Morgunblaðið - Sunnudagur - 01.05.2016, Blaðsíða 17

1.5. 2016 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 17
neinum nema ég hjálpi sjálfri mér.“
Hún fór að elda hollan, góðan og hreinan
mat, sem fjölskyldan fór smám saman að
kunna að meta.
Eftir ár í Heilsuborg treysti hún sér til að
breyta mataræðinu hjá drengnum á öfga-
lausan hátt, ekkert var bannað en spennandi
hollir valkostir komu í staðinn og kolvetnin
takmörkuð.
„Hann er lyfjalaus í dag, síðustu átta, níu
mánuði og það er samkvæmt læknisráði. Hann
er búinn að léttast líka og er allt annað barn.
Hann hefur farið niður um þrjár buxnastærðir
en er samt búinn að stækka um 30-40 cm.
„Þetta tekur tíma, gerist ekki einn, tveir og
þrír. Og það á aldrei að hætta á lyfjum nema
samkvæmt læknisráði.“
Sólveig svarar því játandi að hún hafi heyrt
gagnrýnisraddir þegar hún sagðist vera hætt á
lyfjum. „Ég er nýbúin að heyra frá einni sem
er MS-sjúklingur að ég hefði áreiðanlega verið
ranggreind. Ég hugsaði: Hvað með öll köstin
og segulómanirnar þar sem mænan var í örum
með bólgur og skellur.“
Þegar hún var komin sex mánuði á leið með
dóttur sína lamaðist hún um tíma og notaðist
síðan við göngugrind. Dóttir hennar er nú
sautján ára. Sólveig gleymir aldrei fyrsta stóra
kastinu. „Ég bjó í London og fór eftir vinnu í
IKEA því okkur vantaði margt í nýja íbúð. Var
að ganga með marga poka og ligg allt í einu á
götunni og hélt ég hefði verið stungin eða skot-
in. Leit í kringum mig en sá ekkert blóð. Þetta
var á þeim tíma greint sem ofþreyta því ég var
búin að vinna svo mikið. Árinu áður en ég flutti
út hafði ég fengið kast en þá var haldið að það
hefði verið heilahimnubólga.“
MS hefur margar birtingarmyndir og Sól-
veig vildi ekki hlusta í fyrstu. „Það eru komin
tólf ár síðan ég fékk greiningu þannig að ég
hlustaði á hana. Engir tveir MS-sjúklingar eru
eins. Maður vill ekki viðurkenna þetta fyrst því
maður sér hið versta fyrir sér.“
Hvernig var að upplifa að matur gæti gert
svona mikið?
„Ég hefði aldrei trúað því,“ segir hún og rifj-
ar upp hvernig matarvenjur hafi breyst síð-
ustu ár. „Amma mín bjó til mat frá grunni en
síðan kemur kynslóð móður minnar þar sem
hægt er að kaupa allt í pökkum. Maður elst
upp við að halda að þetta sé matur. Í dag
myndi ég aldrei kaupa mér svona pakka. Ég
bý bara til sósur og súpur úr alvöru mat. Ef ég
kaupi eitthvað tilbúið vil ég að það séu mest
þrjú innihaldsefni í því. Ef ég þekki þau ekki
læt ég þetta frá mér. Ég vil vita hvað er í
matnum mínum, hvernig hann er búinn til og
hvaðan hann kemur.“
Beðin að auglýsa töfralausnir
Í gegnum EASO-samtökin hefur Sólveig sótt
tvær ráðstefnur erlendis og er á leiðinni á þá
þriðju í lok maí. Hún hefur fylgst þar með nýj-
ustu rannsóknum á þessu sviði og segir að það
sé „engin töfrapilla á leiðinni“ og hún hafi því
einblínt enn meira á mataræðið.
Engu að síður er fólk gjarnt á að trúa töfra-
lausnum og hafa margir haft samband við Sól-
veigu um að auglýsa pillur eða vera talsmaður
fyrir hitt eða þetta. Þessum beiðnum hefur
hún neitað.
„Það er enn verið að hafa samband við mig.
Meira að segja eitt stærsta lyfjafyrirtæki í
heiminum hafði samband og spurði hvort ég
vildi ekki koma til London því það væri verið
að gera mynd um breyttan lífsstíl og breytt
mataræði,“ segir Sólveig, sem fannst þetta
hljóma of vel til að vera satt og gekk á fólk til
að fá svör. Hún vildi fá að vita í hvað þetta yrði
notað. „Ég sagðist ætla að gera þetta en ég
vildi þá fá uppáskrifað að þetta yrði ekki notað
í neinum auglýsingum fyrir neinar töflur. Þá
var svarið að ekki væri hægt að lofa því,“ segir
Sólveig, sem ákvað því að vera ekki með.
