Skólavarðan - 01.11.2004, Síða 5

5
GESTASKRIF
SKÓLAVARÐAN 9.TBL. 4. ÁRG. 2004
Klósettið var þeirra ríkidæmi. Þar sátu þær
á vöskum og biðu fórnarlamba. Þær stik-
uðu þér stað, dæmdu. Grimmari, nákvæm-
ari, gleggri og smásmugulegri en nokkur
strákur hafði ímyndunaraf l til.
Nýlega tók ég próf á netinu sem leiddi
það ótvírætt í ljós að ég er með heila-
gerð karlmanns. Það skyldi þó aldrei
vera að innst inni væri ég hommi lokað-
ur inni í kvenlíkama? En svo einfalt er
það ekki því samkvæmt þessum fræð-
um reynist homminn oftar en ekki vera
með heilagerð kvenmanns! Ég veit ekki
hvursu nákvæm þessi vísindi eru en eitt
er víst; við erum margs konar en samt
svo lík, óháð kyni, tölu falli, beygingu
og greini.
Í bernsku minni þekkti ég vel til stráka.
Ég bjó að tveimur eldri bræðrum og vini
í götunni. Strákar trufluðu mig ekki.
Mér fannst þeir þægilegir í samskiptum.
Á þessum aldri höfðu þeir ekki enn lært
að fyrirlíta konur að gagni en það lærist
báðum kynjum snemma á ferlinum. Þegar
ég hóf skólagöngu í Langholtsskóla árið
1957 kom í ljós að stelpurnar voru mun
erfiðari viðfangs.
Innvígsla mín í skólakerfið varð lánlaus.
Á öðrum degi skólagöngunnar, eftir löngu-
frímínútur, stóð ég við borðið mitt aftan
við stólinn, eins og mér bar, og pissaði á
gólfið. Ég hef oft hugleitt þennan heimótt-
arskap. Atvikið er ofurskýrt í minningunni
enda örlagaríkt. Ég man að ég vissi gjörla
hvar klósettin í Langholtsskóla voru. Hvað
varnaði mér vegarins? Hávaðasama ganga-
vörðinn óttaðist ég ekki. Engin hættuleg
hrekkjusvín á leiðinni. Það voru STELPUR
sem ég forðaðist. Bekkjarsystur mínar.
Kvenynjur sem voru þá þegar á öðrum
degi farnar að draga sig saman í samsær-
ishópana að brugga launráð. Klósettið var
þeirra ríkidæmi. Þar sátu þær á vöskum og
biðu fórnarlamba. Þær stikuðu þér stað,
dæmdu. Grimmari, nákvæmari, gleggri og
smásmugulegri en nokkur strákur hafði
ímyndunarafl til. Ég hafði farið rétt með
allar þulur en óþarflega hátt var dómur
þessara næmu gagnrýnenda eftir fyrsta
skóladaginn (Við systkinin töluðum hátt
til að heyrnardaufur faðir okkar næmi.).
Ekki batnaði staða mín eftir opinbera
miguna. Kennarinn, dökkhærður karl-
maður sem í minningunni gnæfði yfir mér
metra eftir metra, tók vitlaust á málum
og lét Guðmund P. ná í fötu og tusku og
þrífa hlandið. Lengi mátti ég búa við nið-
urlæginguna, var minnt á atvikið í tíma og
ótíma.
Nú haldið þið kannski að ég ætli að fara
að lýsa einelti? En það er af og frá. Ég undi
mér bærilega í skólanum, hallaði mér að
Friðriki og lét stelpurnar í friði. Hann var
mitt haldreipi fyrsta skólaárið. Við lékum
okkur í frímínútum og hjálpuðum hvort
öðru um yddara og ýmislegt smálegt.
Friðrik flutti burt úr lífi mínu og nýir vinir
tóku við, af báðum kynjum. Mikið er ég
fegin að engin Hjallastefna var í gangi í þá
daga. Ég hefði getað sætt þeim örlögum
að læsast inni í dyngjunni með eintómum
kattarláfum sem ég kunni bara ekkert á.
Sú hugsun vekur með mér andþrengsli. Ég
er líka fegin því að sú lausn varð ekki ofaná
að fjarlægja kynsystur mínar úr tímum svo
að mér liði þar betur, því hægt og bítandi
lærði ég á stelpurnar. Við leysum aldrei
vandamál með því að breiða yfir veru-
leikann. Veruleikinn þarna úti er fullur af
frekjum, hrekkjusvínum og klöguskjóðum
sem við verðum að læra að takast á við.
Það fyrntist smám saman yfir atvikið.
Ragnheiður Finnsdóttir tók við bekknum
og hann dafnaði undir styrkri og móður-
legri stjórn. Þó var það síðast í tólf ára bekk
á leið úr skóla að ég mætti stúlknahópi við
sjoppuna og ein þeirra hvæsti lævís: ,,Er
þetta ekki hún sem meig á gólfið í sjö ára
bekk?“ Og nú er ég komin út úr skápnum
með þetta seint og um síðir; ég er sú sem
meig á gólfið.
Nú orðið kann ég best við mig í hæfi-
legri kynblöndun. Einpóla samkundur
eiga það til að magna upp fábreytni. Samt
Kynjafordómar
Halldóra Thoroddsen