Skólavarðan - 01.11.2004, Qupperneq 3

3
FORMANNSPISTILL
SKÓLAVARÐAN 9.TBL. 4. ÁRG. 2004
Kennarar, námsráðgjafar og skólastjórnendur í Kennarasam-
bandi Íslands eru allir opinberir starfsmenn og allir sérfræðingar
eða stjórnendur hver á sínu sviði og skólastigi. Sveitarfélögin í
landinu eru vinnuveitendur meirihluta þeirra en ríkið hefur fram-
haldsskólann á sinni könnu. Kjör félagsmanna í KÍ eru talsvert
mismunandi innbyrðis, en allir eiga félagsmennirnir það sameigin-
legt að vinnuveitendur þeirra greiða þeim miklu lægri laun en
greidd eru sérfræðingum og stjórnendum á almennum markaði.
Þetta er hollt að muna í síbylju fjölmiðla og ýmissa ráðamanna í
samfélaginu sem dynur á okkur um meintar stórfenglegar launa-
hækkanir til opinberra starfsmanna.
Gott er að hafa hugfast að þarna er ekki um neina smáaura að
ræða. Samanburður á meðaldagvinnulaunum KÍ framhaldsskóla
og sérfræðinga á almennum markaði sýnir mismun upp á talsvert
yfir 100.000 krónur á mánuði og samanburður á meðalheildar-
launum sömu hópa sýnir að framhaldsskólinn er a.m.k. 60-70.000
krónum lægri en samanburðarhópurinn. Sami óhagstæði saman-
burður blasir við þegar laun samanburðarhópa framhaldsskólans
hjá ríki eru skoðuð. Það er eitthvað verulega bogið við þetta á
tímum árangursstjórnunar, gæðamats og dreifstýrðra kjarasamn-
inga hjá ríkinu þar sem mikil áhersla er lögð á, af hálfu vinnuveit-
enda okkar, að færa ýmislegt í starfsemi hins opinbera til líkara
horfs og tíðkast á almennum markaði. Það er semsagt alveg ljóst
að það gildir ekki um launin og því þarf að breyta.
Skólar eru vinnustaðir þar sem sífelld þróun á sér stað og
árangur og gæði skólastarfsins eru mikið undir því komin að
kennarar, námsráðgjafar og skólastjórnendur geti lagað störf sín
og starfsemi stofnana sinna að hröðum breytingum samfélagsins,
breyttri menntun, nýrri tækni og stórauknu þjónustu- og upp-
eldishlutverki skóla - allt frá leikskóla og upp í framhaldsskóla,
að ógleymdum tónlistarskólum. Allir félagsmenn KÍ ganga að
því sem sjálfsögðum hlut í störfum sínum að bæta sífellt við sig
í menntun og færni og gera sér grein fyrir því að ella valda þeir
ekki starfinu til lengdar. Samfélagið allt og vinnuveitendurnir,
ríki og sveitarfélög, gera miklar kröfur til stjórnenda skóla um
að veita í senn mikla þjónustu en vera um leið samkeppnisfærir
við aðra starfsemi og annan rekstur.
Skólar eru skemmtilegir vinnustaðir, þar á sér stað geysimikil
þróun og nýbreytni en þeir eru engan veginn samkeppnisfærir
við aðra vinnuveitendur í landinu hvað launin varðar og því þarf
að breyta. Nýafstaðin hörð kjaradeila grunnskólans sýndi í hnot-
skurn þá kreppu sem íslenskt samfélag er í varðandi eðlilegt mat
á störfum kennara - kennara sem eru einhverjir mikilvægustu sér-
fræðingar landsins og hafa fjöregg okkar milli handa, þau sem
erfa landið, börnin okkar. Það verður aldrei sátt um skólastarf í
landinu fyrr en kennarastéttinni verður sá sómi sýndur að borga
henni almennilegt kaup og mætti til dæmis taka fyrsta skrefið
með því að greiða 250.000 krónur í byrjunarlaun frá og með
skólaárinu 2004-2005 fyrir fullt kennslustarf kennara með fag-
menntun og kennsluréttindi, til dæmis þriggja ára háskólapróf.
Elna Katrín Jónsdóttir, formaður Félags framhaldsskólakennara.
Kennarar hafa fjöregg
okkar milli handa
Elna Katrín Jónsdóttir