Fréttablaðið - 04.04.2015, Blaðsíða 34

KYNNING − AUGLÝSINGFerðir LAUGARDAGUR 4. APRÍL 20152
Útgefandi: 365 miðlar ehf., Skaftahlíð 24, s. 512 5000 Umsjónarmenn auglýsinga: Jónatan Atli Sveinsson, jonatan@365.is, s. 512-5446
Ábyrgðarmaður: Svanur Valgeirsson.
Tilkynningum um skemmdar eða týnd-
ar ferðatöskur hefur fækkað um 60 prósent
um allan heim síðastliðin sjö ár þrátt fyrir að
flugfarþegum hafi fjölgað um nær 40 prósent
á sama tíma.
Árið 2007 bárust nítján tilkynningar um
skemmdar eða týndar ferðatöskur á hverja
þúsund farþega en þær voru aðeins sjö á
hverja þúsund í fyrra. Samkvæmt frétt í Los
Angeles Times má þakka það nútímalegra
farangurskerfi. Góðu fréttirnar fyrir flugfar-
þega eru þær að svo virðist sem sífellt fleiri
töskur sem tékkaðar eru inn séu meðhöndl-
aðar rétt, allt á leiðarenda.
Skýringin gæti þó líka verið
sú að árið 2008 byrjuðu flug-
félögin að taka gjald fyrir far-
angur og hefur töskum far-
þega fækkað um sautján
prósent síðan þá.
Hver svo sem skýringin er
getur hver og einn lagt sitt af
mörkum til að draga úr rugl-
ingi á færibandinu því það
er lítið hægt að hafa áhrif
á það sem gerist frá því að
taskan er tékkuð inn og þar
til hún kemur á færibandið á
áfangastað.
Í fyrsta lagi er ráð að kaupa
ferðatösku í óvenjulegum
eða áberandi lit. Þannig er
auðvelt að koma auga á hana.
Ef slíkri tösku er ekki til að
dreifa er sniðugt að hnýta á
hana litríkan borða og ekki
verra ef hann er í fánalitum
heimalandsins. Heimild: dn.se
Færri ferðatöskur týnast
Kristy Fjeldsted frá Filippseyjum hefur verið búsett hér á landi samfleytt frá árinu 2008 en hafði þó búið hér áður um nokkurra ára skeið
með þáverandi eiginmanni. Hún heimsótti heima-
land sitt fyrr á árinu og hjólaði um hluta landsins og
æskuslóðirnar í Maníla. Það væri kannski ekki frétt-
næmt nema fyrir þær sakir að einungis eru fjögur ár
síðan hún lærði að hjóla að einhverju ráði.
Kristy, sem er 47 ára gömul, fæddist rétt fyrir setn-
ingu herlaga í landinu og telur hún að móðir sín hafi
bannað sér að hjóla svo hún væri örugg innandyra.
„Ég átti hins vegar vinkonu sem átti reiðhjól sem
kenndi mér að hjóla eftir skóla. Einn daginn komst
móðir mín að því og var mér í kjölfarið, 10 ára gam-
alli, bannað að umgangast hana meir.“ Árið 2011 hóf
hún að mæta á hjólaæfingar með Landssamtökum
hjólreiðamanna og lærði að hjóla upp á nýtt og hefur
varla stoppað síðan.
Hugur hennar leitaði þó alltaf til baka til Filipps-
eyja þar sem hún átti þá ósk heitasta að hjóla um
æskuslóðirnar. Í janúar varð ósk hennar að veru-
leika þegar hún hélt til Luzon sem er stærsta og fjöl-
mennasta eyja landsins en þar er einnig höfuð borgin,
Man íla.
Hjólreiðamenningin á Filippseyjum hefur tekið
miklum breytingum að sögn Kristy. „Fyrsta daginn
hjólaði ég með skipulögðum hjólahópi en ákvað síðan
að ferðast ein. Það tók svo sannarlega á taugarnar að
hjóla á þröngum vegum enda engir aðskildir hjóla-
stígar. Oftast var ég hjólandi í þungri umferð innan
um vörubíla, strætisvagna, bifreiðar, dýr, mótorhjól
og fólk. Fyrst fannst mér þetta algjört öngþveiti en svo
fann ég hvernig allt gekk einhvern veginn upp og þá
byrjaði ég að njóta ferðarinnar.“
Mikil gestrisni
Mannlífið sem bar fyrir augu hennar var eftirminni-
legt og ekki síst daglegt líf fólksins. „Alls staðar voru
götusalar að selja mat og ýmsan varning, bændur
huguðu að uppskeru sinni, börn voru við leik á götum
og fjölskyldur eyddu tíma saman. Ég hjólaði yfirleitt
rólega og naut þess að drekka í mig andrúmsloftið og
stemninguna hverju sinni. Svo var alltaf notalegt að
finna matarilminn frá heimilum.“
Hún segir hjólreiðaferð sína ekki hafa snúist um
vegalengdir eða hversu fljótt hún var á milli staða.
„Þetta ferðalag snerist fyrst og fremst um fólkið sem
ég hitti á leiðinni. Jafnvel þótt ég sé Filippseying-
ur finnst mér alveg ótrúlegt að koma heim eftir svo
langan tíma og upplifa þessa miklu gestrisni landa
minna. Breið bros þeirra og hlýlegur hlátur eru svo
smitandi. Einnig var hjartnæmt að sjá fólk, sem jafn-
vel hafði lítið milli handanna, gefa endalaust af sér
þótt það þekkti mig ekki neitt.“
Í lok ferðarinnar hélt Kristy til Maníla þar sem
hún ólst upp. „Þar fékk ég lánað hjól og hjólaði meðal
annars um gamla hverfið mitt þar sem mér var áður
bannað að hjóla. Mengunin er mikil í borginni og
ekki ráðlagt að hjóla um án grímu. Umferðin er mjög
þung þar en sífellt fleiri kjósa þó að nýta hjól til að
komast á milli staða. Vonandi á það bara eftir að
aukast þannig að fleiri hjóli í vinnu og skóla en áður
en ekki bara um helgar.“
Hjólað á gömlu
heimaslóðunum
Tíu ára gamalli var Kristy Fjeldsted frá Filippseyjum bannað að hjóla. Hún
lærði að hjóla á Íslandi 33 árum síðar og er nýkomin úr hjólreiðaferð um
heimaland sitt. Mannlífið sem bar fyrir augu hennar var eftirminnilegast.
Hjólagarpurinn Kristy Fjeldsted starfar við leikskólann Vesturborg í Reykjavík. MYND/GVA
Amma hennar Kristy byrjaði að hjóla 72 ára gömul.
MYND/ÚR EINKASAFNI
Alls staðar var hægt að stoppa og fá sér hressingu.
0
3
-1
2
-2
0
1
5

2
3
:3
9
F
B
0
8
8
s
_
P
0
5
5
K
.p
1
.p
d
f
F
B
0
8
8
s
_
P
0
3
4
K
.p
1
.p
d
f
A
u
to
m
a
ti
o
n
P
la
te
r
e
m
a
k
e
:
1
7
6
A
-7
F
0
C
1
7
6
A
-7
D
D
0
1
7
6
A
-7
C
9
4
1
7
6
A
-7
B
5
8
2
8
0
X
4
0
0
1
B

F
B
0
8
8
s
_
3
_
4
_
2
0
1
5
C
M
Y
K