Hún er ekki hlynnt því að taka inn aukaefni
þegar hún getur fengið það sem hún þarf úr
mat og vatni og finnst vera mikil sölumennska
í kringum alls kyns prótínvörur. „Fáðu þér
bara lax eða egg. Við erum ekki sköpuð til að
borða duft og töflur. Við fórum að stunda til-
raunastarfsemi með matinn okkar og eyði-
leggja hann.“
Hún passar sig á að vera ekki ginnkeypt fyr-
ir nýjustu heilsuvörunum. Núna er til dæmis
stevía mjög vinsæl en hún vill heldur nota lítið
af öllu og stunda þannig „áhættudreifingu“
heldur en að nota mikið af einhverju einu nýju
efni. „Bara lítið af sykri og lítið af stevíu og
helst nota bara döðlur og banana.“
Sólveig hefur sótt námskeið í matreiðslu á
erlendri grundu, hún fór á hráfæðisnámskeið á
vegum Wild Food Café í London og námskeið
hjá skóla Jamie Oliver.
Maturinn hennar náði athygli skipuleggj-
enda næstu árlegu ráðstefnu EASO í Gauta-
borg og var Sólveig beðin um að vera með bás
um mataræði þar, ekki síður út af árangrinum
sem sonur hennar hefur náð, en maturinn á
heimilinu hefur áhrif á alla fjölskyldumeðlim-
ina. Þetta hefur enn fremur þróast þannig að
hún vinnur núna með Heilsuborg og lækninum
Erlu Gerði Sveinsdóttir og heldur námskeið
um mataræði. Sólveig kann að gera hollan og
spennandi mat og deilir uppskriftunum.
Hvernig tilfinning er það að hjálpa fólki sem
er í sömu stöðu og þú varst? „Það er svo gam-
an,“ segir hún, en skilaboðin hljóta einhvern
veginn að vera sterkari þegar þau koma frá
manneskju sem hefur gengið í gegnum þetta
allt saman. „Ég geri allt þetta skemmtilega en
svo eru hjúkrunarfræðingar sem reikna út
stigakerfi og kaloríuþörf.“
Sinn eigin einkakokkur
Henni finnst mikilvægt að hafa matinn fal-
legan. „Hafa diskinn þannig að mann langi til
að borða matinn. Þegar ég var að byrja í þessu
fyrst hugsaði ég með mér að ég vildi að ég væri
með einkaþjálfara og einkakokk eins og Ma-
donna, hún er alltaf svo flott. Þá hugsaði ég
með mér, ég verð bara minn einkakokkur og
elda góðan mat. Ég tók í höndina á sjálfri mér
og sagði: Nú skaltu gjöra svo vel að standa við
þetta. Hættu þessu röfli og tuði og gerðu bara
eitthvað í þessu. Ef maður ætlar alltaf að væla
yfir hlutunum og vera fórnarlamb, þá gerist
ekkert,“ segir Sólveig, sem var með viðhorfið á
hreinu þegar hún byrjaði að æfa. Þá lenti hún í
því að slíta vöðva í fæti og átti að hvíla í þrjár
vikur. Hún notaði það ekki sem afsökun heldur
mætti á hækjunum og gerði þær æfingar sem
hún gat fyrir efri hluta líkamans. Skömmu síð-
ar tábrotnaði hún og komst ekki í skóna sína.
Þá mætti hún bara í einum skó af manninum
sínum og öðrum af sér.
„Ég hugsaði bara: Ég læt ekkert stoppa
mig, alveg sama hvað kemur fyrir. Fyrst ætl-
aði ég bara að gefa mér ár í þetta. Ég sagði
með mér, stattu þig! Ef þetta virkar þá held-
urðu áfram og þetta verður meiriháttar. Ef
þetta virkar ekki þá borðarðu þig til heljar.
Það eru til hjólastólar og hækjur og öll lyf í
boði og þangað skaltu bara fara ef þú hefur
áhuga á því. Ég gaf mér bara þessa tvo val-
kosti.“
Núna hreyfir Sólveig sig fimm daga vik-
unnar í líkamsræktarsal en hina tvo dagana
fer hún að ganga eða í einhverja aðra hreyf-
ingu. Hún hefur líka gaman af ferðalögum og
stundar sína líkamsrækt hvert sem hún fer.
„Ef ég fer á hótel er ég búin að kynna mér
hvort það er aðstaða á hótelinu og tek alltaf
með mér æfingaföt hvert sem ég fer. Og ef það
er ekki aðstaða á hótelinu fer ég út að ganga
eða hlaupa.“
En hugsa ekki margir að þeir hafi engan
tíma í þetta í fríum?
„Þá þarf bara að vakna fyrr. Það er ekkert
um annað að ræða. Þú tekur þér ekki frí frá
heilsunni, það er bara þannig. Þegar heilsan
hefur brostið einu sinni og þú hefur fengið
hana til baka tekurðu enga sénsa.“
Sólveig leggur mikið uppúr því að borða mat
sem er fallega framreiddur.
Morgunblaðið/Styrmir Kári
Á hráfæðisnámskeiði í London á vegum Wild Food Café.
Á hlaupabretti í Amsterdam. Sólveig sleppir
ekki úr æfingu þegar hún fer til útlanda.
Hér má sjá Sólveigu fyrir lífsstílsbreytingu, en
hún er nánast óþekkjanleg.