Tímarit Máls og menningar - 01.03.1961, Blaðsíða 42

TÍMARIT MÁLS OG MENNINGAR
ur Run Tu, þá var æskunni þó ennþá ósundrað, eða var Hong Er ekki rétt áðan
að hugsa til Shui Sheng? Ég vonaði að þeim yrði ekki sundrað eins og okkur
Run Tu, einnig vonaði ég að þeir yrðu ekki að greiða það fyrir, að þola mína
armæðu, að flækjast fram og til baka, eða Run Tus að lifa sljóu tilfinninga-
lausu lífi, eða annarra þeirra manna, sem berast stjórnlaust áfram í lífinu. Þeir
ættu að lifa nýju lífi, lífi, sem við höfðum aldrei fengið að reyna.
Ég hrökk skelkaður upp af hugrenningum mínum. Þegar Run Tu hafði val-
ið sér reykelsisker og kertastjaka, hafði ég glott undir handarjaðarinn, áleit
að hann tilbæði alltaf þessa falsguði og gleymdi þeim ekki stundarlangt. En
voru þessir guðir mínir ekki heimatilbúnir falsguðir? Eini munurinn að upp-
fylling vona hans var nálægari en minna.
Ég sat sem í þoku; frammi fyrir mér opnaðist iðgræn sjávarströnd undir
dimmbláum himni, lýstum fullum silfruðum mána. Ég hugsaði með sjálfum
mér: Uppfylling vonarinnar, hún er ekki eitthvað sem annað hvort er fyrir
hendi eða er ekki fyrir hendi. Hún er eins og troðningurinn: Hann varð ekki
til fyrr en fætur mannanna höfðu troðið hann ofan í svörðinn.
Skúli Magnússon þýddi úr kínvcrskiu
:í2