það var eins og skvett hefði verið á mig
köldu vatni. Ég vissi, svo mjög sem ég harmaði það, að þykkur veggur skildi
okkur að. Ég gat ekki heldur stunið neinu upp.
Hann leit aftur fyrir sig og sagði: „Shui Sheng, komdu og hneigðu þig fyr-
ir herranum.“ Hann togaði í drenghnokka sem hafði falið sig að baki honum.
Þessi drengur var sannarlega eins og Run Tu hafði verið fyrir 20 árum: að-
eins eilítið fölari og um hálsinn bar hann enga silfurfesti.
„Hann er fimmta barnið og hefur ekkert séð af heiminum, er hræddur við
ókunnuga.“
Móðir min og Hong Er komu nú niður, höfðu sennilega heyrt kliðinn.
29